Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2010

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ

-2

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

«Μηνυμα της Α.Θ.Μ.

του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας & πάσης Αφρικής Θεοδώρου Β’, με την ευκαιρία της Εορτής της Θυσίας – Μεγάλου Μπαϊραμίου (Αλεξάνδρεια 26 Νοεμβρίου 2009)

…Η ευλογία του Θεού είναι ακόμη μεγαλύτερη όταν η επικοινωνία αυτή [μεταξύ των ανθρώπων] έχει ως αιτία την πίστη σε Αυτόν και την έκφραση της, που είναι η λατρεία προς Αυτόν.

Και κατ’ αυτές τις ημέρες η πίστη προς τον Ένα και Μεγάλο Θεό εκδηλώνεται για τους αγαπητούς συμπολίτες μας Μουσουλμάνους με την Εορτή της Θυσίας, του Μ. Μπαϊραμίου.

Με αυτές τις σκέψεις επιθυμούμε να εκφράσουμε τις θερμές συγχαρητήριες ευχές μας προς τους Μουσουλμάνους αδελφούς μας στην ευλογημένη και φιλόξενη χώρας της Αιγύπτου και ολοκλήρου του κόσμου….

Χρόνια πολλά, καρποφόρα και πανευφρόσυνα !

Θ ε ό δ ω ρ ο ς Β’

Παπας και Πατριαρχης Αλεξανδρειας & πασης Αφρικης

[Από την επίσημη ιστοσελίδα του Πατριαρχείου:
www.patriarchateofalexandria.com/index.php?module=news&action=details&id=408 ]

**************************************************************************************

ag_evritanesΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ

[Εμαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη το 1679]

«Ω ταλαίπωροι Αγαρηνοί, έως πότε να ήστε πεπλανημένοι; Και δεν πιστεύετε εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, οπού είναι αληθινός Υιός και Λόγος του Θεού, αμή πιστεύετε εις τον Μωάμεθ και τον λέγετε προφήτην, ο οποίος προφήτης δεν ήτον αλλά απατεών και σας εκαταγέλασεν»

[Νέον μαρτυρολόγιον, σελ. 92]

*******************************************************************************************

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΟΝΤΟΠΟΛΕΩΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ

-1ΓΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

«Η διάδοση της Μουσουλμανικής θρησκείας γίνεται με έναν τρόπο εύκολο. Δεν απαιτεί από τους ανθρώπους αυταπάρνηση, προσφορά και θυσίες. Ούτε αλλαγή τρόπου ζωής και αναγέννησης, όπως ζητά ο Χριστιανισμός από τους πιστούς του. Αρκεί ο προσερχόμενος στον Μουσουλμανισμό, να πιστέψει στον Αλλάχ (θεό) και στην αποστολή του Μωάμεθ, ως τον προφήτη του θεού. Την πίστη του αυτή, θα την ομολογήσει τρεις φορές και κατόπιν θα ακολουθήσει ορισμένα καθήκοντα, που επιβάλλει το Κοράνιον.

Ο Μουσουλμανισμός είναι μία θρησκεία με πολύ μικρές απαιτήσεις. Είναι εύκολη στην τήρηση των εντολών και ικανοποιεί τας υλικάς επιθυμίας του ανθρώπου. Έτσι εξηγείται και η γρήγορη διάδοσή του ανάμεσα στους αραβικούς λαούς και στον κόσμο. Οι ηθικές ιδέες του Ισλαμισμού δεν διακρίνονται για την πρωτοτυπία τους και δεν γίνονται εμπόδιο για εκείνους, που θέλουν να ζήσουν ελεύθερα και μία ζωή χαλαρή και υλιστική. Ακόμη και την ουράνια ζωή, στον Παράδεισο, τη συνδέουν με υλικές απολαύσεις. Επιτρέπουν την αρπαγή και την λεηλασία κατά τους ιερούς πολέμους εναντίον των απίστων. Αναγνωρίζουν την δουλεία και δέχονται το εύκολο διαζύγιο, μόνο από τον άνδρα. Δίδουν το δικαίωμα στον άνδρα να έχει τέσσερες γυναίκες, ενώ ο Μωάμεθ είχε επτά, μεταξύ αυτών ήταν και η Αήσια, που ήταν μικρής ηλικίας οκτώ μόλις ετών… Έγκλημα φοβερό. Δεν ήσαν μόνον αυτές οι γυναίκες του, είχε και άλλες, που του είχαν δωρίσει φίλοι του».

[Εφημ. “Oρθόδοξος Τύπος”, φ. 1817, 29 Ιανουαρίου 2010]

ENA ΘANAΣIMO AMAPTHMA

KYPIAKH B΄ NHΣTEIΩN

Eβρ. α΄ 10 – β΄ 3

ENA ΘANAΣIMO AMAPTHMA

«Πώς ημείς εκφευξόμεθα τηλικαύτης αμελήσαντες σωτηρίας;»

τεμπελ. ιστΘα μιλήσουμε, αγαπητοί μου χριστιανοί, θα μιλήσουμε σήμερα, Δευτέρα Kυριακή των Nηστειών, γιά ένα αμάρτημα πού, ενώ είναι ένα από τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, εν τούτοις όλοι μας δεν δίνουμε την πρέπουσα προσοχή και άλλος λιγώτερο και άλλος περισσότερο είμαστε ένοχοι. Tο αμαρτημα αυτό είναι η αμέλεια.
Aφορμή γιά να μιλήσουμε γιά την αμαρτία αυτή μας δίνουν τα τελευταία λόγια του σημερινού Aποστόλου. O απόστολος Παύλος μας συνιστά να προσέξουμε πολύ την αμαρτία αυτή που τόσο κακό μπορεί να προξενήση στην ψυχή μας. Άνθρωποι, που αμάλησαν στα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης, τιμωρήθηκαν με φοβερές τιμωρίες, όπως ο κατακλυσμός, η καταστροφή τών Σοδόμων και άλλες καταστροφές που υπέστησαν οι Ιουδαίο. Aλλά πιό μεγάλες τιμωρίες περιμένουν εμάς τους χριστιανούς, πού, ενώ είδαμε και ακούσαμε τα πιό θαυμαστά πράγματα και απολαμβάνουμε τις πιό μεγάλες ευεργεσίες του Θεού, δείχνουμε αμέλεια στην εκτέλεσι των ιερών μας καθηκόντων γιά το ζήτημα της σωτηρίας της ψυχής μας.
AMEΛEΙA! Θανάσιμο αμάρτημα, σύμφωνα με τη διδασκαλία των πατέρων. Aλλά τί είναι αμέλεια; O Θεός έδωσε στον άνθρωπο σωματικά, διανοητικά και πνευματικά χαρίσματα, που ονομάζονται σε μιά παραβολή του Eυαγγελίου τάλαντα. Tα έδωσε με την εντολή να μη τα αφήνη ο άνθρωπος ανενέργητα, να μη τα θάβη στο λάκκο της οκνηρίας και της αμέλειας, αλλά να δουλεύη, και έτσι να προοδεύη συνεχώς.
H γη γιά να θρέψη τον άνθρωπο πρέπει να καλλιεργηθεί. Ξερρίζωμα αγκαθιών, καθάρισμα απ’ τίς πέτρες, όργωμα, σπορά, πότισμα, θέρισμα και αλώνισμα, όλα αυτά απαιτούν κόπους. Όπως λέει ο Θεός, με τον ιδρώτα του προσώπου του ο άνθρωπος θα τρώη το ψωμί του. Kαί όχι μόνο ο γεωργός πρέπει να κοπιάζει, αλλά και κάθε άλλος που έχει οποιαδήποτε ασχολία. Kαι ο βοσκός. Kαι ο ψαράς. Kαι ο μαραγκός. Kαι ο κτίστης. Kαι ο ναύτης. Kαι ο εργάτης. Kαι ο δάσκαλος. Kαι ο καθγητής. Kαι ο γιατρός. Όλοι πρέπει ν’ αγαπούν την εργασία τους. H εργασία είναι καθήκον, που πρέπει με πολλή επιμέλεια να γίνεται.
Eυλογία Θεού υπάρχει στα μέρη, όπου όλοι οι άνθρωποι, ανάλογα με τις δυνάμεις τους, εργάζονται, και κανένας δεν παραμένει άνεργος και τεμπέλης.
Oπου όμως οι άνθρωποι δεν αγαπούν την εργασία ή όπου εργάζονται μεν αλλά δεν εργάζονται με ζήλο και επιμέλεια, εκεί παρατηρείται αταξία, σύγχυσις και κάθε κακό. Όπως λέγανε οι αρχαίοι, «αργία μήτηρ πάσης κακίας». Παρατηρήστε. Aν ο τεχνίτης που κατασκευάζει μηχανές, όπως π.χ. μηχανές αυτοκινήτου, δεν είναι επιμελής στην εργασία του, και η ελαττωματική μηχανή θα καταστραφεί και δυστύχημα θα γίνη. Δυστυχώς λίγοι πλέον είναι οι επιμελείς και ευσυνείδητοι τεχνίτες. Πολλά δυστυχήματα γίνονται εξ αιτίας των αμελών και ασυνειδήτων τεχνιτών. Kαί ο φύλακας μιας σιδηροδρομικής γραμμής, που θα δείξη αμέλεια και δεν θα προειδοποιήση εγκαίρως, γίνεται αιτία να συμβεί σύγκρουσις αμαξοστοιχιών, δυστυχήματα και θάνατοι. Γιά ένα λεπτό αμελείας πόσα δυστυχήματα δεν έχουν συμβεί στον κόσμο! Aλλά κι ο γιατρός που κάνει μιά εγχείρησι, αν δεν κάνη το έργο του με όλη την επιμέλεια και προσοχή, γίνεται αιτία ν’ αποτύχη η εγχείρησις και να πεθάνη ο άρρωστος.
Γενικά σε όλα τα έργα χρειάζεται η επιμέλεια και ο ζήλος. Kι ο άνθρωπος που δεν εκτελεί το έργο του με ζήλο και επιμέλεια, αλλ’ αμελεί και γίνονται εξ αιτίας του δυστυχήματα, φέρνει όχι μόνο εθική, αλλά και ποινική ευθύνη. Διότι η αμέλεια γιά την εκτέλεσι του καθήκοντος τιμωρείται.
KAΙ τώρα προχωρούμε στη βαθύτερη έννοια της αμέλειας. Διότι υπάρχει αμέλεια στα έργα που αφορούν την υλική και σωματική σωματική ζωή του ανθρώπου, αλλά υπάρχει και αμέλεια βαρύτερη, που αφορά κάτι απείρως ανώτερο απ’ το σώμα. Kι αυτό είναι η ψυχή.
Aλλοίμονο αν όλη τη δραστηριότητά του ο άνθρωπος την εξαντλή γιά τα έργα τα σωματικά, και αμελή γιά το ύψιστο θέμα της σωτηρίας της ψυχής του! Ω η ψυχή, τί ανεκτίμητη αξία έχει! Kαί μόνο το γεγονός ότι ένας Θεeς κατέβηκε από τον ουρανό και έγινε άνθρωπος και υπέστη τα φρικτά πάθη της σταυρώσεως γιά να σώση τον άνθρωπο, αυτό και μόνο το γεγονός αν το σκεφθεί ο άνθρωπος, αρκεί ν’ αποδείξη την ανεκτίμητη αξία της ψυχής.
O Θεός θέλει τη σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου. Aλλ’ η σωτηρία αυτή προσφέρεται με έναν όρο· να προσφέρη και ο άνθρωπος τη θέλησί του. Nα πιστέψη, δηλαδή, στο Xριστό και να εργάζεται πνευματικά, να εκτελή δηλαδή με ζήλο και προθυμία όλα τα ιερά του κάθηκοντα, που ζητάει η πίστις. Aυτά δε που καλείται να πράξη είναι μικρά και ασημαντα μπροστά σε ό,τι έπραξε ο Xριστός γιά τη σωτηρία μας.
Ξυπνάς, άνθρωπε, το πρωΐ· στάσου λίγα λεπτά κάνε την προσευχή σου, μελέτησε ένα κεφάλαιο της αγίας Γραφής. Πρόκειται να κοιμηθείς· σταύρωσε τα χέρια σου και κάνε θερμή την προσευχή σου. Eίναι Tετάρτη και Παρασκευή· νήστεψε. Eρχεται η Kυριακή, άκουσες την καμπάνα να χτυπάη· σήκω και πήγαινε στcν εκκλησία και στάσου με προσοχή και ευλάβεια, γιά ν’ ακούσης τη θεία Λειτουργία. Eρχεται η αγία και Mεγάλη Σαρακοστή· ζήσε πιο πνευματικά την περίοδο αυτή. Eρχεται ο πνευματικός στο χωριό σου· πήγαινε να εξομολογηθείς τα αμαρτήματά σου, προετοιμάσου γιά τη θεία Kοινωνία. Φτάνει στ’ αυτιά σου η φωνή ανθρώπων που δυστυχούν από διάφορες αιτίες και ζητούν βοήθεια· μη φανείς αδιάφορος, αλλά προσπάθησε να προσφέρης κ’ εσύ τη βοήθειά σου όσο μπορείς. Zει ο άλλος, ο γείτονάς σου, ο συχωριανός σου, μέσα στην πλάνη και την αμαρτία και χρόνια έχει να πατήση στcν εκκλησία και ζει χωρίς Xριστό· σύ, που πίστεψες και γνώρισες το Xριστό, φρόντισε με τα καλά σου λόγια και προπαντώς με το άγιο παράδειγμά σου να τον φέρης στο Xριστό· να μη μείνης αδιάφορος, αλλά να συμβουλεύσης, να ελέγξης, να επιπλήξης τον βλάστημο.
Aυτά είναι μερικά από τα καθήκοντα, που πρέπει να κάνη ο χριστιανός.
EΙΝΑΙ, αγαπητοί μου χριστιανοί, δύσκολα αυτά; Oχι. Δύσκολα τα κάνει η αμέλεια. Δύσκολα τα κάνει η έλλειψις ενδιαφέροντος γιά τα πνευματικά ζητήματα.
Δυστυχώς δεν είμαστε επιμελείς και δραστήριοι χριστιανοί. Mοιάζουμε, γιά να θυμηθούμε τη διδασκαλία του Xριστού, με τον οκνηρό εκείνο δούλο, που εκρυψε το τάλαντό του στη γη και δεν το δούλευε. Mοιάζουμε με τις πέντε μωρές παρθένες της γνωστής παραβολής, που, ενώ από στιγμή σε στιγμή αναμενόταν ο Nυμφίος, εκείνες αμέλησαν και δεν φρόντισαν να είναι εφοδιασμένες με λάδι γιά τις λαμπάδες τους.
Kύριε! Bοήθησέ μας να νικήσουμε το δαίμονα της αμελείας, της πνευματικής τεμπελιάς. Nα μη μας βρει ο θάνατος σε στιγμή αμελείας!

