Επιστροφή από την άλλη ζωή. Χειρουργείο θανάτου... Μια διδακτική αφήγηση

Θά παραθέσουμε τώρα μία συνέντευξη, όπως τήν βρήκαμε σέ ένα ηχητικό ντοκουμέντο, κασέτα θαυμάτων, τής Παναγίας τής Μαλεβής .Είναι μία μαρτυρία, ότι ένας άλλος κόσμος μάς περιμένει, μέσα από μία διαδικασία, ελέγχου καί Κρίσεως...

Μιλάει η ασθενής.

"Ημουν πολύ καλά όταν μού παρουσιάσθηκε μία μικρή αιμορραγία. Μέ πίεσαν καί πήγα στόν γιατρό, τό είχα σάν αστείο εγώ, βρέθηκε όμως πράγματι ένα μικρό ινομύωμα. Ομως μετά, μού είπε ο γιατρός, ότι τό αίμα δέν είναι από τό ινομύωμα, αλλά προέρχεται από πολύποδα. Θά κάνεις μία απόξεση καί θά γίνεις καλά, μέ καθησύχασε ... Εκανα πράγματι τήν απόξεση κάναμε καί κάποιες άλλες αναλύσεις, βρέθηκαν σχετικά καλές, καί καταλήξαμε μέ τόν γιατρό, ότι άν ήθελα, μπορούσα καί νά μή κάνω τήν εγχείρηση. Ομως, ένα βράδυ είδα στόν ύπνο μου ότι μέ είχαν στό χειρουργείο. Αυτό μέ έβαλε σέ σκέψεις, μήπως ήταν κάποια προειδοποίηση. Δούλευα τότε σέ μιά κλινική καί συζητώντας μέ μία συνάδελφο, μού είπε νά πάω νά εγχειρισθώ. Παρακαλούσα τήν Παναγία μία βδομάδα νωρίτερα νά μέ βοηθήσει, καί νά μού δείξει άν πρέπει νά εγχειρισθώ ή όχι. Δυσκολεύθηκα αρκετά στήν προετοιμασία ναρκώσεως, τόσο, πού απορούσαν καί οι γιατροί βλέποντάς με άγρυπνη.

Οπως βρισκόμουν ξύπνια, ξαπλωμένη στό κρεββάτι, βλέπω μπροστά μου δυό άγνωστα πρόσωπα, όχι γιατρούς. Μού λένε,

-- Πάμε..

-- Πού θά πάμε, τούς λέω, θά γίνει εγχείρηση τώρα.

-- Πάμε, θά γίνει καί η εγχείριση...

Τήν ώρα όμως πού μού έλεγαν αυτά, ξεκίνησε από τό στόμα τους κάτι σάν μουσική, μέ λέξεις συνεχώς επαναλαμβανόμενες " η εγχείριση θά γίνει, η εγχείριση θά γίνει ..." Ητανε λέξεις ανακατεμένες μέ μουσική έτσι καθώς περπατούσαμε στόν διάδρομο. Φθάσαμε κάπου, καί ανεβαίνοντας τρία σκαλιά, τά μέτρησα, άνοιξε μία πόρτα καί μπήκαμε σέ ένα γραφείο. Ηταν καθισμένος εκεί ένας άνθρωπος. Δέν μπορούσα νά διακρίνω τό πρόσωπό του, έβλεπα όμως τό σώμα καί τά χέρια του πάνω στό γραφείο. Δίπλα του υπήρχε ένα πακέτο, σάν μπλόκ λογιστικών αποδείξεων. Κρατούσε ανοιχτό ένα βιβλίο, μεγέθους Ευαγγελίου τό οποίο καί συμβουλεύτηκε, πρίν μέ ρωτήση,

- Είσαι παντρεμένη;

- Ναί.

- Εχεις παιδιά;

- Ναί.

- Πόσα παιδιά έχεις;

- Τρία.

- Ήσουν πιστή στό στεφάνι σου;

- Μάλιστα !

- Γιατί 3 παιδιά; Τού λέω πάλι κλαίγοντας,

- Τρία.

- Θέλω νά μού εξηγήσεις, μού λέει, γιατί μόνο τρία παιδιά; Είχες κάνει εκτρώσεις;

- Οχι. Εκανα μία, αλλά δέν γνώριζα ότι ήταν αμαρτία. Τό εξομολογήθηκα όμως σέ ιερέα... Μόλις είπα, ότι τό εξομολογήθηκα σέ ιερέα, υπέγραψε βιαστικά τό δελτίο αποδείξεων, έκοψε τό χαρτί καί τό έδωσε στόν δεξιό συνοδό μου.

- Πάμε, μού λένε οι συνοδοί μου. Μπήκαμε σέ δεύτερο γραφείο. Μέ ρωτούν πάλι.

- Εκκλησιάζεσαι;

- Μάλιστα.

- Εξομολογείσαι;

- Ναί.

- Κοινωνάς;

-Μλιστα.

-Νηστεύεις; Λέω πάλι,

- Μάλιστα.

Υπέγραψε καί αυτός στίς αποδείξεις πού είχε μπροστά του, έκοψε τό χαρτί καί τό έδωσε στόν δεξιό συνοδό μου. Ξεκινήσαμε τώρα γιά τό τρίτο γραφείο. Εκεί, είδα διαφορετικά φώτα, άλλες διακοσμήσεις... Αρχισα νά σκέπτομαι μήπως έγινε η εγχείριση καί έχω πεθάνει καί βρίσκομαι στήν άλλη ζωή, γιατί έβλεπα άλλα πράγματα, άλλο κόσμο, έξω από τήν ζωή πού καθημερινά βλέπουμε. Προσπαθούσα νά καταλάβω άν ήμουνα σέ μέρος πού ήταν μέ τόν Θεό, ή μέ πήγαιναν γιά τήν Κόλαση.

Σηκώθηκε ξαφνικά ένας δυνατός αέρας, σάν σίφουνας, καί πρόσεξα ανάμεσα στά ανακατωμένα φύλλα τών δένδρων, πολύχρωμα μικρά σταυρουδάκια νά στριφογυρίζουν στόν αέρα. Η θέα τών Σταυρών μέ καθησύχασε. Μπήκαμε στό τρίτο γραφείο. Μέ ρωτούν πάλι,

- Κάνεις βοήθειες ; ( ελεημοσύνες )

- Είμαι φτωχιά, αλλά ότι μπορώ κάνω...

- Επισκέπτεσαι ανάπηρους, φτωχούς, αρρώστους;

- Κάνω καί τήν νοσοκόμα, καί μού αρέσει νά περιποιούμαι αρρώστους, γι΄αυτό πάω...

Υπόγραψε κι΄αυτή τήν απόδειξι καί τήν έδωσε στούς συνοδούς μου. Πήγαμε στό τέταρτο γραφείο. Μέ ρωτάνε εκεί,

- Μήπως είσαι "αρπαώνης " ( Κυπριακή διάλεκτος, "γραπώνεις, αρπάζεις" ).Αυτή τήν λέξι όμως, προσωπικά, δέν τήν είχα ακούσει ποτέ μου. Τού λέω,

-Τί σημαίνει αυτό κύριε; Δέν τήν ξέρω αυτή τήν λέξη...

- " Αρπαώνεις, αρπαώνεις ; " μού λέει.

- Δηλαδή άν αρπάζω, άν κλέβω , θέλεις νά πείς;

- Ναί.

- Αμα είναι καί πεινάω, τού λέω, τά παίρνω. Αμα είναι, καί κάτι πού δέν τό έχω, αλλά τό βρίσκω διπλό, ( στήν δουλειά μου ή καί αλλού ), κι΄ αυτό τό παίρνω...

Μού τράβηξε μία γραμμή πάνω στό χαρτί, σάν κάτι νά σημείωσε, δέν τό υπόγραψε, (όπως υπόγραφαν οι άλλοι νωρίτερα ), έκοψε τό χαρτί καί τό έδωσε. Μπήκαμε στό πέμπτο γραφείο. Ερώτηση,

-Κατακρίνεις τόν αδελφό μου;

Τού λέω,

- Μέ συγχωρείτε κύριε, δέν ξέρω τόν αδελφό σας.

Θύμωσε, καί μού ξαναείπε,

- Τόν αδελφό σου, τόν συνάνθρωπό σου, τόν κατακρίνεις; Τού λέω,

- Ναί, κύριε, τόν κατακρίνω.

- Γιατί τόν κατακρίνεις;

- Γιατί, δέν μού αρέσουν οι πράξεις του...

- Τίς δικές σου πράξεις, τίς κατακρίνεις;

- Κύριε, νά σάς εξηγήσω...

- Οχι, μού λέει, πές μου γιατί κατακρίνεις;

- Κατακρίνω, τού λέω, προσπαθώντας νά δικαιολογηθώ ...

- Μέ τόν συνάδελφό σου πώς είσαι;

- Οχι καί καλά. Εκεί πού δουλεύω υπάρχουν παρεξηγήσεις καί φασαρίες. Ομως εξομολογούμαι τακτικά καί τά λέω στόν πνευματικό μου...Κοίταξε τό χαρτί, σημείωσε κάτι, καί δέν υπόγραψε τήν απόδειξη, (όπως δέν είχε υπογράψει κι΄ο άλλος στό προηγούμενο γραφείο ). Παρ΄ όλο πού είπα ότι τά εξομολογούμαι τακτικά σέ ιερέα, (αλλά τά ξανακάνω πάλι ...)

Τό " αρπαώνης-κλέβεις" , καί τίς κατακρίσεις, δέν τίς υπέγραφε... Βγήκαμε έξω καί βαδίζοντας γιά τό επόμενο, έκτο γραφείο, η μουσική καί τά λόγια πού συνεχώς άκουγα πρίν, ότι " η εγχείριση θά γίνει, η εγχείριση θά γίνει" τώρα άλλαξαν. Τώρα άκουγα, σέ γρήγορο πλέον ρυθμό " η εγχείριση τελείωσε, η εγχείριση τελείωσε ...". Μπήκαμε σέ νέο γραφείο. Δέν υπήρχε κανένας, μόνο μία μεγάλη πολυθρόνα καί κάθε λίγο έβλεπα, πότε ένα αστεράκι, πότε ένα πολύχρωμο σταυρουδάκι, νά εμφανίζεται πάνω στήν καρέκλα αυτή καί νά φεγγοβολάει μέ αστραπές... Από μία μικρή , χαμηλή πόρτα μπήκε ένα πρόσωπο, σάν κοπέλα, πολλή ωραίο, μέ μεγάλα μάτια ( μού θύμιζε άγγελο ), καί τό μόνο πού πρόσεξα ιδιαίτερα ήταν τά χρυσά περιβραχιόνια πού είχε στά χέρια του ( ενδεικτικό κάποιας εξουσίας ), μέ μία μεγάλη πέτρα επάνω τους πού έβγαζε αστραπές. Μπήκε μέ έναν σεμνό αέρα, κάθισε στήν καρέκλα, καί μέ κοίταξε ερευνητικά από τό πρόσωπο ώς τά πόδια. Άπλωσε τό χέρι καί ο συνοδός μου έδωσε τά χαρτιά πού μέ αφορούσαν. Εβλεπα τό πρόσωπο αυτό πολύ καθαρά, καθώς διάβαζε τά σημειώματα. Σταμάτησε ξαφνικά, καί στρεφόμενος πρός τήν πόρτα εξόδου είπε υπομονετικά, τρείς φορές, σάν κάποιον νά ρωτούσε απ΄ έξω...

- Νά τήν περάσω, νά τήν περάσω, νά τήν περάσω;

Δέν άκουσα τήν απάντηση. Γύρισε μόνο καί φώναξε, δείχνοντας τήν έξοδο.

- Πάρτε την πίσω, πάρτε την πίσω...