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Η παρουσία του σταυρού στα εθνικά μας σύμβολα και ο επιχειρούμενος αποσυμβολισμός


"Αν οι «προστάτες» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζητούν μόνο να επιτραπεί η αποχή των μη ορθόδοξων από την προσευχή και το μάθημα των θρησκευτικών τα αίτημά τους είναι χωρίς αντικείμενο, αφού η αποχή αυτή επιτρέπεται ήδη"

Του Ευάγγελου Ανδριανού – Επίτιμου Αρεοπαγίτη

Τελευταία έχει εξαπολυθεί μία επίθεση κατά των ιερών συμβόλων που κοσμούν τα δικαστήρια, τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα δημόσια καταστήματα, κατά της προσευχής στα σχολεία, κατά του μαθήματος των θρησκευτικών και γενικά κατά της χριστιανικής και ορθοδόξου πίστεώς μας, με προσφυγή στο Συνήγορο του Πολίτη, με αξιώσεις περί αμέσου αφαιρέσεως των συμβόλων, με δημοσιεύματα ειδικών και μη και με απειλές περί προσφυγής στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.
Και όλα αυτά για την «προστασία» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που «κινδυνεύουν» από την παρουσία του Σταυρού, από την προσευχή των μαθητών και από την παρακολούθηση του μαθήματος των Θρησκευτικών μόνο από όσους επιθυμούν να το παρακολουθήσουν.
Επί του θέματος αυτού, σας παρακαλώ να μου επιτρέψετε μερικές παρατηρήσεις. Στο πνεύμα της επί κεφαλής του Συντάγματος επικλήσεως «Εις το όνομα της Αγίας και του Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος» και διά της ασκήσεως από τότε που υπάρχει το ελληνικό κράτος επί εκατόν ενενήντα χρόνια, με τη σύμφωνη γνώμη και την κοινή συνείδηση του συνόλου του ελληνικού λαού ότι το ασκούμενο κρατεί ως Δίκαιον, έχουν διαμορφωθεί συνταγματικά έθιμα. Μερικά από τα έθιμα αυτά, δεσμευτικά για όλους τους πολίτες ως ηυξημένης τυπικής ισχύος συνταγματικές διατάξεις, είναι η προσευχή και η διδασκαλία στα σχολεία του μαθήματος των θρησκευτικών κατά το ορθόδοξο δόγμα, εκτός αν υπάρχει αντίθετη γνώμη των γονέων.
Επίσης, η παρουσία του Τιμίου Σταυρού και των Ιερών Εικόνων στα δικαστήρια, στα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα δημόσια καταστήματα, όχι μόνον ως θρησκευτικών, αλλά και ως εθνικών συμβόλων. Ο Σταυρός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δεν είναι μόνο θρησκευτικό σύμβολο, αλλά για εμάς τους έλληνες είναι και το κατ’ εξοχήν εθνικό σύμβολο, αφού όλες οι επαναστάσεις μας, τοπικές και πανεθνικές, από τον Κροκόδειλο Κλαδά το 1464, τον Ρήγα Φεραίο (ο οποίος αν και είχε σε μεγάλο βαθμό επηρεαστεί από τις διακηρύξεις της Γαλλικής Επανάστασης περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αν και καλούσε σε επανάσταση και μη Χριστιανούς, είχε στη σημαία του τρεις σταυρούς), μέχρι και τους επαναστάτες του 1821, ξεκίνησαν κάτω από σημαίες που έφεραν τον Σταυρό.
Η πρώτη μας Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου
τον τοποθέτησε σε περίοπτη θέση στη γαλανόλευκη σημαία μας. Συνεπώς, κανένας δικαστής, δάσκαλος, καθηγητής ή άλλος δημόσιος λειτουργός δεν μπορεί να διατάξει την αφαίρεση των συμβόλων αυτών από δημόσιο κατάστημα, χωρίς να παραβιάσει τις συνταγματικής ισχύος διατάξεις και να παραβεί έτσι το καθήκον του και κανένα ευρωπαϊκό ή άλλο δικαστήριο δεν μπορεί να θίξει τα εθνικά σύμβολα των εθνών.
Ας σημειωθεί ότι εκτός από την ελληνική, οι σημαίες όλων των σκανδιναβικών κρατών, της Μεγάλης Βρετανίας, της Ελβετίας και δώδεκα άλλων κρατών φέρουν τον Σταυρό ως εθνικό σύμβολο.
Κατά τα άρθρο 16, παράγραφος 2 του Συντάγματος, «Η Παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».
Σύμφωνα με την διάταξη αυτή, το κράτος είναι υποχρεωμένο να φροντίζει την ανάπτυξη και της εθνικής, αλλά και της θρησκευτικής συνειδήσεως των πολιτών του γιατί και τα δύο αυτά στοιχεία είναι εξίσου απαραίτητα για τη διάπλαση των ελλήνων «σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Τα πλέον κατάλληλα μέσα για τον σκοπό αυτό είναι η προσευχή στα σχολεία και η διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών. Δεδομένου ότι από αυτά μπορούν να απέχουν όσοι το επιθυμούν, ώστε να μην υπάρχει θέμα παραβιάσεως της θρησκευτικής τους συνειδήσεως, η κατάργησή τους, ενώ δεν θα προσφέρει τίποτε στους μη ορθόδοξους χριστιανούς –αφού τα δικαιώματά τους δεν κινδυνεύουν-, θα αποτελέσει κατάφωρη παραβίαση της ανωτέρω συνταγματικής διατάξεως και βάναυση προσβολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, που επιθυμούν να προσεύχονται και να διδάσκονται την ορθόδοξη πίστη μας τα παιδιά τους.
Αν οι «προστάτες» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζητούν να επιτραπεί η αποχή των μη ορθόδοξων από την προσευχή και το μάθημα των θρησκευτικών, το αίτημά τους είναι χωρίς αντικείμενο, αφού η αποχή αυτή επιτρέπεται ήδη. Αν, όμως, ζητείται να απαγορεύσει το κράτος τις δύο αυτές εκδηλώσεις της θρησκευτικής συνειδήσεως των ορθοδόξων, κατά παράβαση του άρθρου 13, παράγραφος 1, του Συντάγματος, κατά το οποίο «η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη» και το αίτημα αυτό γίνει δεκτό, τότε το κράτος θα πρέπει και να τιμωρεί όσους μετέχουν στις εκδηλώσεις αυτές, οπότε θα έχουμε στον εικοστό αιώνα, μία νέα μορφή διωγμού της χριστιανικής πίστεως.
Πηγή εφ. «Παρασκήνιο»

Η άποψις τού Πάπα διά την κατ' Ανατολάς Ορθόδοξον Εκκλησίαν Ιωάννου Κορναράκη Ομοτίμου Καθηγητού τού Πανεπιστημίου Αθηνών Εφημερ. «Ορθόδοξος Τύπος»,


Η άποψις τού Πάπα διά την κατ' Ανατολάς Ορθόδοξον Εκκλησίαν

«Κατά τον Πάπα, η κατ' Ανατολάς Ορθόδοξος Εκκλησία τού Χριστού, υπολείπεται ιστορικώς και θεολογικώς τού ευρωπαϊκού χριστιανισμού, δηλαδή τού Καθολικισμού»

Ιωάννου Κορναράκη
Ομοτίμου Καθηγητού τού Πανεπιστημίου Αθηνών

Εφημερ. «Ορθόδοξος Τύπος», - 24.11. 2006.


Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε συνέντευξη, πού παρεχώρησε σε εφημερίδα της Β. Ελλάδος, μεταξύ άλλων, σχετικώς με την επίσκεψη τού Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, είπε ότι η επίσκεψη αυτή «εκπέμπει μήνυμα αισιοδοξίας», ενώ, «αναφερόμενος στον διάλογο των δύο Εκκλησιών, τάχθηκε υπέρ της ένωσής τους και πρόσθεσε πως από τη μέχρι τώρα διδασκαλία τού Πάπα ως θεολόγου, εκφράζεται η κοινή συνείδηση της αδιαιρέτου αρχαίας Εκκλησίας». («Ο.Τ.» 27.10.06).

Η άποψη αυτή τού Παναγιωτάτου κ. Βαρθολομαίου, αν πράγματι έτσι διατυπώθηκε, στην εν λόγω συνέντευξη, φαίνεται να μη δικαιώνεται εκ των πραγμάτων, εφόσον άλλωστε, ουσιαστικώς, δεν είναι δυνατόν η διδασκαλία τού Πάπα να είναι διαφορετική από την κατεστημένη διδασκαλία της παπικής ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας!
Η δε διδασκαλία της παπικής Εκκλησίας αφίσταται, ως γνωστόν, παρασάγγας από τη συνείδηση της «αρχαίας αδιαιρέτου Εκκλησίας»!
Έπειτα, ένωση δύο Εκκλησιών δεν είναι δυνατή ως ένωση με τον Πάπα και τη διδασκαλία του, έστω και αν ακόμη η διδασκαλία τού Πάπα εκφράζεται ως συνείδηση της αρχαίας κατ Ανατολάς Ορθοδόξου Εκκλησίας!


ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, όμως, η πιο πάνω άποψη τού Οικουμενικού Πατριάρχου βρίσκεται εκτός της πραγματικότητος!

Ο Πάπας Βενέδικτος ο Ιςʹ, στη γνωστή διάλεξή του, στο Πανεπιστήμιο της Ρετισβανης1, η οποία προκάλεσε την οργή τού μουσουλμανικού στοιχείου, στην ίδια αυτή διάλεξη, βρήκε την ευκαιρία να υποτιμήσει την εκκλησιολογική - θεολογική αρτιότητα και ολοκληρία της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και να την παρουσιάσει ως υστερούσα στα σημεία αυτά, τού ρωμαιοκαθολικισμού!

Είπε δηλαδή ο Πάπας, μεταξύ άλλων, ότι:

«Η βαθύτερη προσέγγιση ανάμεσα στη βιβλική πίστη και την ελληνική φιλοσοφική αναζήτηση ήταν γεγονός αποφασιστικής σημασίας όχι μόνο από την άποψη της ιστορίας των θρησκειών, αλλά και από εκείνη της παγκόσμιας ιστορίας. Είναι ένα γεγονός, πού μας αφορά ακόμη και σήμερα. Λόγω αυτής της σύγκλησης δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο Χριστιανισμός, παρότι οι αρχές του και οι ορισμένες πολύ σημαντικές εξελίξεις τοποθετούνται στην Ανατολή, τελικά έλαβε την ιστορικά αποφασιστική του μορφή στην Ευρώπη. Μπορούμε να το δούμε και από άλλη πλευρά: Αυτή η σύγκληση, με την ακόλουθη πρόσθεση της ρωμαϊκής κληρονομίας, δημιούργησε την Ευρώπη και παραμένει το θεμέλιο αυτού, πού ονομάζουμε Ευρώπη»2!

Επομένως η «αρχαία αδιαίρετος Εκκλησία», δεν αποτελεί, κατά τον Πάπα, την «ιστορικά αποφασιστική μορφή τού Χριστιανισμού»!
Κατά τον Πάπα τελικά, η κατ' Ανατολάς Ορθόδοξος Εκκλησία τού Χριστού υπολείπεται ιστορικώς και θεολογικώς τού ευρωπαϊκού χριστιανισμού, δηλαδή τού καθολικισμού, ο οποίος διαμορφώθηκε (εξελικτικώς) με καίριες παρεκκλίσεις από τη συνείδηση της αρχαίας Εκκλησίας και εν τούτοις αξιώνει σήμερα πρωτείο αλάνθαστου καθορισμού της ιστορικής αποφασιστικής μορφής τού Χριστιανισμού!

Έτσι ο ισχυρισμός τού Πάπα, ότι ο Χριστιανισμός διαμορφώθηκε οριστικώς στον ευρωπαϊκό αποκλειστικώς χώρο, δηλώνει σαφώς ότι η Ορθόδοξος κατ Ανατολάς Εκκλησία τού Χριστού, παρά τον καταπληκτικό πλούτο της πατερικής παραδόσεως, δεν εκφράζει ιστορικά αυτό, πού σήμερα λέγεται Χριστιανισμός!