Ηταν στ΄ αυτιά μου ακόμη ο αντίλαλος τών λέξεων " πάρτε την πίσω, πάρτε την πίσω " , όταν ένοιωσα ένα χέρι στό μέτωπό μου. Ακουσα μιά φωνή.

- Μάμα, μάμα, τέλειωσε η εγχείρισή σου, τέλειωσε. Ηταν η κόρη μου, καί άρχισα νά συνέρχομαι. Γιατί δέν μ΄ αφήσατε, τούς έλεγα. Οι νοσοκόμες πέσαν επάνω μου, ζητούσαν νά μάθουν τί είχε συμβεί. Σέ όλη τήν διάρκεια τής εγχειρίσεως, μού έλεγαν, κάπου τρισήμιση ώρες, σέ ακούγαμε πού συνομιλούσες. Μέ ποιούς μιλούσες καί κουνούσες τά χέρια σου; Πές μας τί συνέβη; Μαζεύτηκαν 50 περίπου νοσοκόμες, όλο σχεδόν τό προσωπικό, καί ζητούσαν επίμονα νά τούς ειπώ. Τί έβλεπα, αυτές τίς ώρες στό χειρουργείο; Αν καί τά θυμάμαι όλα έντονα, ζήτησα στυλό καί χαρτί γιά νά μή τά ξεχάσω. Ηλθε ένας θεολόγος καί μού πήρε συνέντευξη. Σέ συζήτηση πού είχα μέ πνευματικούς ανθρώπους, μού είπαν ότι όλα αυτά, συμβαίνουν στίς ψυχές μετά θάνατο. Εκεί θά υπάρξει Κρίση. Γιά λόγους πού δέν γνωρίζουμε, μού είπαν, οι άγγελοι πού διακονούσαν σάν συνοδοί τήν ψυχή σου, πήραν τήν τελευταία στιγμή, εντολή από τόν Θεό νά μέ γυρίσουν στόν κόσμο, νά διορθωθώ καί νά μετανοήσω...

- " Πάρτε την πίσω...."

Ο πνευματικός μου, μού είπε.

Σύμφωνα μέ τήν Παράδοση τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, υπάρχουν 9 τελώνια , σταθμοί ελέγχου τών ψυχών πού πεθαίνουν. Πέρασες τά πέντε, μέ τά τελευταία τρία ανυπόγραφα. Ο έλεγχος στόν έκτο σταθμό υπήρξε απορριπτικός γιά τήν ψυχή σου. Είχες νά περάσεις καί τά υπόλοιπα. Είχες τά κατάλληλα έργα γιά νά περάσεις...

Απο το ιστολόγιο http://hristospanagia.blogspot.com

Τι είναι τα εγκαίνια Ιερού Ναού και πως γίνονται; Πως καθαγιάζεται η Αγία Τράπεζα

Εγκαίνια είναι η τελετή με την οποία καθιερώνεται και καθαγιάζεται ένας ναός και από απλό κτίσμα μεταβάλλεται σε οίκο λατρείας και προσευχής και η τράπεζά του σε ιερό θυσιαστήριο και αγία τράπεζα. Άλλωστε η ίδια η λέξη ΕΓΚΑΙΝΙΑ φανερώνει πως ένα πράγμα από παλαιό γίνεται καινούργιο και από μη ιερό, άγιο. Η καινούργια αυτή διάσταση όσον αφορά το ναό είναι ολοκάθαρη σ’ όλες τις ευχές και τα τροπάρια της ακολουθίας. Χωρίς εγκαίνια δεν είναι δυνατή η τέλεση κανενός μυστηρίου παρά μόνο με τη χρήση του Αντιμηνσίου, λινού δηλ. υφάσματος, που μπορεί να αντικαταστήσει την αγία Τράπεζα μέχρι να γίνουν κανονικά τα εγκαίνια, αφού σ' αυτό υπάρχουν τμήματα λειψάνων αγίων.

Όσον αφορά την ιστορία των εγκαινίων είναι σημαντικό πως από την Παλαιά ακόμη Διαθήκη γίνεται λόγος γι’ αυτά. Η σκηνή του μαρτυρίου που ήταν αφιερωμένη στη λατρεία του Θεού, είχε «δικαιώματα λατρείας» όπως μας λέει ο Απ. Παύλος, (εβρ. δ 1), αγιάσθηκε από τον Μωϋσή κατά προτροπή του Θεού με μυσταγωγικές πράξεις· «και λήψη το έλαιον της χρίσεως, και χρίσεις την σκηνή και πάντα τα εν αυτή, και έσται αγία...» (Έξοδ. 40, 9-11). Το ίδιο έγινε και με το ναό του Σολομώντος. Οι Εβραίοι μάλιστα είχαν και έχουν ακόμη ειδική γιορτή των Εγκαινίων, όπως λέγεται, στην οποία γιορτάζουν και θυμούνται τα εγκαίνια και την κάθαρση του ναού του Σολομώντος, την οποία έκαμε ο Ιούδας ο Μακκαβαίος το 165 π. Χ. μετά τη βεβήλωσή του από τον Αντίοχο Δ’ τον Επιφανή. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι πως η εκκλησία από τη στιγμή που έπαψε να καταφεύγει στις κατακόμβες και να προσφέρει την αναίμακτη θυσία επάνω στους τάφους των μαρτύρων, άρχισε να καθιερώνει ναούς και μάλιστα με μεγαλοπρεπείς τελετές, όπως μας πληροφορεί ο ιστορικός Ευσέβιος. Ήταν πανηγύρι τα εγκαίνια τότε, όπως ακριβώς και σήμερα. Πνευματικό πανηγύρι που στηρίζεται στην πίστη του λαού, αλλά και τη ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας.