Αλλά η συνέπεια ενός τέτοιου ισχυρισμού σημαίνει αυτομάτως, ότι, στην ενδεχόμενη περίπτωση μιας ενώσεως των δύο Εκκλησιών, κατά το πνεύμα τού Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, η «υποβαθμισμένη» Ορθόδοξος Εκκλησία, ως εταίρος της Παπικής ευρωπαϊκής Εκκλησίας, χρειάζεται (κατά τη λογική τού Πάπα) περίοδο εξελικτικής πορείας της (προς τα πρόσω), σύμφωνα με τις παπικές - ευρωπαϊκές αξιώσεις, προκειμένου να φθάσει η Εκκλησία αυτή, η Ορθόδοξος, στον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της χριστιανικής της αυτοσυνειδησίας, μάλιστα με την αποδοχή της διδασκαλίας της ρωμαϊκής κληρονομίας!!!

Επί πλέον ο εν λόγω ισχυρισμός τού Πάπα, σε μια «αισιόδοξη» ενδεχόμενη ένωση των Εκκλησιών, σημαίνει επίσης την υποτέλεια της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στην αποκλειστική εξουσία τού Πάπα, τού «Πατριάρχου της Παγκόσμιας Εκκλησίας»! Σε μια τέτοια περίπτωση, πρώτο το (πρώην) Οικουμενικό Πατριαρχείο και ακολούθως τα λοιπά Πατριαρχεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, θα είναι πλέον υποτελή αυτής της Παγκόσμιας κυριαρχίας τού Ρωμαίου Ποντίφικος!

Πού πορεύεται, αλήθεια, η υψηλή ηγεσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας; Το πλήρωμα της Εκκλησίας αγωνιά και προβληματίζεται! Και προβληματιζόμενο αγωνιά την αγωνία της... Γεθσημανής! «Ουκ ισχύσατε μίαν ώραν γρηγορήσαι; ». Μαζί με το πλήρωμα αγωνιά ο Χριστός της Γεθσημανής! Και αναμένει την έκβαση...!


1. Βλπ. Καθολικό περιοδ. «Σύγχρονα Βήματα», Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2006, σελ. 132 εξ. Λόγος, Πίστη και το Πανεπιστήμιο. Αναμνήσεις και στοχασμοί τού Πάπα Βενέδικτου τού Ιςʹ.
2. Ανωτ. σ. 136 εξ.

Ο πόνος και αι θλίψεις εις την ζωή μας - Γέροντος Εφραίμ, προηγουμένου Ι. Μονής Φιλοθέος - Ορθόδοξα Μυνήματα - Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"


http://www.impantokratoros.gr/BB9D3F1C.el.aspx


Γέροντος Εφραίμ, προηγουμένου Ι. Μονής Φιλοθέος

Ο πόνος και αι θλίψεις εις την ζωή μας

Το μονοπάτι της ζωής είναι όλο πόνος και δάκρυ∙ όλο αγκάθια και καρφιά∙ παντού φυτρωμένοι σταυροί∙ παντού αγωνία και θλίψη. Κάθε βήμα και μία Γεθσημανή. Κάθε ανηφοριά και ένας Γολγοθάς. Κάθε στιγμή και μία λόγχη. «Αν μπορούσαμε να στίψουμε την γη σαν το σφουγγάρι θα έσταζε αίμα και δάκρυα».
«Άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει», λέγει ο ψαλμωδός.
Το τριαντάφυλλο βγάζει αγκάθι και το αγκάθι τριαντάφυλλο. Τα ωραία συνοδεύονται με πόνο, αλλά κι ο πόνος βγάζει στη χαρά. Συνήθως το ουράνιο τόξο υψώνεται ύστερα από την μπόρα. Πρέπει να προηγηθούν οι καταιγίδες για να ξαστερώσει ο ουρανός.
Η διάκριση - φωτισμένη από την χριστιανική πίστη και φιλοσοφία - βλέπει. Έχει την ικανότητα με την ενόραση να βλέπει πολύ βαθιά απ' τα φαινόμενα. Μέσα από τον πόνο βλέπει την χαρά και την ελπίδα, όπως ο θρίαμβος του Χριστού βγήκε μέσα από τον πόνο του Πάθους και του Σταυρού.
Τα πιο θαυμάσια αγάλματα έχουν τα περισσότερα κτυπήματα.. Οι μεγάλες ψυχές οφείλουν την μεγαλοσύνη τους στα κτυπήματα του πόνου. Τα χρυσά και βαρύτιμα κοσμήματα περνούν πρώτα απ' την φωτιά.
Συγκλονίζει την ανθρώπινη ύπαρξη ο πόνος. Είναι φωτιά καμίνι που καίει και κατακαίει. Είναι καταιγίδα και τρικυμία. «Τα σπλάχνα μου και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν», λέει ο Σολωμός. Είναι στιγμές που οι δοκιμασίες έρχονται απανωτές, η μία μετά την άλλην ή και όλες μαζί. Πολύ βαρύς τότε ο σταυρός. Η αγωνία κορυφώνεται. Η ψυχή φορτίζεται τόσο, ώστε είναι έτοιμη να λυγίσει. Όλα φαίνονται μαύρα. παντού σκοτεινά. Παντού αδιέξοδα. Λέει ο αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Τα καλά φύγανε, τα δεινά είναι γυμνά και προκλητικά, το ταξίδι γίνεται μέσα στη νύχτα, φάρος δεν φαίνεται πουθενά και ο Χριστός φαίνεται να κοιμάται».
Καρφιά και μαχαίρια είναι της ζωής οι θλίψεις. Μαχαίρια και καρφιά που σκίζουν ανελέητα και τρυπούν τις καρδιές. Τις πυρακτώνουν και τις παραλύουν εξουθενωτικά.
Το μόνο που απομένει σε τούτες τις στιγμές είναι η κραυγή που σαν παράπονο ικεσίας απευθύνεται στο Θεό. «Ελέησον με Κύριε.... Η ψυχή μου εταράχθη σφόδρα...εκοπίασα εν τω στεναγμώ μου...εγενήθη η καρδία μου ωσεί κηρός τηκόμενος... Ελέησόν με Κύριε ότι θλίβομαι...εξέλιπεν εν οδύνη η ζωή μου και τα έτη μου εν στεναγμοίς...επελήσθην ωσεί νεκρός...εγενήθην τα δάκρυά μου εμοί άρτος ημέρας και νυκτός...ινά τι περίλυπος ει η ψυχή μου, και ίνα τι συνταράσσεις με;»
Ο άνθρωπος είναι ο βασιλιάς της δημιουργίας, αλλά το στεφάνι του είναι από αγκάθια. Η πορεία του είναι άλλοτε τραγούδι και συμφωνία χαράς, τις περισσότερες όμως, φορές είναι ένα θλιβερό και ασταμάτητο πένθιμο εμβατήριο.
Μεγάλο και αιώνιο το πρόβλημα του πόνου. Το μελέτησαν φιλόσοφοι και κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι και άλλοι πολλοί. Την αυθεντικότερη ωστόσο απάντηση τη δίνει ο χριστιανισμός, η πίστη, ο νόμος του Θεού. Και η απάντηση είναι διπλή. Θεολογικά είναι συνέπεια της πτώσεως, όπως όλα τα κακά.. Είναι αποτέλεσμα της κακής χρήσεως της ελευθερίας. Είναι καρπός της παρακοής. Ηθικά είναι ευκαιρία και μέσον αρετής και τελειώσεως.
Θα σέβομαι πάντα τον Θεό- λέγει ο Θεολόγος. Γρηγόριος - όσα ενάντια και αν επιτρέπη να με βρουν. Ο πόνος για μέσα είναι φάρμακο σωτηρία. Ο δε μέγας Βασίλειος λέγει: «Εφ' όσον μας ετοιμάζει ο Θεός το στεφάνι της βασιλείας Του, αφορμή για αρετή ας γίνει η ασθένεια». Οι θλίψεις θα πει και ο ιερός Χρυσόστομος μας φέρνουν πιο κοντά στο Θεό. Και όταν σκεφτόμαστε το αιώνιο κέρδος των θλίψεων δεν θα στεναχωριόμαστε.
Ο άγιος Απόστολος Παύλος, ο όσο διωγμένος και πονεμένος και κατάστικτος από τα «στίγματα του Κυρίου», διδάσκει ότι, ο Θεός αφήνει τον άνθρωπο να πονέσει με τις θλίψεις, « επί το συμφέρον, εις το μεταλαβείν της αγιότητος αυτού».
Χιλιάδες τρόπους έχει ο Θεός για να σε κάμει να ιδείς την αγάπη Του. Ο Χριστός μπορεί να μετατρέψει την δυστυχία, σε μελωδικό δοξολογητικό τραγούδι. «Η λύπη υμών εις χαράν γενήσεται» είπε ο Κύριος.
Τέτοια μάχη, τέτοια νίκη. «Στην αγορά τ' ουρανού δεν υπάρχουν φτηνά πράγματα». Οι στιγμές του πόνου και της θυσίας είναι στιγμές ευλογίας. Κοντά σε κάθε σταυρό, είναι και μια ανάσταση. Τι κι' αν τώρα πονάμε και κλαίμε ασταμάτητα; «Το γαρ παραυτίκα ελαφρόν της θλίψεως ημών καθ' υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ημίν», λέει ο Παύλος.
Ο άνθρωπος του πόνου είναι ο άριστος αθλητής της ζωής με τις ένδοξες νίκες. Θ' ακριβοπληρωθεί με τα αιώνια βραβεία, «α οφθαλμός ουκ οίδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν», λέει προς Κορινθίους ο Παύλος.
Όποιος ατενίζει και αντιμετωπίζει τον πόνο με το πρίσμα της αιωνιότητος, είναι ήδη από τώρα νικητής. Είναι ο εκλεκτός που με την ακατάβλητη πίστη στο Θεό έφθασε στην χαρά. Γεύτηκε την χρηστότητα του Κυρίου και είναι υποψήφιος στεφανηφόρος. Μπορεί να επαναλάβει του Απ., Παύλου την νικηφόρα κραυγή: «τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα, λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα».
Με τέτοιες μεταφυσικές διαστάσεις η υπέρβαση του πόνου και η μεταμόρφωση του σε χαρά λυτρωτική, είναι πραγματικότητα, Είναι αλλοίωση που οφείλεται στη δύναμη του Θεού. Είναι μετακαίνωση - παράλογο για τον άνθρωπο του ορθού λόγου - φυσική συνέπεια της χριστιανικής πίστεως. Είναι για τον άνθρωποι της πίστεως, το μέγα θαύμα της αλλοίωσης του Θεού. Η μεταφυσική βίωση του πόνου οδηγεί στη λύση του μεγάλου προβλήματος. Οδηγεί από το σκοτάδι στο φως.
Οφείλουμε λοιπόν, ν' αποδεχόμαστε τον πόνο που μας επισκέπτεται, σαν μια ευλογία του Θεού. Το σιτάρι συμπιέζεται και λιώνει μέσα στη γη, αλλά τότε καρποφορεί την ζωή. Πλούσια και ευλογημένη του πόνου η συγκομιδή. Μεγάλη η ευλογία του Θεού στον αγρό των δακρύων. Ευλογία που την βιώνουν όσοι με το χάρισμα της διακρίσεως αληθινά πιστεύουν.

Ευλογία Θεού και έλεος όσοι διήλθαν το καμίνι του ποικίλου πόνου με θεϊκή δύναμη και επίγνωση. Τους περιμένει η αιώνια, η αθάνατη, η πανευτυχής ανάπαυσις εν τω Θεώ. Αμήν.

Ορθόδοξα Μυνήματα
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου έργα

Τις προσωπικές του εμπειρίες καταθέτει ο κ. Νικόλαος Τσαπάκης, από το πρόσφατο ταξίδι του στις Η.Π.Α. και στον Καναδά, όπου επισκέφθηκε μερικά από τα 19 Ελληνικά Ορθόδοξα μοναστήρια τα οποία ίδρυσε ο Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης. Αντιγράφω από το blog του:

Του Νικολάου Τσαπάκη

Τούτο το καλοκαίρι είχα την ευκαιρία και τη χαρά, λόγω του ότι ο γιος μου Ιωάννης πήρε τον τίτλο του Διδάκτορα Πολιτικού Μηχανικού από το Πανεπιστήμιο του Άκρον του Οχάιο των Η.Π.Α., να επισκεφθώ μαζί με τη σύζυγό μου τις Η.Π.Α. και τον ΚΑΝΑΔΑ από 18/6/09 μέχρι τις 18/8/09.

Παράλληλα όμως, όπως πολύ επιθυμούσα, επισκέφθηκα ως προσκυνητής μερικά Ελληνικά Ορθόδοξα μοναστήρια, τα οποία ίδρυσε ο ιερομόναχος Γέροντας π. ΕΦΡΑΙΜ, 83 ετών σήμερα, πρώην Ηγούμενος της Ι.Μ. Φιλοθέου του Αγίου Όρους.

01.jpg

Πρώτα επισκέφθηκα το μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου το οποίο και ίδρυσε πρώτο στην Αριζόνα περιοχή Φλόρανς, ανάμεσα στην πόλη Φοίνιξ και Τούσον, στην έρημο μέσα, όπου και διαμένει ο πολύ σεβαστός και αγαπητός σε όλο τον κόσμο Γέροντας Εφραίμ.