Τα εγκαίνια είναι οπωσδήποτε συνδεδεμένα με τη σημασία που δίνει η Εκκλησία στο Ναό ως λειτουργικό χώρο και οίκο προσευχής του λαού αφ' ενός και αφ’ ετέρου με τη σημασία που δίνει στον άνθρωπο ως λειτουργικό ον και προσωπικότητα με σκοπό τον αγιασμό και τη θέωση. Γι’ αυτό και στο πανηγύρι των Εγκαινίων καλούμαστε όλοι να συμμετάσχουμε πνευματικά και με πίστη. «Εν πίστει τα εγκαίνια, επιτελούμε φαιδρώς». Η ιερότητα του πανηγυριού αυτού στηρίζεται στην πίστη μας πως ο Ναός είναι έργο του Χριστού και του Παναγίου Πνεύματος· έργο όλης της Παναγίας Τριάδος πιστεύουμε, όπως λέει το τροπάριο, πως «τούτον τον οίκον ο Πατήρ ωκοδόμησε· τούτον τον οίκον ο Υιός εστερέωσε· τούτον τον οίκον το Πνεύμα το Άγιον ανεκαίνισε, το φωτίζον, και στηρίζον, και αγιάζον τας ψυχάς ημών» (απόστιχο του Εσπερινού). Ο Ναός είναι ασφαλώς ο οίκος του Θεού, αλλά και το δικό μας σπίτι. Είναι και πρέπει να είναι το κέντρο της ζωής μας κι όχι κάτι το δευτερεύον. Είναι η σκηνή η αληθινή, λιμάνι των χειμαζόμενων, ιατρείο παθών, καταφυγή ασθενών, δαιμόνων φυγαδευτήριο τόπος που ο λαός δοξάζει τον Θεό «ψαλμοίς και ύμνοις και μυστικαίς λειτουργίαις» οι οποίες αναφέρονται και φθάνουν στο νοερό θυσιαστήριο και σε μας κομίζουν την αγαθότητα και τη χάρη του θεού.

Πως γίνονται τα εγκαίνια του Ιερού Ναού ;

Η καθιέρωση του Ναού γίνεται από τον Αρχιερέα, που είναι τύπος του Χριστού, με την εξής σειρά και τάξη,. ενώ για την όλη τελετή χρησιμοποιούνται αρκετά υλικά στοιχεία, όπως κερί καθαρό, μαστίχη, σμύρνα, θυμίαμα, λείψανα μαρτύρων, άγιο μύρο, μαρμαροσάπουνα, ροδόσταμο, κρασί, κατασάρκιο της αγίας Τραπέζης, Αντιμήνσια κ.α.

Τα ''υλικά'' που χρειάζονται για την Ακολουθία των Εγκαινίων

α) Η λιτανεία των Ιερών λειψάνων

Το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας, ο Αρχιερεύς μεταφέρει στον Ι. Ναό που πρόκειται να εγκαινιασθεί τα ιερά λείψανα, τα οποία εναποθέτει σ’ ένα άγιο Δισκάριο, πάνω στην Αγία Τράπεζα. Το πρωί αφού τελειώσει ο όρθρος, με την ψαλμωδία σχετικών τροπαρίων γίνεται τριπλή περιφορά γύρω από το Ναό. Ο Αρχιερεύς ντυμένος με λευκή στολή, σύμβολο της καθαρότητας και της αγνότητας, με ιερό δέος φέρει στο κεφάλι του τον ειδικό δίσκο με τα άγια λείψανα σκεπασμένα με το ίδιο κάλυμμα που σκεπάζονται τα θεία δώρα,

Ο επίσκοπός μας κκ ΚΟΣΜΑΣ κατά την λιτανεία των Ιερών Λειψάνων

στον Ιερό Ναό Αγ Δημητρίου Νεαπόλεως

Οι ιερείς κρατούν το Ευαγγέλιο, το σταυρό και εικόνες, οι δε λαϊκοί προπορεύονται με τις λαμπάδες. Σε κάθε στάση διαβάζονται ορισμένα αναγνώσματα από την Καινή Διαθήκη και στη συνέχεια μπροστά στο Ναό, όπου ήδη έχει τοποθετηθεί ειδικό αναλόγιο γίνεται μία από τις κατανυκτικότερες τελετές της εκκλησίας μας. Η είσοδος δηλαδή πάλι στο Ναό γίνεται με ιδιόμορφο τρόπο. Οι θύρες είναι κλειστές. Ο Αρχιερεύς προστάζει αυτούς που είναι πίσω από τις πόρτες να τις ανοίξουν στο Βασιλέα της δόξης λέγοντας τα λόγια του Δαυίδ. «Άρατε πύλας οι άρχοντες ημών...» (Ψαλ. 24ος), και ακούγονται από μέσα τα λόγια που οι άγγελοι έλεγαν αναμεταξύ τους κατά την Ανάληψη του Κυρίου. «Τις εστιν ούτος ο Βασιλεύς της δόξης». Έχουμε εδώ μίμηση ακριβώς των αγγέλων τη στιγμή της Ανάληψης. Και «οι πύλες ανοίγονται στην πρόκληση των φωνών -τονίζει ο Καβάσιλας- ωσάν να επρόκειτο οι φωνές να εισαγάγουν τον Χριστόν εις τον Ναόν». Με λαμπρό και πανηγυρικό λοιπόν τρόπο εισοδεύονται τα άγια λείψανα μέχρι το θυσιαστήριο, όπου ο Αρχιερεύς, πάλι, αφού τα βάλει σε ειδική θήκη με εύοσμο κηρομαστίχη, τα θυμιάζει, τα μυρώνει και τα τοποθετεί στο στυλίσκο που βρίσκεται στο μέσον της Τραπέζης ως το πιο κατάλληλο θεμέλιο. Κανένα άλλο θεμέλιο δεν είναι καλύτερο από τα ιερά λείψανα. Κι αυτό, όπως λέει ο Καβάσιλας γιατί «κανένα από τα μυστήρια δεν είναι πιο συγγενές προς το Χριστό απ’ ότι οι μάρτυρες. Έχουν τα πάντα κοινά με τον Κύριο δηλ. το σώμα και το πνεύμα και το σχήμα του θανάτου... Άλλωστε τα οστά αυτά είναι ο αληθινός Ναός και το θυσιαστήριο του Θεού, και ο αχειροποίητος αυτός Ναός είναι η απομίμηση του αληθινού».

β) Ο καθαρισμός της Αγίας Τραπέζης

Μετά την τοποθέτηση των ιερών λειψάνων στη θέση που προαναφέραμε, ο Αρχιερεύς παίρνει το δοχείο με την κηρομαστίχη και τα αρώματα, που συμβολίζουν τα μύρα με τα οποία ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας άλειψε το σώμα του Κυρίου, και τα εκχύνει στην οπή της αγίας Τραπέζης για τη στερέωση του ανεγειρομένου Τάφου. Κατόπιν τοποθετείται η πλάκα στην οπή της αγίας Τραπέζης, ενώ ψάλλονται δύο ωραίοι ψαλμοί ο 142ος «Υψώσω σε ο Θεός μου, ο Βασιλεύς μου, και ευλογήσω το όνομά σου εις τον αιώνα» σαν ευχαριστία και ανάμνηση των θαυμασίων του Θεού, και ο 22ος «Κύριος ποιμαίνει» με...», που υμνεί τη φιλανθρωπία του Θεού.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας μετά του Γενικού Αρχιερατικού μας Επιτρόπου, π Επιφανίου

πλένουν με καθαρό σαπούνι την Αγία Τράπεζα κατά την τελετή των Εγκαινίων

Εν, τω μεταξύ ο Αρχιερεύς αφού πάνω από τα αρχιερατικά του άμφια βάλει στο λαιμό του, το λεγόμενο σάβανο, λευκού χρώματος, σύμβολο της σινδόνης με την οποία τυλίχθηκε το άγιο σώμα του Κυρίου, διαβάζει γονατιστός την ευχή «ο Θεός ο άναρχος και αΐδιος...» με την οποία παρακαλεί τον Θεό να αποστείλει το Πανάγιό του Πνεύμα και να αγιάσει το νέο Ναό. Ακολουθεί η πλύση και ο καθαρισμός της αγίας Τραπέζης με σαπούνι και νερό ζεστό, σύμβολο κι αυτό του Αγίου Πνεύματος του οποίου από δω και πέρα πλέον θα είναι όργανο η αγία Τράπεζα. Η όλη τελετή θυμίζει βάπτισμα.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας μετά την τοποθέτηση των Ιερών λειψάνων

εντός της Αγίας Τραπέζης

Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Η αγία Τράπεζα εικονίζει το Σωτήρα και δέχεται τα του βαπτίσματος όπως Εκείνος. «Είναι δε ανάγκη - τονίζει πάλι ο Καβάσιλας - να γίνει κάποια κάθαρση ενάντια στη δύναμη του πονηρού, κι όπως ο Αρχιερεύς με προσευχές αποκαθαίρει από κάθε επήρεια των δαιμόνων το ύδωρ με το οποίο βαπτίζει τον άνθρωπο, έτσι και σ’ αυτή την τελετή διαλέγει τις κατάλληλες προσευχές και με τον ίδιο τρόπο, όπως και πριν, με το νερό αποκλείει το πονηρόν».

Μετά την κάθαρση της αγίας Τραπέζης για τους λόγους που αναφέραμε, ραντίζει ο Αρχιερεύς το ιερό θυσιαστήριο με ροδόσταμο, με το οποίο κάνουμε την Τράπεζα να ευωδιάζει και όπως λέει ο Καβάσιλας, μ' αυτό δείχνουμε πως «φέραμε όλα όσα είναι απαραίτητα για να συμπληρώσουν την ανθρώπινη ζωή, δηλαδή φέραμε κι από τα αναγκαία κι από τα ευχάριστα κι απ' αυτά κάναμε τη θυσία μας». Κατόπιν όπως και μετά το Βάπτισμα ακολουθεί η Χρίση με το άγιο μύρο, το οποίο φέρνει τη χάρη του Θεού στη γη. Το μύρον είναι η δύναμη του θυσιαστηρίου. Δύναμη που ενεργοποιείται, όπως τονίζει ο Καβάσιλας, με την παρουσία και τη χάρη των ιερών λειψάνων για τα οποία αναφέραμε πριν.

Αφού επλύθη (εβαπτίσθη), εμυρώθη η αγία Τράπεζα, τώρα ήλθε η ώρα να βάλει τα καλά της. Αρχικά στην κάθε μια από τις τέσσερεις της γωνίες τοποθετείται ένα κομμάτι λινό ύφασμα στο οποίο είναι αγιογραφημένος κι ένας Ευαγγελιστής, επειδή η αγία Τράπεζα εικονίζει όλη την Εκκλησία στη στερέωση της οποίας συνέβαλαν οι Ευαγγελιστές, με τα Ευαγγέλιά τους. Κατόπιν τυλίγεται σταυροειδώς στην αγία Τράπεζα το πρώτο ένδυμα το λεγόμενο κατασάρκιο, σύμβολο της σινδόνης με την οποία τυλίχθηκε το σώμα του Χριστού. Στη συνέχεια τοποθετείται ο επενδύτης, η αγία ενδυτή η τραπεζόφορον κατά τον Συμεών Θεσσαλονίκης. Είναι το βασικό άμφιο της αγίας Τραπέζης, πολυτελές σύμβολο δόξης κατά τον Συμεών, αφού κατά τον ίδιο η αγία Τράπεζα «τάφος εστι και θρόνος του Ιησού». Τέλος τοποθετείται το λεγόμενο ειλητό, το οποίο εισήχθη στους βυζαντινούς χρόνους και αργότερα αντικατεστάθη από το γνωστό Αντιμήνσιο. Λέγεται πως το ειλητό δηλώνει το σουδάριο το οποίο έφερε ο Χριστός στο κεφάλι Του το χρόνο που βρισκόταν στο μνημείο και συμβολίζει την υπέρ ημών νέκρωση και Ανάσταση του Κυρίου. Επάνω σ’ αυτό τοποθετείται το ιερό Ευαγγέλιο και η τελετή τελειώνει με τη μύρωση και θυμίαση όλου πια του Ναού. Οι ευχές δε που διαβάζονται στο τέλος είναι γεμάτες ευχαριστία στο Θεό και παράκληση να γεμίζει με δόξα, αγιασμό και χάρη το νέο θυσιαστήριο έτσι ώστε πάνω σ' αυτό να μεταβάλλεται η αναίμακτη θυσία σε σώμα και αίμα Χριστού και να αγιάζεται ο λαός του Θεού με τη συμμετοχή του σ' αυτό το μυστήριο.