Σαν προσκυνητής επισκέπτης, έμεινα κατάπληκτος θαυμάζοντας και καμαρώνοντας τα Θεάρεστα έργα του, αλλά προπαντός την βαθειά πνευματική τους ζωή και τα αναρίθμητα θαύματα που συνεχώς επιτελούνται.

Το χαμογελαστό πάντα πρόσωπο του, η παιδική του αγνότητα, τα λαμπερά του μάτια, λάμπουν και ακτινοβολούν αγάπη, άπειρη καλοσύνη και αγιότητα!

Η καλή του φήμη έχει διαδοθεί και απλωθεί σε όλη την Αμερική και στον Καναδά και όλος ο κόσμος τρέχει σ' αυτόν για να εξομολογηθεί, να τον συμβουλευτεί και να του καταθέσει τα προβλήματά του, για να του δώσει λύσεις! Είναι ένας άλλος Παΐσιος και Πορφύριος!

Το μοναστήρι αυτό του Αγ. Αντωνίου και Αγ. Νεκταρίου ευρίσκεται μέσα στην έρημο της Αριζόνας, με θερμοκρασίες που φθάνουν τους 40-45 βαθμούς κελσίου το καλοκαίρι, όπου επιβιώνουν μόνο κάκτοι διαφόρων ειδών, οι οποίοι είναι διατηρητέοι και προστατεύονται από την πολιτεία σαν εθνικό δένδρο. Μερικοί μάλιστα είναι εχθρικοί, προς τον άνθρωπο, διότι μόλις τους πλησιάσει κάποιος του πετούν τα βέλη τους, τις βελόνες τους και καρφώνουν στο σώμα του.

02.jpg

Μέσα λοιπόν σ' αυτή την έρημο ορθώνεται αυτό το αξιοθαύμαστο μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου, μια Όαση πραγματική που σκιάζει, δροσίζει, ξεδιψάζει, αναπαύει, στολίζει και ευωδιάζει, όλη τη γύρω περιοχή, με τα 2000 είδη λουλουδιών και πανύψηλων δένδρων, αλλά προπαντός είναι μια ΟΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ με το Γέροντα Εφραίμ να παρηγορεί, να ειρηνεύει, να γαληνεύει, να αναπαύει και να θεραπεύει τις αρρώστιες στις απογοητευμένες, ταραγμένες και πονεμένες καρδιές των συνανθρώπων μας!

Καθημερινά υπάρχει μια ουρά από κόσμο που περιμένει εναγωνίως να τον δει, να του μιλήσει και να πάρει την ευχή του και την ευλογία του!

Η έρημος έχει μετατραπεί πράγματι σε ένα «Νοσοκομείο» που θεραπεύει τις πληγωμένες καρδιές των συνανθρώπων μας και τις οδηγεί στο Θείο και στη σωτηρία!

Το 1995 ξεκίνησε ο Γέροντας Εφραίμ θαυματουργικά την ίδρυση και κατασκευή αυτού του μοναστηριού του Αγ. Αντωνίου σε πολύ αντίξοες και εχθρικές συνθήκες του περιβάλλοντος, χωρίς νερό, χωρίς δρόμο και ηλεκτρισμό και προπαντός με την παρουσία άγριων ζώων αρπακτικών και δηλητηριωδών φιδιών! Πολλοί απορούσαν και του έλεγαν μα Γέροντα τι πας να κάνεις εδώ μέσα; .....

03.jpg

Ο τόπος ίδρυσης του μοναστηριού στη μέση της άγριας και αφιλόξενης ερήμου όμως, του υποδείχθηκε άνωθεν κατά θαυματουργικό τρόπο από τον Άγ. Αντώνιο!

Πράγματι, πολλοί άνθρωποι της περιοχής άκουγαν να κτυπούν καμπάνες κάθε απόγευμα εκεί, πράγμα που διαπίστωσε και ο ίδιος ο Γέροντας, ενώ ορθολογικά δεν δικαιολογείτο κάτι τέτοιο σε εκείνη την περιοχή!

Επίσης κατά θαυματουργικό τρόπο ο Αγ. Αντώνιος, ο καθηγητής της ερήμου, του υπέδειξε το μέρος που υπήρχε το πολύτιμο νερό στην έρημο και από βάθος 980 μέτρων αντλεί τώρα 300 λίτρα πόσιμο νερό το δευτερόλεπτο!

Με αυτή τη μεγάλη ποσότητα και ποιότητα του νερού, φύτεψε 3000 ελαιόδενδρα, αμπέλια κρεβατίνες, πορτοκαλιές, λεμονιές, γκρέιπ φρούτ, οπωροφόρα δένδρα, συκιές , φοίνικες και θερμοκήπια με όλα τα λαχανικά, ντομάτες, αγγούρια, μελιτζάνες, κολοκύθια, φράουλες κ.λ.π., πεύκα, κυπαρίσσια και πάρα πολλά είδη ποικιλόχρωμων λουλουδιών που όλα μαζί ευωδιάζουν την περιοχή και τα οποία φυσικά ποτίζονται αυτομάτως 2 φορές την ημέρα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, λόγω της πολλής ζέστης.

05.JPG

Το μοναστήρι είναι ανδρικό και λειτουργεί με 45 μοναχούς, με ηγούμενο τον π. Παΐσιο προερχόμενο από το Άγ. Όρος, οι οποίοι δουλεύουν σκληρά και αδιάκοπα, αφενός να περιποιούνται τους κήπους και τα χιλιάδες δένδρα, αφετέρου να φιλοξενούν τους πολυάριθμους προσκυνητές!

Οι μοναχοί είναι από όλες τις φυλές και τα χρώματα, οι οποίοι ασπάσθηκαν την Ορθοδοξία μας, βαπτίσθηκαν Χριστιανοί και τώρα διακονούν και υπηρετούν με ζήλο την εκκλησία μας.

Έξω από το μοναστήρι στην έρημο υπάρχουν άγρια ζώα, κογιόκ, πούμα, λιοντάρια, φίδια κροταλίες, κόμπρες, σκίουροι, λαγοί και πέρδικες.

Κατά την έναρξη των εργασιών οι κροταλίες και τα άλλα φίδια και ζώα, εμπόδιζαν πολύ επικίνδυνα τους εργάτες, για να καθαρίσουν την περιοχή και να χτίσουν τις εκκλησίες και να φυτέψουν όλα αυτά τα φυτά και λουλούδια, αλλά ο π. Εφραίμ κατά θαυματουργικό τρόπο τα απομάκρυνε από την περιοχή του μοναστηριού και έτσι συνέχισαν το θαυμάσιο έργο τους!

04.jpg

Το μοναστήρι έχει τώρα έκταση 2000 στρεμμάτων και το επισκέπτονται καθημερινά πολλοί προσκυνητές που φιλοξενούνται σε ξεχωριστά οικοδομικά συγκροτήματα για τους άνδρες και για τις γυναίκες, σε πολύ ωραία, άνετα και καθαρά δωμάτια.

Οι μοναχοί ακολουθούν και εφαρμόζουν επακριβώς τις Βυζαντινές παρακαταθήκες, τις παραδόσεις, τις ιερές ακολουθίες, τις ολονυχτίες, τις προσευχές και τη ζωή με το ωράριο του Αγ. Όρους και φυσικά στην Ελληνική γλώσσα.

Το μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου είναι κοινόβιο με 5 εκκλησίες, του Αγ. Αντωνίου και Αγ. Νεκταρίου, του Αγ.Νικολάου η οποία είναι πετρόκτιστη πανέμορφη και στολίζει την περιοχή, του Αγ. Σεραφείμ, του Αγ. Δημητρίου Ρωσικού τύπου, και του Αγ. Γεωργίου, τις οποίες θαυμάζει ο προσκυνητής σαν καλλιτεχνήματα.

Κοντά στο μοναστήρι πάνω σε ένα λοφίσκο επίσης είναι κτισμένο το πανέμορφο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όμοιο με τα εκκλησάκια της Σαντορίνης, με χρώματα του μπλε και του άσπρου, που δεσπόζει από ψηλά στην έρημο, με ωραία θέα!

Στο Γέροντα Εφραίμ προστρέχουν πολλοί πονεμένοι και άρρωστοι άνθρωποι, οι οποίοι με τη βοήθεια του Γέροντα, με την πίστη τους και με τη χάρη του Θεού θεραπεύονται!

07.jpg

Αμέσως οι άνθρωποι παρηγορούνται, γαληνεύουν, ειρηνεύουν ενθαρρύνονται και ελπίζουν στο έλεος του Θεού και η χαρά τους δεν περιγράφεται! Συνεχώς γίνονται πραγματικά σύγχρονα θαύματα!

Υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες που άρρωστοι άνθρωποι έγιναν τελείως καλά και ευγνωμονούν το Γέροντα και τον έχουν πνευματικό τους πατέρα που τους συμβουλεύει και τους καθοδηγεί στον ουρανόδρομο της σωτηρίας και της Θέωσης!

Συνολικά ο π. Εφραίμ έχει ιδρύσει και λειτουργεί 19 μοναστήρια τα οποία εποπτεύει, επιβλέπει και καθοδηγεί, εκ των οποίων τα 17 είναι στις Η.Π.Α. και τα 2 είναι στον Καναδά, σε διάφορες πόλεις και πολιτείες με σκοπό να τα κάνει 20 όπως στο Άγιο Όρος.

Επίσης έχει κατασκευάσει ένα μεγάλο γηροκομείο το οποίο πολύ σύντομα θα περιθάλπει πολλούς ανήμπορους και φτωχούς γέροντες.

Τα μοναστήρια είναι τα εξής: δύο στη Φλόριδα, δύο στο Τέξας, δύο στο Σικάγο, δύο στη νότια Καρολίνα, ένα στη Νέα Υόρκη, ένα στην Ουάσιγκτον, ένα στην Πενσυλβανία, ένα στην Καλιφόρνια, ένα στο Ιλινόις, ένα στο Μίτσιγκαν, ένα στο Μόντρεαλ, και ένα στο Τορόντο, αφιερωμένα στο Χριστό, στην Παναγία και σε διαφόρους Αγίους.

08.jpg

Η Ορθοδοξία μας ανθεί, προοδεύει, εξαπλώνεται και θριαμβεύει στη Βόρεια Αμερική, οι δε Ελληνοαμερικάνοι διατηρούν και ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια την πίστη μας, τα ήθη, τα έθιμά μας και τις παραδόσεις μας, πολύ καλύτερα από εμάς εδώ στην Ελλάδα. Παρακολουθούν δε τα δρώμενα στην πατρίδα και χαίρονται για τα καλά, αλλά πικραίνονται πολύ για τα άσχημα και τα δυσάρεστα.

Βοηθούν δε πάρα πολύ το Γέροντα Εφραίμ για τα Θεάρεστα έργα του τα οποία υλοποιεί τόσο για τα υλικά, αλλά προπαντός τον ευχαριστούν και τον ευγνωμονούν για τα πνευματικά του κατορθώματα τα οποία βιώνουν προσωπικά κάθε μέρα!

Στις πόλεις, πολύ συχνά στις θρησκευτικές και εθνικές γιορτές μας, διοργανώνουν πολυήμερα πανηγύρια, φεστιβάλ, στον περίβολο των εκκλησιών, με Ελληνικά φαγητά, σουβλάκια, γύρο, αρνιά στη σούβλα, με ομιλίες, διάφορες εκδηλώσεις με Ελληνικούς χορούς και τραγούδια, γλέντια τρικούβερτα που συμμετέχουν πολλοί Αμερικανοί, οι οποίοι ξετρελαίνονται στα δικά μας φαγητά, στις παραδόσεις μας και στους χορούς μας! Μια φορά επίσης το μήνα η ΑΧΕΠΑ, οργανώνει Ελληνική βραδιά με ομιλίες, δικά μας φαγητά και εκδηλώσεις, όπου συναντιόνται οι Ελληνοαμερικάνοι και ανταλλάσσουν σκέψεις, διάφορα νέα από την Πατρίδα που τόσο πολύ νοσταλγούν ... και περνάνε όλοι θαυμάσια!

10.jpg

Οι κήποι των μοναστηριών, τα πολύ ωραία και μυρωδάτα λουλούδια, τα σιντριβάνια, οι σταυροί, οι φιάλες, τα κιόσκια, οι πολύχρωμες εκκλησίες με τα έντονα χρώματα όπως στο Αγ. Όρος, τα πανύψηλα δένδρα και οι φοίνικες, τα πεύκα, τα καλλίφωνα πουλιά με το κελάηδημα τους, σου δίδουν την εντύπωση και την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα επίγειο παράδεισο! ... σε μια άλλη διάσταση!

Το μαγικό είναι ότι μέσα στο μοναστήρι νοιώθεις πολλά και ωραία συναισθήματα, μεγάλο θαυμασμό, χαρά, γαλήνη, ειρήνη, αισιοδοξία, ελπίδα, ανακούφιση και κατάνυξη, μια μαγεία, ενώ τριγύρω και έξω αντιθέτως, υπάρχει η αφιλόξενη ξερή , άγρια και επικίνδυνη έρημος .... Αυτό κι αν είναι ένα μεγάλο σύγχρονο θαύμα!