Πλέον ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κκ ΚΟΣΜΑΣ τελεί την

Αρχιερατική Θεία Λειτουργία πάνω στην εγκαινιασμένη Αγία Τράπεζα

Τελικά δηλαδή ο σκοπός των εγκαινίων δεν είναι μόνο ο αγιασμός του Ναού αλλά και δικός μας με τον πνευματικό αγώνα και την αληθινή ζωή. «Ούτως εγκαινίζεται ο άνθρωπος· ούτω τιμάται η των Εγκαινίων ημέρα». Σ’ αυτόν τον αγώνα έχουμε οπωσδήποτε οδηγό το Χριστό. Άλλωστε το λυχνάρι που στο τέλος της ακολουθίας ανάβει ο Αρχιερεύς πάνω στην αγία Τράπεζα συμβολίζει, κατά τον Καβάσιλα, το δικό Του Φως. «Αυτό το φως μπορεί να ανακαλύψει και να φέρει στο φως τα πάντα, όπως ακριβώς γέμισε τον Άδην το φως, όταν έφθασε εκεί ο Χριστός

* Δημοσιεύθηκε στο αφιέρωμα "ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΝΑΩΝ" του 6ου τεύχους του Περιοδικού «ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ»

Του Παναγιώτη Ι. Σκαλτσή ,Αναπλ. Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Ανατολή και Δύση του Αγίου Νικολάου Βελίμιροβιτς

Ανατολή και Δύση

Του Αγίου Νικολάου Βελίμιροβιτς


Ή ΔΥΣΗ ευρίσκεται στην σπασμώδη ταραχή, ενώ ή Ανατολή στην παραίτηση και την υποταγή στο πεπρωμένο.

Η ΔΥΣΗ συνεχώς τρώγει εκ του Δένδρου της Γνώσεως και αισθάνεται ολοένα και περισσότερον την πείνα δια την γνώση, ή Ανατολή κάθεται κάτωθεν του Δένδρου της ζωής, άλλα δεν μπορεί να φθάση εως τον καρπόν.
Η ΔΥΣΗ έχει μανία δια την οργάνωση. Ή Ανατολή έχει μανία δια τον οργανισμό.

Η ΔΥΣΗ απαύστως τακτοποιεί τα εξωτερικά πράγματα, ενώ οι εσωτερικές αξίες ή μία μετά την άλλη εξαφανίζονται.

Η Ανατολή απαύστως καλλιεργεί τας εσωτερικάς αξίας, καθώς αί εξωτερικοί πίπτουν και χάνονται.

Η ΔΥΣΗ κτίζει τους τερατώδεις βαβυλώνιους πύργους, άλλ' επειδή οι πύργοι αυτοί κτίζονται από ακατέργαστο πέτρα και επειδή πάντοτε τείνουν προς μία πλευρά, ταχέως καταρρέουν ή Ανατολή εν ιδρώτι κατεργάζεται «πέτρα την πέτραν» και κατάφερε να κατεργασθεί τας ωραιότερος πέτρας, όμως, καθόλου δεν ημπορεί να τας συναρμολόγηση σε ένα οικοδόμημα.

Στην Δύση καλλιεργούνται τα πράγματα και τα πράγματα λάμπουν, καθώς ο άνθρωπος ολοένα και περισσότερον εξαγριώνεται και σκεπάζεται με το σκότος.



Στην Ανατολή καλλιεργούνται μόνον μερικοί άνθρωποι και αυτοί λάμπουν, καθώς τα πράγματα είναι ξεχασμένα στον αγριότοπο και μεγαλώνουν εκει εντός των ζιζανίων.

Η ΔΥΣΗ πιστεύει πρωτίστως εις τα έργα του ανθρώπου, έπειτα εις τα έργα του Θεού και τελικώς εις τον Θεόν. Η Ανατολή πιστεύει εις τον Θεόν, αλλά εκμηδενίζει τα έργα του Θεού και απορρίπτει τα έργα του ανθρώπου. Δια τούτο ή ΔΥΣΗ δεν έχει την ενότητα, ούτε μπορεί να φθάση μέχρι την ενότητα, διότι ή ενότητα υπάρχει μόνον εν Θεώ• Ούτως ή Ανατολή έχει την ενότητα εσωτερική, αλλά δεν θέλει να την εφαρμόσει και στα εσωτερικά. Δια τούτο τόσον συχνά ή δραστηριότητα της Δύσεως μετατρέπεται στον πόλεμο και την ειρήνη και της Ανατολής εις στην παραίτηση και την υποταγή στο πεπρωμένο.

- Διατί όλα γίνονται ούτω διερωτάσαι, παιδί μου;
Επειδή ή ΔΥΣΗ δεν μπορεί να δεχθεί τον Χριστόν, και επειδή ή Ανατολή δεν ημπορεί να δεχθεί τον Ιησούν.
Η επειδή ή ΔΥΣΗ ανεγνώρισε τον άνθρωπον και δεν αναγνωρίζει τον Θεόν, ενώ ή Ανατολή ανεγνώρισε τον Θεόν και δεν αναγνωρίζει τον άνθρωπον.

Δια τούτο ή ΔΥΣΗ ευρίσκεται στην σπασμώδη ταραχή και ή Ανατολή στην παραίτηση στο πεπρωμένο. Καθώς ό Ιησούς Χριστός απλώνει και τα δικά του χέρια, δια να εναγκαλιστεί εις μίαν αγκάλη και την Ανατολή και την Δύση, αλλά δεν μπορεί. Δεν μπορεί να εναγκαλιστεί την Ανατολή, λόγω της νιρβάνας, ούτε την Δύση λόγω των ξιφών.