Αξίζει κανείς να το επισκεφθεί να ζήσει και να βιώσει και να απολαύσει από κοντά όλα αυτά, αλλά προπαντός να μιλήσει με το σεβαστό «Θείο» Γέροντα! ...

Επισκέφθηκα επίσης το γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, κοντά στο Σικάγο, με Ηγουμένη τη Γερόντισσα Μελάνη, Ελληνίδα φιλόλογος καθηγήτρια, με μια συνοδεία 23 μοναχών. Εδώ αντιθέτως το μοναστήρι ευρίσκεται μέσα στο δάσος, μέσα στο πράσινο, με λίμνες, με γκαζόν, με παρτέρια λουλουδιών τα οποία ευωδιάζουν και στολίζουν το μοναστήρι.

Έχει μια νεόκτιστη ωραιότατη πετρόκτιστη εκκλησία, ένα στολίδι, ένα καλλιτέχνημα αρχιτεκτονικό, βυζαντινού ρυθμού, με 10 τρούλους, πολύ αξιοθαύμαστη και ιδιαιτέρου κάλλους.

Η Γερόντισσα Μελάνη πρωτοστάτησε στην ίδρυση και κατασκευή όλου του μοναστηριού και του περικαλλούς ναού.

Το μοναστήρι φιλοξενεί πολλούς προσκυνητές άνδρες και γυναίκες με πολλή αγάπη, με ευγένεια, με γλυκύτητα, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, πρόθυμες να βοηθήσουν τον κάθε προσκυνητή.

Η ψαλμωδία της Γερόντισσας σε σαγηνεύει και σε μαγεύει, είναι ένα αηδόνι, που σε ανεβάζει στα Ουράνια και χαίρεσαι να την ακούς, καμαρώνεις και απολαμβάνεις την ψαλμωδία της, λες και βρίσκεσαι στην Ουράνια Βασιλεία μαζί με τους Αγγέλους!

Η Γερόντισσα Μελάνη βοηθά πνευματικά όλους τους προσκυνητές και με προσευχή ο άνθρωπος, γαληνεύει, ελπίζει, παρηγορείται και απαλύνει τον πόνο του και παίρνει θάρρος και δύναμη.

Είναι πραγματικά μια αγνή χρυσή ψυχούλα, που προσπαθεί να βοηθήσει τον συνάνθρωπο της, σαν τον καλό Σαμαρείτη.

Σε κατακτά με την γλυκύτητα των λόγων της, με το γλυκό της χαμόγελο, με την άπειρη αγάπη της, με την ταπείνωση της και με τις φωτισμένες συμβουλές της!

Η Ηγουμένη Μελάνη είναι μια δυναμική Ιεραπόστολος, που κοσμεί, τιμά, ενισχύει, επαυξάνει, εξαπλώνει και διαδίδει με ταχύ ρυθμό την Ορθοδοξία μας!

12.jpg

Επισκέφθηκα επίσης κοντά στο Σικάγο το μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Χριστού, κι αυτό κρυμμένο μέσα στο δάσος, μέσα σε μια σπηλιά, πνιγμένο στα πανύψηλα δένδρα και στα μυροβόλα λουλούδια, με Ηγούμενο τον πατέρα Ακάκιο, ο οποίος σε υποδέχεται με τόση καλοσύνη και αγάπη, πάντα χαμογελαστός, πολύ φιλόξενος, ταπεινός και υπηρέτης του πλησίον του.

Εφαρμόζει και κάνει πράξη τα λόγια του Ευαγγελίου κατά γράμμα, συμβουλεύει και δίδει ελπίδα και παρηγοριά στον καθένα.

Αργότερα επισκέφθηκα στον Καναδά κοντά στο Μόντρεαλ το μοναστήρι της Παναγίας της Παρηγορήτρας, με Ηγουμένη τη Γερόντισσα Θέκλα. Άλλο ένα θαύμα και εδώ τόσο υλικό όσο και πνευματικό!

Το μοναστήρι ευρίσκεται κι αυτό μέσα στο δάσος σε ένα ειδυλλιακό μέρος καταπράσινο, να το χωρίζει ένα ποτάμι στη μέση, όπου ρίχνουν το Σταυρό στα Θεοφάνεια σε ένα κάτασπρο τοπίο από τα χιόνια!

Όλα τα μοναστήρια έχουν κάτι το ιδιαίτερο και το χαρακτηριστικό, αλλά όλα είναι συντονισμένα σε ένα σκοπό στην υψηλή πνευματική ζωή, χαρίζοντας στον κόσμο που τα επισκέπτεται, αγάπη, γαλήνη, παρηγοριά, ανακούφιση και θεραπεία σωματική και ψυχική!

11.jpg

Είναι οι καλοί Σαμαρείτες που περιθάλπουν τους πληγωμένους συνανθρώπους μας και τους θεραπεύουν και απαλύνουν τον πόνο τους, που τόση ανάγκη έχουμε όλοι στη σημερινή σκοτεινή και ταραγμένη εποχή μας που μας έχει αλλοτριώσει και μας έχει απομακρύνει από τις αιώνιες αλήθειες του Ευαγγελίου μας και των Άγιων πατέρων μας!

Είναι τιμή και δόξα στην Ορθοδοξία μας και πρέπει να είμαστε «υπερήφανοι» με την καλή έννοια, που έχουμε σήμερα τέτοιους πνευματικούς πατέρες, όπως το Γέροντα Εφραίμ, την Ηγουμένη Μελάνη οι οποίοι είναι μπροστάρηδες στους αγώνες και κρατούν ζωντανή την πίστη μας με τα θαύματα τους συνεχίζοντας το Θεάρεστο έργο των μακαριστών Παϊσίου και Πορφυρίου και τόσων άλλων Θεοφόρων Πατέρων!

Αυτοί οι ευλογημένοι μοναχοί είναι «σκεύη εκλογής» του Υψίστου, για να εξυψώνουν τον άνθρωπο με τις συμβουλές τους, για μετάνοια, για τον καθαρισμό των αμαρτιών μας, για τη Θεία φώτιση και τελικά στη Θέωση που είναι και ο σκοπός της ζωής μας.

Αξίζουν όλοι τους θερμότατα συγχαρητήρια και ευχαριστίες από τα βάθη της καρδιάς μας, διότι υπηρετούν τον πλησίον τους, όπως ο Ιησούς Χριστός και τους ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Ελεήμων και Πανάγαθος Θεός να τους χαρίζει υγεία και μακροημέρευση, για να συνεχίζουν το Θεάρεστο Ιεροαποστολικό έργο τους, για το καλό όλων των ανθρώπων. Σαν κρητικός εξέφρασα την αγάπη μου, το θαυμασμό μου, την ευγνωμοσύνη μου, τις ευχαριστίες μου, τα συναισθήματα μου, και τις ευχές μου, με μαντινάδες, τις οποίες και τους αφιέρωσα τόσο στο σεβαστό μας Γέροντα Εφραίμ, όσο και στην γλυκύτατη γερόντισσα Μελάνη τις οποίες σας παραθέτω παρακάτω. Το έργο τους είναι ιερό και παράδειγμα προς μίμηση από όλους μας, διότι διαδίδουν την γνήσια Ορθοδοξία μας και βοηθούν τον συνάνθρωπο μας τα μέγιστα!

Τους αξίζει ένα μεγάλο ΕΥΓΕ!!...

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Θεραπεία ψυχής και σώματος (Κυριακή Β΄ Νηστειών) πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 19/2/2010



πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 19/2/2010

Ὁ παραλυτικός, αἱρόμενος ὑπὸ τεσσάρων, ἔφτασε στὸ σπίτι ὅπου ἦταν ὁ Χριστός. Ἦταν ἕνας ἀξιολύπητος ἄνθρωπος. Ἄρρωστος στὸ σῶμα, ἄρρωστος καὶ στὴν ψυχή. Ἴσως ὁ ἴδιος νὰ μὴ εἶχε συνειδητοποιήσει τὴν ἀρρώστια τῆς ψυχῆς του, ἔχοντας σταθερὰ στραμμένο τὸ νοῦ του στὴν ἐπώδυνη παραλυσία τοῦ σώματός του. Ὁ Χριστὸς ὅμως γνώριζε τὸ ἁμαρτωλό του παρελθόν, γι᾽ αὐτὸ καὶ θεράπευσε πρῶτα τὴν ψυχή του. Τοῦ εἶπε: «τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»......
Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι μόνο σῶμα.Οὔτε μόνο ψυχή. Εἶναι καὶ σῶμα καὶ ψυχή. Καὶ τὰ δύο αὐτὰ ἀλληλοεπηρεάζονται.Ἡ ἀρρώστια τῆς ψυχῆς ὁδηγεῖ καὶ στὴν ἀρρώστια τοῦ σώματος. Ἀλλὰ καὶ τὸ ἀντίστροφο. Εἶναι πολλοὶ ὅμως, ποὺ δὲν δέχονται αὐτὴ τὴν ἀλληλεπίδραση. Μιλοῦν μόνο γιὰ ἀρρώστια τοῦ σώματος καὶ καταφεύγουν στοὺς γιατρούς, γιὰ τὴ θεραπεία της, ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν ψυχή. Ἀλλὰ καὶ ὅταν δέχονται τὴν ψυχικὴ ἀρρώστια, ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸ σῶμα. Ὁ Χριστὸς ὅμως εἶναι ὁ θεραπευτὴς τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς. Γι᾽ αὐτὸ καὶ θεραπεύει καὶ τὸ σῶμα τοῦ παραλυτικοῦ: «σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου».
Σχετικὰ μὲ τὶς ψυχικὲς ἀρρώστιες, ἕνας Ἐπίσκοπος ἀναφέρει: «Πολλοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι γιὰ τὶς ψυχικὲς ἀρρώστιες ἁρμόδιος εἶναι μόνο ὁ ψυχίατρος. Αὐτὸ εἶναι βέβαια σωστό. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ.Ὁ ψυχίατρος ἀποκαθιστᾶ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστὸς ἀποκαθιστᾶ τὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Ὁ ψυχίατρος θεραπεύει τὶς αἰτίες, ποὺ προκαλοῦν τὴν ψυχικὴ ἀσθένεια. ὉΧριστὸς συγχωρεῖ τὴν ἁμαρτία, ποὺ χωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ ψυχίατρος ἀποκαθιστᾶ τὴ σχέση τῆς ψυχῆς μὲ τὸ σῶμα. ὉΧριστὸς ἀποκαθιστᾶ τὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό».
Στὸ Χριστὸ πρέπει πάντα νὰ καταφεύγουν οἱ ἄνθρωποι. Οἱ γιατροὶ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους. Ὁ Χριστὸς ὅμως θεραπεύει τὸ ἄρρωστο σῶμα μὲ τὴ θαυματουργική του δύναμη, ἀλλὰ καὶ τὴν πάσχουσα ψυχὴ μὲ τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν.

O βίος του Οσιου Κασσιανου του Ρωμαιου(29 Φεβρουαρίου)

Μια βαθιά πνευματική προσωπικότητα, που αυγάζει στο στερέωμα της εν ουρανοίς θριαµβεύουσας Εκκλησίας και κοσμεί τη χορεία των αγίων της Ορθοδοξίας, είναι ο Αββάς Κασσιανός.


Γεννήθηκε γύρω στο 360 µ.Χ στη Μικρή Σκυθία(Ντόμπροτζεα της σημερινής Ρουμανίας) Του αποδίδεται και το όνομα Ιωάννης, που μάλλον ήταν το βαπτιστικό ή το μοναχικό του όνομα, και Κασσιανός πρέπει να ήταν μάλλον το προσωνύμιό του. Όπως ο ίδιος µας πληροφορεί «από την τρυφερή ηλικία διδάχθηκε να παίρνει μεγάλες αποφάσεις» και «από την παιδική ηλικία έζησε μεταξύ των μοναχών». Κατά την πρώιμη νεανική ηλικία ο Άγιος Κασσιανός μαζί με τον αδελφικό του φίλο Γερμανό αποφάσισαν να ακολουθήσουν την μοναχική ζωή και εγκαταστάθηκαν σε κάποια Μονή της Βηθλεέμ, κατά πάσα πιθανότητα στο ονομαστό για την πνευματικότητά του Κοινόβιο του Αγίου Ιερωνύμου, κοντά στο Σπήλαιο της Γεννήσεως, «όπου», όπως γράφει ο ίδιος, «ο Κύριός µας συγκατέβη να γεννηθεί από την Παρθένο». Στην πνευματική αυτή εστία βρήκαν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις που θα ευόδωναν τον ιερό σκοπό της ζωής τους. Από εκεί ήρθαν σε επαφή με τον ακμάζοντα μοναχισμό της Παλαιστίνης, της Συρίας και της Μεσοποταμίας, τον οποίο είχε κατά κύριο λόγο υπόψη του ο Άγιος, όταν συνέτασσε τους «Κοινοβιακούς Κανονισμούς».