Ιδού ή Ανατολή και ή ΔΥΣΗ είναι στην ψυχή σου. Ό σπασμός και ή παραίτησης είναι σπόροι στον ίδιο αγρό. Το Δένδρον της Γνώσεως και το Δένδρον της Ζωής μεγαλώνουν το ένα πλάι εις το άλλο. Ή Ανατολή και ή ΔΥΣΗ συγκρούονται εις έκαστο άνθρωπον. Και δεν σημαίνουν την συγκατοίκησα, αλλά την σύγκρουσιν. Εάν ή Ανατολή και ή ΔΥΣΗ σήμαιναν την συγκατοίκηση και όχι την σύγκρουση, στον άνθρωπον θα βασίλευεν ή ειρήνη, ως και εις τον κόσμον τότε εις την θέση τής σπασμώδους ταραχής και της παραιτήσεως στο πεπρωμένο θα ήσαν άλλες δυνάμεις, θετικές και ήπιες

- Γνώρισε το Δένδρον της Ζωής και θα θεραπευθείς από τάς ασθενείας και της Δύσεως και της Ανατολής.
Και θα γίνεις υγιής και πλήρης άνθρωπος. Ένας υγιής και πλήρης άνθρωπος είναι αισιόδοξος.
Τότε ή δραστηριότητα και ή πίστη —τα αντίθετα των εν λόγω ασθενειών— θα ανθίσουν στον σκουπιδότοπο της σπασμώδους ταραχής και της παραιτήσεως στο πεπρωμένο.


(Εκ του βιβλίου του άγιου επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Οι στοχασμοί περί τον καλόν και τον κακόν»,
Μετάφρασης από τα σερβικά Μ. Βέσκοδ).
Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος.

Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας θα βάλει την εικόνα που του δώρισε ο Πάπας στο γραφείο του

Στις 9.15 το πρωί (05/06/2010) ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ έφτασε στο Προεδρικό Μέγαρο με τη συνοδεία του όπου τον υποδέχθηκε ο Πρόεδρος Χριστόφιας και η σύζυγός του κα ΄Ελση Χριστόφια.
Στο τέλος της επισκέψεως και εντός του Προεδρικού Μεγάρου ο Πρόεδρος Χριστόφιας και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ αντάλλαξαν αναμνηστικά δώρα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δώρισε στον Πάπα έναν αμφορέα του 7ου αιώνα π.Χ. ανήκει στην Κυπρο-αρχαϊκή περίοδο, ενώ ο Πάπας Βενέδικτος έδωσε στον Πρόεδρο Χριστόφια αντίγραφο ψηφιδωτής εικόνας του Χριστού. Η αυθεντική εικόνα βρίσκεται στον τάφο του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας όπως είπε στον Πάπα θα βάλει την εικόνα στο γραφείο του (δείτε 0.44΄).

ΧΑΝΣ ΚΙΟΥΝΓΚ: Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ

Του Μανώλη Πιμπλή

«Το πρόβληµα των σηµερινών κοινωνιών είναι το ψέµα», λέει στα «ΝΕΑ» ο διάσηµος θεολόγος και φιλόσοφος Χανς Κιουνγκ.

«Τα οικονοµικά προβλήµατα που αντιµετωπίζουν σήµερα όχι µόνο η Ελλάδα αλλά και γενικότερα η Ευρώπη και οι ΗΠΑ, είναι πρωτίστως ηθικά», λέει στα «ΝΕΑ» ο παγκοσµίου φήµης θεολόγος και φιλόσοφος Χανς Κιουνγκ.

«Στη Γουόλ Στριτ είπαν ψέµατα για να αποµυζήσουν τους πολίτες µε ανέντιµες µεθόδους. Η Γκόλντµαν Σαξ άσκησε πολιτική που στρεφόταν κατά των ίδιων της των πελατών. Το ου κλέψεις ισχύει όµως και για τις τράπεζες. Οι πολιτικοί που σχεδίασαν την Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν ισχυροί, ήταν όµως και έντιµοι. Σήµερα, ακόµη και η Γερµανία και η Γαλλία, παραβιάζουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες. Οι ΗΠΑ είναι χώρα µε πλούσια δηµοκρατική παράδοση, όµως ένας πρόεδρός της, µαζί µε τα µίντια, οδήγησε εκατοµµύρια ανθρώπους σε πόλεµο στο Ιράκ, πόλεµο βασισµένο στο ψέµα, που αντίκειται και στη χριστιανική ηθική και στο διεθνές δίκαιο», λέει. Ο Χανς Κιουνγκ, του οποίου η σύγκρουση µε το Βατικανό, το 1979, του στέρησε τη miss io canonica, δηλαδή το δικαίωµα που η Ρώµη αναγνωρίζει για θεολογική διδασκαλία, έχει αποδυθεί σε αγώνα εγκαθίδρυσης µιας πλανητικής ηθικής. «Πρόσφατα επισκέφθηκα την Κίνα», λέει. «Ο υπουργός Θρησκευµάτων µού είπε ότι οι θέσεις µου τον βρίσκουν σύµφωνο, αφού και οι νεώτεροι Κινέζοι, που δεν πιστεύουν πια στον κοµµουνισµό, χρειάζονται αντίβαρο απέναντι στο διαρκές κυνήγι του χρήµατος. Είναι πολύ σηµαντικό, θεωρώ, ότι οι Κινέζοι έχουν ανεπτυγµένο αίσθηµα καθήκοντος. Είναι πιο εύκολο να φτάσεις από το καθήκον στο δικαίωµα, παρά το ανάποδο», υποστηρίζει. Και συµπληρώνει: «Από τον Αριστοτέλη µέχρι τον Θωµά τον Ακινάτη και από τον Κοµφούκιο µέχρι τον Καντ, υπάρχουν πέντε-έξι βασικές φιλοσοφικές αρχές, κοινές για όλους. Το Ου φονεύσεις, Ου κλέψεις, Ου ψευδοµαρτυρήσεις και η αποφυγή των σεξουαλικών καταχρήσεων είναι θέσεις κοινές σχεδόν παντού, από τον βουδισµό µέχρι την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Ο Κοµφούκιος επίσης διατύπωσε πρώτος τον χρυσό κανόνα, να µην κάνεις στον άλλο ό,τι δεν θα ήθελες να σου κάνουν. Ολα αυτά, µαζί µε την αρχή ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να συµπεριφέρεται στους άλλους µε τρόπο ανθρώπινο, συγκροτούν τα θεµελιώδη που µας ενώνουν όλους και που πρέπει να τα διδασκόµαστε από τον παιδικό σταθµό».