Ύστερα από μερικά χρόνια Κασσιανός και Γερμανός εξέφρασαν την επιθυμία στους προεστώτες του Κοινοβίου τους να επισκεφθούν τους αναχωρητές της Αιγύπτου, για να αποκομίσουν από τη γνωριμία αυτή πνευματική βοήθεια. Το αίτημά τους έγινε δεκτό με την προϋπόθεση να επιστρέψουν και πάλι στη Μονή της μετανοίας τους. Όταν έφθασαν στην Αίγυπτο συνάντησαν τον Επίσκοπο της Πανεφώ (Πανέφυσις) Αρχίβιο, ο οποίος, όταν πληροφορήθηκε το σκοπό της επισκέψεώς τους, τους συμβούλευσε, πριν προχωρήσουν στις μεγάλες ερήμους της ενδοχώρας, να επισκεφθούν πρώτα τους αναχωρητές που ζούσαν στα περίχωρα της Πανεφώ, πάνω σε κάποια ξερονήσια. Δέχτηκαν με χαρά την πρότασή του και με τη δική του καθοδήγηση ξεκίνησαν, διασχίζοντας μονότονους βαλτότοπους, να συναντήσουν τους ασκητές.

Η περιοδεία τους συνεχίστηκε σε πολλές σκήτες, μοναστήρια και ερημητήρια, όπου κάθε άγιος γέροντας είχε να τους προσφέρει πλούσια πνευματική τροφοδοσία. Οι συζητήσεις και η έντονη ασκητική ζωή των πατέρων που συνάντησαν, τους οδήγησαν πολλές φορές στον πειρασμό να επιθυμήσουν να παραμείνουν εκεί μαζί τους και να μην επιστρέψουν στη Μονή της μετανοίας τους, όπως είχαν υποσχεθεί. Οι συμβουλές όμως των πατέρων που συνάντησαν τους στήριξαν στην υπακοή και στην τήρηση της εντολής που είχαν λάβει.Έτσι επέστρεψαν στη Βηθλεέμ, στη Μονή τους, και εκεί επιβραβεύτηκε η υπακοή τους. Ύστερα από λίγο πήραν και πάλι ευλογία να επισκεφθούν για δεύτερη φορά την Αίγυπτο, αλλά αυτή τη φορά τους αναχωρητές στα βάθη της ερήμου. Εκεί στην έρημο της Σκήτης, στην κοιλάδα της Νιτρίας, ο Όσιος Αµµούν, σύγχρονος και φίλος του Μεγάλου Αντωνίου, είχε οργανώσει τη μοναχική πολιτεία κατά τον 4ο αι. µ.Χ. και «ἐπόλησεν αυτήν τήν περιοχήν της κάτω Αἰγύπτου, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος τήν Θnβαΐδα», κατά τον Παλλάδιο. Συνάντησαν εκεί μεγάλους ασκητές, όπως τον Αββά Μωυσή, τον Αββά Παφνούτιο, τον Αββά Σεραπίωνα, τον Αββά Ισαάκ, με τους οποίους συνομίλησαν για ένα πλήθος πνευματικών θεμάτων της χριστιανικής ζωής.


Θεολογικές αναταραχές που προκλήθηκαν εξ αφορμής της αιρέσεως του ανθρωποµορφισµού, ανάγκασαν τους δύο μοναχούς να φύγουν από την Αίγυπτο και να πάνε στην Κωνσταντινούπολη, στης οποίας τον Πατριαρχικό θρόνο ήταν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ο Άγιος πήρε υπό την προστασία του τους νεαρούς μοναχούς, ενώ εκείνοι σαγηνεύτηκαν από το μεγαλείο της προσωπικότητάς του. Ο Κασσιανός του αφοσιώθηκε με σεβασμό και υιική τρυφερότητα και μέχρι το τέλος της ζωής του συνήθιζε να λέει ότι στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο όφειλε όλες τις γνώσεις του για την πνευματική ζωή, τον αποκαλεί δε «μάρτυρα» και «πατέρα» του.

Οι δύο μοναχοί, ως συνεργάτες πλέον του Πατριάρχου, υπέστησαν τις συνέπειες του διατάγματος του Αρκαδίου του 404 µ.Χ., σύμφωνα με το οποίο έπρεπε να εγκαταλείψουν τη χώρα όλοι οι υποστηρικτές του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ο Άγιος, πριν τον αποχωρισμό τους, τους τίμησε με την εμπιστοσύνη του επιφορτίζοντάς τους να μεταβούν στη Ρώμη και να επιδώσουν στον Πάπα Ιννοκέντιο Α’ μια επιστολή του κλήρου και του λαού, που περιείχε αίτηση για συμπαράσταση προς τον διωκόμενο Πατριάρχη και πλήρες ιστορικό των διώξεων που υπέστη ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ο Κασσιανός και ο Γερμανός έφθασαν στη Ρώμη, παρέδωσαν την επιστολή και παρέμειναν στη Ρώμη, ο μεν Κασσιανός για δέκα χρόνια, ενώ ο Γερμανός μέχρι το τέλος της ζωής του, διακονώντας τις ανάγκες της Εκκλησίας. Εκεί, το 430 µ.Χ., ύστερα από παράκληση του αρχιδιακόνου Λέοντος και στενού του φίλου, ο Άγιος Κασσιανός συνέγραψε το έργο «Περί Ενσαρκώσεως και κατά του Νεστορίου». Εκεί, στη Ρώμη, ο Άγιος χειροτονήθηκε ιερέας.

Ο κυριότερος βιογράφος του Αγίου, ο Γεννάδιος, μας πληροφορεί ότι περί το 415 µ.Χ., ο Κασσιανός βρίσκεται στη Μασσαλία, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Και «μέσα σ’ αυτά τα πυκνά δάση, απ’ όπου έκαναν προμήθειες τα πλοία των Φοινίκων, όσα την εποχή του Καίσαρα έφθαναν μέχρι τις ακτές της Μασσαλίας», ο Αββάς Κασσιανός ίδρυσε δύο μοναστήρια, ένα ανδρικό και ένα γυναικείο, στην περιοχή που επί Διοκλητιανού, μαρτύρησε ο Άγιος Βίκτωρ. Γι’ αυτό το ανδρικό Μοναστήρι το αφιέρωσε στον Άγιο Βίκτωρα, ενώ το γυναικείο στο Σωτήρα Χριστό. Ο Άγιος ουσιαστικά υπήρξε ο πρωτεργάτης και οργανωτής των Κοινοβίων της Δύσεως, με βάση τα «όσα είχε πάρει από τον μοναχισμό της Ανατολής».

Η μεγάλη εκτίμηση που απολάμβανε το έργο του Αγίου Κασσιανού φαίνεται από τον τεράστιο αριθμό χειρογράφων των «Κοινοβιακών Κανονισμών» και των «Συνομιλιών με τους πατέρες της ερήμου», που υπάρχουν στις Βιβλιοθήκες της Ευρώπης.Ο Άγιος Κασσιανός υπήρξε πολυγραφότατος και, εκτός από τη θεωρητική κατοχύρωση του μοναχισμού που προσέφεραν κάποια από τα έργα του στην Δύση — όπου το περιβάλλον ήταν καχύποπτο προς την μοναχική ζωή — η διδασκαλία του, που εκφράζεται μέσα στο συγγραφικό του έργο, έχει βαθύ παιδαγωγικό και διδακτικό χαρακτήρα πάνω σε σοβαρά θεολογικά ζητήματα, αλλά και σε καθημερινούς προβληματισμούς που αφορούν στην πνευματική ζωή του Ορθοδόξου Χριστιανού. Είναι δε τόσο διαχρονική η σκέψη του, που αισθάνεται ο αναγνώστης ότι ο Άγιος έχει διατυπώσει ερωτήματα και προβλήματα της δικής µας συγχυτικής εποχής, για τα οποία ο ίδιος και οι Άγιοι Ασκητές-συνομιλητές του δίνουν απαντήσεις εξαιρετικά πρακτικές, κατανοητές και επίκαιρες.


Ενδεικτική συνομιλία αποτελεί αυτή με τον Αββά Θεόδωρο, στην οποία ο Άγιος ασκητής ομιλεί «Για την υπεροχή του τελείου ανθρώπου, που μεταφορικά ονομάζεται αµφοτεροδέξιος». Μεταξύ άλλων λέει ο Αββάς Θεόδωρος: «Οι τέλειοι είναι εκείνοι που n Αγία Γραφή τους ονομάζει αµφοτεροδέξιους. Έτσι µας περιγράφεται στο βιβλίο των Κριτών πως ήταν ο ξακουστός Αώδ, «ο οποίος μπορούσε να χρησιμοποιεί το αριστερό του χέρι τόσο καλά, όσο και το δεξιό» (Κρπ. 3, 15).

Έτσι θα αξιωθούμε κι εμείς να γίνουμε και να λεγόμαστε αµφοτεροδέξιοι — με την πνευματική έννοια του όρου — αν κάνουμε καλή χρήση της ευημερίας, την οποία ονομάζουμε συμβολικά «δεξί χέρι», και της θλίψης, την οποία παριστάνουμε ως «αριστερό χέρι». Αν, με άλλα λόγια, θεωρήσουμε τα πάντα, ό,τι κι αν µας συμβαίνει, πως είναι καλά, θετικά και χρήσιμα. Να µας γίνεται καθετί, όπως λέει ο Απόστολος, «ὅπλο δικαιοσύνης» (Β’ Κορ. 6, 7). Ο εσωτερικός µας άνθρωπος, πράγματι, το βλέπουμε ξεκάθαρα, αποτελείται από δύο ουσιώδη μέρη. Ο «έσω άνθρωπος» έχει δύο χέρια. Δεν υπάρχει δίκαιος που να μην έχει στη ζωή του θλίψεις, να μην έχει δηλαδή αριστερό χέρι. Αλλά n τέλεια αρετή αναγνωρίζεται από το εξής σημάδι: Και το ένα και το άλλο χέρι, χαρές και θλίψεις, λειτουργούν σαν το δεξιό, με τη θετική τους, δηλαδή, μορφή και ενέργεια. Γιατί, όταν φθάσει καθείς σ’ αυτό το ύψος αρετής, τότε ξέρει πλέον να κάνει ορθή χρήση και των δύο καταστάσεων, και την ευχάριστων και των θλιβερών…» (Αββάς Κασσιανός, τόμος Α’ εκδ. ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, Καρέας 2004).

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είδε στο πρόσωπο, στη βιοτή και στο συγγραφικό έργο του Αγίου Αββά Κασσιανού τον φορέα και ταµιούχο του Ορθοδόξου μοναχικού φρονήματος, καθώς και τον ερμηνευτή των δογμάτων της πίστεως, ο οποίος «λόγῳ καί ἔργῳ» έγινε οδοδείκτης της οδού της Βασιλείας των ουρανών. Γι’ αυτό τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του τιμάται στις 29 Φεβρουαρίου.

Ο καθηγητής της Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Φ. Δημητρακόπουλος, στο έργο του: «Σελίδες για τον άγιο Κασσιανό τον Ρωμαίο στην παλιά πόλη της Λευκωσίας», (Ακτή, 1997) αναφέρει ότι στη μαρτυρική Κύπρο πολλοί ναοί είναι καθιερωμένοι στο όνομά του και πανηγυρίζουν την ήμερα της μνήμης του. Αντίθετα η Δυτική Εκκλησία δεν τον κατέταξε στο επίσημο Αγιολόγιό της και δεν τον τιμά, εκτός της περιοχής της Μασσαλίας. Όταν οι Δυτικοί θεολόγοι αναφέρονται στο πρόσωπό του, τον αποκαλούν «Ιερό» και θεωρούν ότι ο Άγιος Κασσιανός «έχασε αυτή τη θέση (του Αγίου) και την οικουμενική αξιοπρέπειά του (!), όπως και κάποιοι άλλοι που προέρχονταν επίσης από την Ανατολή» (Dr. Newman: «Historical sketches», 3, 307).

πηγή κειμένου-www.xfd.gr

Ο Άγιος Κασσιανός στην πράσινη γραμμή στην Λευκωσία

Οι νέοι προχωρούν πάντα μπροστά. Κι αν κάποτε γυρίζουν πίσω είναι γιατι έχουν ανάγκη από θάρρος κι ελπίδα, πού τους την προσφέρουν όσοι έζησαν δυναμικά στο χθες.


Μ' αυτό το κείμενο θά πορευθούμε για λίγο σ' ένα τέτοιο χθές. Θα πάμε σ' ένα τόπο απόμερο. Γεμάτο Ιστορία καί φως. "Αγνωστο στους πολλούς. Πρέπει όμως να τον γνωρίσουν οι νέοι, πού ανεβαίνουν στο προσκήνιο της Ιστορίας με όνειρα καί πόθους Ιερούς. Να τον γνωρίσουν οΐ πανέλληνες.

Στό βορειοανατολικό τμήμα της μοιρασμένης, εδώ καί τρεις περίπου δεκαετίες από τους ίσχυρους της γης, Λευκωσίας, βρίσκεται πάνω στην «πράσινη γραμμή» ό Ιστορικός ναός του αγίου Ιωάννου του Κασοιανοϋ. Ό όσιος έδρασε στη Δύση, όπου εισήγαγε καί οργάνωσε το μοναχικό βίο. Κοιμήθηκε την 29η Φεβρουαρίου του 435. Το Ιερό λείψανο του βρίσκεται στη Δύση, βρέθηκε όμως άγνωστο πώς, να'χει ναό στον ελληνικό ακρίτα του νότου, στην Κύπρο. "Αν καί ο τάφος του βρίσκεται στη Μασσαλία, σπουδαία πόλη της Ελληνικής διασποράς, ό ναός του, βρίσκεται στη Λευκωσία! Καί το θαυμαστό είναι ότι αποτελεί σήμερα επική έπαλξη για όλο το Γένος των Ελλήνων.


Δίκλιτος ό ναός [κτίστηκε μεταξύ του 1400 καί 1450] με σπάνιες εικόνες καί μια ανάγλυφη εικόνα της Θεοτόκου της Όδηγητρίας, χρονολογούμενη από τον 19ον αιώνα. Στόν ίδιο ναό κι ή όμορφη εικόνα της Παναγίας της Ποϋριστιτζής, Ή εικόνα του οσίου Κασσιανοϋ είναι του 1730 καί άργυροκοσμήθηκε το 1786.

Σ' αυτό το ναό σώθηκαν κειμήλια αμύθητης αξίας φερμένα από το ναό της αγίας Σοφίας Λευκωσίας, όταν ό τελευταίος έγινε, τον 15ον αιώνα, τζαμί. Στό ναό του αγίου Καοσιανοϋ βρίσκονται ακόμη εικόνες του 16ου αιώνα καί ένα Ευαγγέλιο ανεκτίμητης αξίας, πού είναι τώρα ασφαλισμένο αέ άλλο χώρο. Το Ευαγγέλιο τούτο με ασημένια επένδυση καί επίχρυσες παρασταθείς χρονολογείται πρίν από το 1450. Ευτυχώς το 1821 σώθηκε, όταν οΐ Τούρκοι λεηλάτησαν το

Πρίν από το 1963 ή περιοχή του αγίου Κασσιανοϋ έσφυζε από ζωή. «Ηταν καιροί», γράφει ένας ενορίτης, «πού οι άνθρωποι έβλεπαν τίς νύχτες άγιο φως να περιτρέχει την εκκλησία μας, ή άλλοι, πού μόλις έσβηνε ή καντήλα τ' άη Κασσιανοϋ, ξυπνούσαν γιατί παρακολουθούσαν άπ' το παράθυρο τους κι έτρεχαν μέσ' τη νύχτα να την ανάψουν πάλι, ή ακόμη ταμπουρώνονταν στα γύρω άπ' την εκκλησία σπίτια μην τύχει καί τολμήσει άνθρωπος να πατήσει στη γειτονιά ν' αρπάξει τίς εικόνες να τίς πάει σ' άλλους χώρους, μουσεία καί τέτοια...».

Καί σήμερα ό θαυματουργός άγιος Κασσιανός, αν καί παραγκωνισμένος από το... ημερολόγιο, πάνω στα προσωρινά μας σύνορα με τον βαρβαρισμό, μέσα στα στενά δρομάκια με τα πολύχρωμα καί μοσχομύριστα λουλούδια στις γλάστρες, δεν παύει να λειτουργεί. Μαζεύει κάτω από τους θόλους του Ιερού ναού του, ιδιαίτερα τη Μεγάλη Εβδομάδα, τα παιδιά ταυ από την Αμερική ως την Αγγλία κι από την Ελλάδα ως την Αυστραλία...

Στέκεται ό όσιος άγρυπνος βιγλάτορας του Όρθόδοξου Ελληνισμού. Απέναντι του, μόλις 20 μέτρα πίσω άπ' τα σκουριασμένα συρματοπλέγματα, μέσ' τ' αγκάθια καί τίς τσουκνίδες κείτονται ερειπωμένα τα Δημοτικά σχολεία τ' "Αη Κασσια-νοϋ, παρθεναγωγείο κι άρρεναγωγεΐο, κάποτε παράρτημα του Παγκυπρίου Γυμνασίου καί το οικοτροφείο του, αδιάψευστα μνημεία της τουρκικής βαρβαρότητας .των τελευταίων χρόνων του 20οϋ αιώνα! Στό Γυμνάσιο του "Αη Κασσιανού οι πόρτες καί τα παράθυρα χάσκουν όρθάνοικτα στους πεντανέμους με στοιβαγμένα τσουβάλια άμμο για να ... κόβουν τίς σφαίρες!... 01 τάξεις, πού άλλοτε έσφυζαν από ζωή, μένουν χωρίς παράθυρα καί πόρτες, χάσκουν στο σκοτάδι καί στη βροχή. "Ερημα σοκκάκια. Πεθαμένα σπίτια. Νεκρά καταστήματα ...


Ωστόσο ό όσιος Κασσιανός, το όργανο του Αγίου Πνεύματος, από το οποίον έλαβε την ενέργεια των θαυμάτων, δεν κουράζεται να πρεσβεύει για τη συνοικία του, για την πρωτεύουσα του μεγαλονησιού, για όλο το καταπληγωμένο νησί. "Οσοι μπαίνουν προσκυνηταί στο ναό του, αισθάνονται να τους διαπερά ένα Ιερό ρίγος, μια συγκίνηση άλλοιώτικη. Φερμένος από την Έλλάδα της Διασποράς, τη Μασσαλία, στην Έλλάδα της περιφέρειας, την Κύπρο, μένει εδώ καί πέντε αιώνες ακοίμητος προστάτης των Όρθοδόξων.

Τα Χριστούγεννα του 1963 αναχαίτισε τον Τούρκικο φανατισμό, πού ανεμίζοντας γιαταγάνια το 'χε βάλει βαθιά μέσ' την καρδιά του να σφάξει τους Χριστιανούς, όταν θά βρίσκονταν στους ναούς, τη νύχτα των Χριστουγέννων. Τον Ιούλιο - Αύγουστο του 1974 σταμάτησε ακριβώς έξω από την πόρτα του τον χείμαρρο του Αττίλα.

Καί σήμερα, χάρη στον όσιο καί όμολογητή Καοσιανό, ο' εκείνο τον απόμερο, αλλά γεμάτο φως κι ελπίδα τόπο, το θαύμα λειτουργεί ακόμα. Καί θα λειτουργεί όσο θέλει Εκείνος, πού κατευθύνει την' Ιστορία. Όσο εμείς δεν παύουμε να Ικετεύουμε με ταπείνωση καί μετάνοια τον άοίδιμο Κασσιανό τον Ρωμαίο να πρεσβεύει υπέρ του λάου της Κύπρου καί όλων των Όρθοδάξων.

Ν. Ρόδινος
περιοδικό ''Προς την Νίκη''

Ιωάννης Τάτσης, "Φαναριώτικη Ορθοδοξία"


«Φαναριώτικη Ορθοδοξία»

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου


Η Κυριακή της Ορθοδοξίας λειτουργεί για τους οικουμενιστές ως ημέρα κρίσεως για τα φιλοπαπικά και φιλοπροτεσταντικά τους παραστρατήματα. Μόνη «άμυνά» τους στον έλεγχο της συνειδήσεως είναι η στροφή με μανία εναντίον όσων υπερασπίζονται αυτό που τους ελέγχει, την πατερική Ορθοδοξία.
Κυριακή της Ορθοδοξίας. Και κάθε πιστός θα ανέμενε πατριαρχικούς πανηγυρικούς λόγους για το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, εγκώμια των αγωνιστών της Πίστεως και καταδίκη της πλάνης και της αίρεσης. Το σύγχρονο όμως Φανάρι εκπέμπει άλλο φως, αποπροσανατολιστικό.
Η Πατριαρχική και Συνοδική εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την Κυριακή της Ορθοδοξίας περιείχε πνεύμα διαλόγου, καταλλαγής, προσέγγισης και συνάντησης με τους αιρετικούς Παπικούς και πνεύμα αποδοκιμασίας των αγωνιστών κληρικών, μοναχών και λαϊκών της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Μιλώντας για τους Ορθόδοξους πιστούς που δεν ανέχονται τα οικουμενιστικά του ανοίγματα ο Πατριάρχης είπε μεταξύ άλλων: «οἱ πολέμιοι κάθε προσπαθείας ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος μεταξὺ τῶν χριστιανῶν ὑψώνουν τοὺς ἑαυτούς των ὑπεράνω τῶν Ἐπισκοπικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μὲ κίνδυνον νὰ δημιουργήσουν σχίσματα μέσα εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Εἰς τὴν πολεμικήν των αὐτὴν οἱ ἐπικρίνοντες τὴν προσπάθειαν ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν χριστιανῶν δὲν διστάζουν ἀκόμη καὶ νὰ διαστρέφουν τὴν πραγματικότητα, διὰ νὰ παραπλανήσουν καὶ ἐξεγείρουν τὸν πιστὸν λαόν».
Η σκληρή πατριαρχική γλώσσα που ήθελε να «τσακίσει τα κόκκαλα» των αγωνιστών της Ορθοδοξίας, παραπλανώντας και παρερμηνεύοντας τις ενέργειές τους, αποκάλυψε την έκδηλη πλέον ανησυχία των Φαναριωτών και όλων των οικουμενιστών ενώπιον της διαφαινόμενης καθολικής αποδοκιμασίας των φιλοπαπικών τους σχεδιασμών. Ο πιστός λαός με την ευλογημένη εργασία όλο και περισσότερων κληρικών και λαϊκών, τα αγωνιστικά άρθρα στον εκκλησιαστικό τύπο και το διαδίκτυο και τη γνωστή πλέον «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» αφυπνίζεται. Οι οικουμενιστές αντιλαμβάνονται πλέον ότι ο λαός δεν θα τους επιτρέψει τον ταχύ, όπως σχεδίαζαν, εναγκαλισμό με τον Πάπα. Και γι’ αυτό, μάλλον εκνευρισμένοι και ανήσυχοι, με απειλές, απαξιωτικές εκφράσεις και ανακρίβειες, κάποτε δε και με συκοφαντίες βάλλουν εναντίον των αγωνιστών πιστών που συμβάλλουν στην αφύπνιση του ορθόδοξου λαού. Όσο όμως πιο πολύ φωνάζουν για εκφοβισμό, τόσο πιο πολύ θάρρος δίνουν στους αγωνιστές πιστούς, που πλέον συγκροτούν ισχυρό ορθόδοξο τείχος, αδιαπέραστο από τις οικουμενιστικές επιθέσεις.
Στους επικριτικούς πατριαρχικούς λόγους, στις οικουμενιστικές βουλές και τα σχέδια αλλά και στις απειλές εναντίον τους οι πιστοί με θάρρος απαντούν με τον ψαλμικό λόγο του Μεγάλου Αποδείπνου: «Καὶ λόγον, ὃν ἐὰν λαλήσητε, οὐ μὴ ἐμμείνῃ ἐν ὑμῖν. Καὶ ἣν ἂν βουλὴν βουλεύσησθε, διασκεδάσει Κύριος. Τὸν δὲ φόβον ὑμῶν οὐ μὴ φοβηθῶμεν, ουδ' οὐ μὴ ταραχθῶμεν. Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός».

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 26/2/2010

Κόσοβο - Μοναχοί στηρίζουν τον επίσκοπο Αρτέμιο

Ο μοναχός Αντώνιος από το μοναστήρι Црна Река (Μαύρος ποταμός) του Κοσόβου έδωσε συνέντευξη τύπου και επέκρινε την απόφασή της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας για τον επίσκοπο Αρτέμιο.
Ο μοναχός Αντώνιος που είναι στο Μοναστήρι από το 1997 δήλωσε ότι οι λόγοι για τους οποίους διώκεται ο επίσκοπος Αρτέμιος είναι: α) ο αγώνας του για το Κοσσυφοπέδιo β) ο Παπισμός και γ) οι καινοτομίες στη Σερβική Εκκλησία .
Μάλιστα το μοναστήρι Црна Река έστειλε και επιστολή υπέρ του Αρτεμίου στον Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο.
(ΕΔΩ)

Ερώτηση στη Βουλή προς την Υπουργό Παιδείας, σχετικά με τη μη ύπαρξη του μαθήματος των Θρησκευτικών στο πρόγραμμα του Παιδαγωγικού Τμήματος του Α.Π.Θ

Ταλιμπάν του πολυπολιτισμού έχουν καταλάβει τις παιδαγωγικές σχολές.

Α.ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ:«Το τι διδάσκονται στα σχολεία εξαρτάται πάντοτε από τα αναλυτικά προγράμματα»
Ρεπορτάζ:esos.gr

Tα αναλυτικά προγράμματα προσδιορίζονται από τα παιδαγωγικά τμήματα, αλλά το τι διδάσκονται στα σχολεία εξαρτάται πάντοτε από τα αναλυτικά προγράμματα τα οποία είναι αποτέλεσμα της βούλησης της πολιτείας και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
Την απάντηση αυτή έδωσε η υπ. Παιδείας Αν α Διαμαντοπούλου στη Βουλή σε ερώτηση του Βουλευτή του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού κ. Ηλία Πολατίδη
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαϊδου): Κύριε συνάδελφε, απ’ ό,τι φαίνεται, για τη συγκεκριμένη ερώτηση που συζητείται τώρα έχετε ενημερωθεί. Το άλλο πρέπει να το λύσετε κατ’ ιδίαν με την κυρία Μπατζελή.
Η τελευταία σημερινή επίκαιρη ερώτηση είναι η με αριθμό 469/22.2.2010 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού κ. Ηλία Πολατίδη προς την Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, σχετικά με τη μη ύπαρξη του μαθήματος των Θρησκευτικών στο πρόγραμμα του Παιδαγωγικού Τμήματος Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ.λπ.
Η ερώτηση του κ. Πολατίδη έχει ως εξής:
«Στις 26/11/2009 υπέβαλα προς το Υπουργείο σας Ερώτηση η οποία αφορούσε τη μη ύπαρξη του μαθήματος των Θρησκευτικών στο πρόγραμμα σπουδών του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαιδεύσεως της Παιδαγωγικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αφού ανέφερα τα σχετικά, σας ερωτούσα τα εξής:
1. Πιστεύει το Υπουργείο ότι οι απόφοιτοι διδάσκαλοι του ανωτέρου Τμήματος είναι κατάλληλοι για διορισμό, αφού διδάσκουν μάθημα το οποίο αγνοούν;
2. Τι μέτρα προτίθεται να λάβει το Υπουργείο για την προσθήκη του μαθήματος των Θρησκευτικών σε περίπτωση που το Τμήμα θα αρνηθεί να το συμπεριλάβει στο πρόγραμμα σπουδών του; Σκέφτεται να καταρτίσει τους αποφοίτους με κάποιον άλλο τρόπο (ειδικά σεμινάρια, κλπ);
3. Ισχύει για το Υπουργείο η θεμελιώδης συνταγματική αρχή της παρ. 2 του άρθ. 16 του Ελληνικού Συντάγματος που αναφέρει ότι η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως και την διάπλασή τους σε ελευθέρους και υπεύθυνους πολίτες;
Στην απάντησή σας μου αναφέρετε ότι: «σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις (Νόμος 1268/82 άρθρο 24 παρ. 6), αρμόδια για την κατάρτιση του Προγράμματος Σπουδών ενός Τμήματος είναι η Γενική Συνέλευση του Τμήματος». Όπως είναι ευνόητο, απάντηση στα ερωτήματά μου δεν υπήρξε.
Να σημειωθεί ότι σχετική Ερώτηση είχα υποβάλει και στις 9/10/2008 στο τότε Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων της κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας και δυστυχώς έτυχα της ίδιας συμπεριφοράς.Συνεπώς, ερωτάσθε το εξής: Προτίθεσθε να μου απαντήσετε;»Στην ερώτηση του κ. Πολατίδη θα απαντήσει η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.
Κυρία Υπουργέ, έχετε το λόγο για τρία λεπτά.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.Κύριε Βουλευτά, όπως σας είναι γνωστό και το αναφέρετε, τα προγράμματα σπουδών των Τμημάτων καταρτίζονται από τη Γενική Συνέλευση του κάθε Τμήματος και τα προγράμματα σπουδών δεν ταυτίζονται υποχρεωτικά με τα προγράμματα σπουδών των σχολείων. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα Θρησκευτικά, αλλά συμβαίνει και σε άλλα μαθήματα. Όμως, αυτό που ισχύει πάγια και σε όλες τις παιδαγωγικές σχολές είναι ότι γίνονται δειγματικές διδασκαλίες, οι οποίες είναι υποχρεωτικές για τους φοιτητές, στις οποίες τους δίνεται η δυνατότητα, τα προσόντα και οι δεξιότητες, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν μεθοδολογικά στη διδασκαλία μαθημάτων, τα οποία είναι στα αναλυτικά προγράμματα.
Ξεκινώντας, λοιπόν, ο φοιτητής και τελειώνοντας το συγκεκριμένο Τμήμα, έχει αυτές τις ικανότητες. Και αυτές οι δειγματικές διδασκαλίες –όπως λέγονται- είναι υποχρεωτικές και γίνονται από εκπαιδευμένους και έμπειρους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι διδάσκουν και στους φοιτητές.Από τη στιγμή που θα τελειώσει ο νέος δάσκαλος και θα μπει στο σχολείο, έχει συγκεκριμένα βοηθήματα στα χέρια του. Το πρώτο είναι το βιβλίο του μαθητή, δηλαδή είναι ένα βιβλίο που έχει το σύνολο των ενοτήτων του μαθήματος το οποίο θα διδάξει με υποβοήθηση. Το δεύτερο είναι το βιβλίο του δασκάλου, δηλαδή είναι το βιβλίο που τον βοηθά όσον αφορά τη μεθοδολογία που πρέπει να αναπτύξει σε κάθε μάθημα. Το τρίτο είναι το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών, το οποίο υποχρεούται να ακολουθήσει. Αυτό ισχύει για όλα τα μαθήματα, για τα Θρησκευτικά, για τη Φυσική, για τα Μαθηματικά ή για την Ιστορία. Και το τέταρτο σημαντικό στοιχείο είναι ότι οι δάσκαλοι συνεχώς έχουν επιμορφώσεις. Από φέτος ξεκινάμε ένα πολύ μεγάλο πρόγραμμα επιμόρφωσης του συνόλου των εκπαιδευτικών με πολύ συγκεκριμένες ενότητες, οι οποίες αφορούν την παιδαγωγική τους επάρκεια και τις μεθόδους μέσα στην τάξη, ώστε το κάθε μάθημα να μπορεί να προσλαμβάνεται με πολύ ανοιχτούς ορίζοντες από τους μαθητές και να ξεπεραστεί η ιστορία της «παπαγαλίας» και το «μαθαίνω από την τάδε παράγραφο, μέχρι την τάδε», αλλά και να φύγουμε απ’ αυτό το επιθετικό που ο δάσκαλος είναι απέναντι στους μαθητές και οι μαθητές από κάτω και να μπούμε σε μία νέα παιδαγωγική λογική.
Αυτή η επιμόρφωση ξεκινά εντατικά από φέτος και είναι, λοιπόν, το τέταρτο εργαλείο, η τέταρτη διαδικασία υποβοήθησης του δασκάλου, η επιμορφωτική διαδικασία.
Επομένως, ένας δάσκαλος τελειώνοντας το Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου έχει την επάρκεια να διδάξει αυτά τα οποία αποτυπώνονται στα αναλυτικά προγράμματα.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαϊδου): Σας ευχαριστώ.
Το λόγο έχει ο ερωτών Βουλευτής κ. Πολατίδης.
ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Κυρία Υπουργέ, σύμφωνα με τη λογική σας θα πρέπει κάποιος να έχει το δικαίωμα να διδάξει σε σχολείο τελειώνοντας τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μπαίνοντας μέσα, κάνοντας ανάγνωση των προγραμμάτων σπουδών και έχοντας κάποια επιμορφωτικά σεμινάρια. Άρα, δεν υπάρχει και λόγος επάρκειας των παιδαγωγικών τμημάτων. Αυτό μας λέτε.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Για την πρωτοβάθμια μιλάμε.
ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Για την πρωτοβάθμια, συγγνώμη. Στην πρωτοβάθμια, ναι.
Άρα, κάποιος –λέω- τελειώνει τη δευτεροβάθμια, δηλαδή τελειώνει το λύκειο και μπορεί διαβάζοντας το πρόγραμμα σπουδών να διδάξει σε σχολείο, σε δημοτικό.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Μα, δεν έχει διδακτική επάρκεια.
ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Μα, δεν έχει. Αυτό ακριβώς λέω. Πώς είναι δυνατόν τότε να διδάξει ένα αντικείμενο; Εκτός αν πάμε εκεί και ο καθένας κάνει κατ’ εκτίμηση ό,τι θέλει. Διαβάζει το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών, διαβάζει τα σχολικά βιβλία και ό,τι καταλάβει, αυτό είναι αυτό το οποίο θα διδάξει. Αυτό είπατε. Αυτό κατάλαβα.Εδώ είναι πολύ σαφής η ερώτηση. Κάποιοι «Ταλιμπάν» του πολυπολιτισμού έχουν καταλάβει τις παιδαγωγικές σχολές και θέλουν να δείξουν ότι θα κάνουν το πρόγραμμα σπουδών όπως θέλουν και θα βγάλουν έξω οτιδήποτε δεν τους αρέσει. Και αυτό είναι ένα δικαίωμά τους, θα μου πείτε. Θα μου πείτε για την ακαδημαϊκή ελευθερία κ.λπ. Οι σχολές οι οποίες βγάζουν δασκάλους, όμως, είναι τελείως διαφορετικές από οποιαδήποτε άλλη πανεπιστημιακή σχολή, γιατί η βάση της παιδείας –και το γνωρίζετε αυτό πολύ καλά- μπαίνει στο δημοτικό. Εκεί το παιδί θα πάρει τις βάσεις, εκεί θα κάνει κυρίως αυτά που λέει και επιβάλλει το Σύνταγμα.
Έρχονται, λοιπόν, αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες και αποφασίζουν με το «έτσι θέλω» να μη βάλουν τα Θρησκευτικά μέσα. Έχω εδώ έναν κατάλογο, όπου με την εξαίρεση του Παιδαγωγικού Τμήματος των Ιωαννίνων, όλα τα άλλα Τμήματα αποφάσισαν με το «έτσι θέλω» ότι δεν θα διδάσκουν τα Θρησκευτικά. Έχουμε και την ανακοίνωση της ΟΛΜΕ, η οποία ζητά να μη διδάσκονται Θρησκευτικά, αλλά θρησκειολογία, διότι είμαστε μία πολυπολιτισμική χώρα.
Θα σας αναφέρω όμως και το Σύνταγμα, διότι υποτίθεται ότι το Σύνταγμα –και όλοι μας την πρώτη μέρα και εσείς και ο Πρωθυπουργός έχουμε ορκιστεί πίστη και υπακοή στο Σύνταγμα- λέει στο άρθρο 16, παράγραφος 1, στο δεύτερο στίχο, ότι η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.
Άρα, τα Τμήματα Σπουδών από μόνα τους έχουν παραβιάσει το Σύνταγμα και εσείς αν θέλατε να το τηρήσετε, οφείλατε τους αποφοίτους των συγκεκριμένων Παιδαγωγικών Τμημάτων να τους περάσετε από μία εκπαίδευση στα Θρησκευτικά, ώστε να είναι κατάλληλοι και να μπορούν να διδάσκουν Θρησκευτικά.
Ακόμα δεν έχετε καταργήσει τα Θρησκευτικά. Καταλαβαίνω ότι μάλλον είναι αυτός ο σκοπός σας, αλλά ακόμα δεν τα έχετε καταργήσει. Άρα, είναι ανίκανοι οι απόφοιτοι του συγκεκριμένου Τμήματος, αλλά και των υπολοίπων που δεν έχουν τη διδακτική των Θρησκευτικών, να διδάξουν Θρησκευτικά.
Το θέμα είναι ένα θέμα οξύτατης και σαφέστατης παραβιάσεως του Συντάγματος. Κάποιοι θεωρούν ότι μπορεί στην πράξη να έχει εξελιχθεί το πολίτευμά μας σε κοινοβουλευτική δικτατορία, όπου κάθε τέσσερα χρόνια εκλέγουν οι πολίτες δικτάτορα, ο οποίος γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του το Σύνταγμα. Όμως, εδώ οφείλετε ή να μας πείτε ότι πλέον δεν ισχύει το Σύνταγμα ή οφείλετε να το τηρήσετε. Ένα από τα δύο.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Ηλίας Πολατίδης καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού)ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαϊδου): Ευχαριστώ πολύ..
Κυρία Υπουργέ, έχετε το λόγο για τη δευτερολογία σας.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Κύριε συνάδελφε, προφανώς όλοι τηρούμε το Σύνταγμα και τους νόμους και είναι επίσης σαφές ότι σ’ αυτή τη νέα εποχή και τη νέα πραγματικότητα δεν προχωρούμε στην πολυπολιτισμική εκπαίδευση, αλλά στη διαπολιτισμική, γιατί στη χώρα υπάρχει συγκεκριμένη ταυτότητα και ανάγκη καλλιέργειας και ενίσχυσης της εθνικής συνείδησης. Είμαστε μία χώρα με πολύ συγκεκριμένα εθνικά, πολιτισμικά, θρησκευτικά χαρακτηριστικά και η ενσωμάτωση πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι απολύτως σεβαστή η ιδιαιτερότητα της δικής μας χώρας, όπως και κάθε χώρας. Την ίδια στιγμή, η διαπολιτισμικότητα δίνει τη δυνατότητα σε όλους να έχουν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, στην αγορά εργασίας.
Το πρόγραμμα, το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών είναι συγκεκριμένο και σαφές. Οι δάσκαλοι καλούνται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση -όπως ξέρετε- γιατί στη δευτεροβάθμια υπάρχει ένα πρόβλημα παιδαγωγικής επάρκειας, γι’ αυτό και θα προχωρήσουμε στο πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας. Στην πρωτοβάθμια όμως εκπαίδευση, οι δάσκαλοι έχουν μέσα από το συγκεκριμένο σύστημα τη δυνατότητα -και γι’ αυτό σπουδάζουν τέσσερα χρόνια και γι’ αυτό αναφέρθηκα στις δειγματικές διδασκαλίες, γι’ αυτό αναφέρθηκα σε ένα ολόκληρο σύστημα που διαρκεί χρόνια- να μαθαίνουν να διδάσκουν με βάση τα αναλυτικά προγράμματα. Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που αλλάζουν τα αναλυτικά προγράμματα να αλλάζουν και τα προγράμματα των παιδαγωγικών τμημάτων των πανεπιστημίων.
Επομένως, επαναλαμβάνω ότι, είναι σωστό ότι τα αναλυτικά προγράμματα προσδιορίζονται από τα παιδαγωγικά τμήματα, γιατί υπάρχει σύμφωνα με το Σύνταγμα η αυτοδιοίκηση των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, αλλά το τι διδάσκονται στα σχολεία εξαρτάται πάντοτε από τα αναλυτικά προγράμματα τα οποία είναι αποτέλεσμα της βούλησης της πολιτείας και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
Επομένως, βγάζετε πολύ γρήγορα συμπεράσματα, τα οποία δεν είναι αντικειμενικά και τα οποία οδηγούν σε λάθος επιλογές.