Ο ελβετός στοχαστής, οµότιµος καθηγητής στο Τίµπιγκεν αλλά και ρωµαιοκαθολικός ιερέας, που έχει αµφισβητήσει επανειληµµένα το αλάθητο του Πάπα, µίλησε στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας µε αφορµή την έκδοση του βιβλίου του «Η αρχή των πάντων» από τις Εκδόσεις Ουρανός - αδελφός οίκος των Εκδ. Ψυχογιός. Η Εκκλησία, µας λέει, ιδίως η Ρωµαιοκαθολική, «έχασε την ηθική της αξιοπιστία λόγω των σεξουαλικών σκανδάλων που αποκαλύφθηκαν και της συγκάλυψής τους. Χρειάζεται σοβαρές µεταρρυθµίσεις: να καταργηθεί ο κανόνας της αγαµίας των κληρικών και να υιοθετηθεί µια θέση θετικότερη για τη σεξουαλικότητα. Η σεξουαλικότητα καλό είναι να ελέγχεται από τη λογική, ωστόσο να µην ξεχνάµε ότι είναι δηµιουργικός παράγοντας στη ζωή. Αλλη αναγκαία µεταρρύθµιση έχει αχέση µε την ισότητα των γυναικών. Η γυναίκα, τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, είχε στο πλαίσιο της Εκκλησίας ισχυρότερη θέση από τη σηµερινή. Ο Ιησούς είχε γύρω του γυναίκες. Αργότερα είναι που επικράτησε αυτή η ανεπεξέργαστη πατριαρχία».

«Ανάµεσα στη θρησκεία και την επιστήµη έχει δηµιουργηθεί εχθρότητα, ήδη από την εποχή του Κοπέρνικου», λέει ο Χανς Κιουνγκ. «Ολοι ήταν προσκολληµένοι στην ιδέα ότι η Γη είναι το κέντρο του κόσµου, εποµένως ο Κοπέρνικος έφερε αληθινή επανάσταση. Ανθρωποι όπως ο Γαλιλαίος νόµιζαν ότι µπορούσαν να συµφιλιώσουν τη Βίβλο µε το βιβλίο της επιστήµης, δυστυχώς όµως οι ηγέτες της Ρωµαιοκαθολικής Εκκλησίας δεν κατάλαβαν ότι η Βίβλος χρειαζόταν νέα ερµηνεία υπό το φως των εξελίξεων. Αν δεν σκέφτεσαι δεν είσαι ικανός να καταλάβεις, και αρκείσαι να πιστεύεις ότι "η Εκκλησία έχει πάντα δίκιο". Στο τέλος η Εκκλησία αναθεώρησε γιατί δεν µπορείς να διαψεύσεις τα τηλεσκόπια ούτε να τα βάλεις µε τα µαθηµατικά. Αλλά και σήµερα διαπράττει το ίδιο σφάλµα µε τη δαρβινική θεωρία. Οσα αναφέρει η Βίβλος για τις έξι ηµέρες της Δηµιουργίας δεν είναι τίποτε άλλο από ποιητικές εικόνες. Δεν είναι επιστηµονική περιγραφή. Και η αρχή της φυσικής επιλογής που οδηγεί στο τέλος της αλυσίδας της εξέλιξης στον άνθρωπο, δεν αντιφάσκει απαραίτητα µε τη θρησκεία. Θρησκεία και επιστήµη είναι δύο σφαίρες που σκέφτονται διαφορετικά. Δεν µπορούµε να υποτάξουµε την επιστήµη στη θρησκεία, ούτε τη θρησκεία στην επιστήµη», καταλήγει.

ΧΑΝΣ ΚΙΟΥΝΓΚ: "Η Εκκλησία πρέπει να ασχοληθεί με την πνευματικότητα του Ιησού"

Διαβάστε μια ακόμη ενδιαφέρουσα συνέντευξη, αγαπητοί συνοδίτες, του μεγάλου θεολόγου του καιρού μας Χανς Κιούνγκ στην Ελευθεροτυπία και την Φωτεινή Μπάρκα.

Μεταφέρω εδώ κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Σαράντα γυναίκες, κρυφές ερωμένες Ιταλών ιερέων, έγραψαν πρόσφατα γράμμα στον Πάπα απευθύνοντας έκκληση να άρει τον κανόνα της αγαμίας των κληρικών.

«Μακάρι να ήταν η κίνησή τους αποδοτική. Αγωνίστηκα κατά της αγαμίας των καθολικών κληρικών ήδη από τη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο του Βατικανού, τη δεκαετία του '60, επειδή κατ' αρχάς θεωρώ ότι είναι αντίθετη με το μήνυμα της Βίβλου. Ο Παύλος στην πρώτη Επιστολή προς Κορινθίους γράφει: "Κάθε άντρας πρέπει να έχει τη δική του σύζυγο", όχι καμία. Ο Πέτρος και οι Απόστολοι ήταν παντρεμένοι. Επιπλέον, η αγαμία συγκρούεται με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κάθε ανθρώπινο ον έχει το δικαίωμα στον γάμο. Αυτό που δεν γνωρίζουν οι πιστοί είναι ότι η αγαμία δεν είναι απόδειξη πίστης. Επιβλήθηκε τον 11ο αιώνα, όταν αποσχίστηκε η Δύση από την Εκκλησία (σ.σ. Μεγάλο Σχίσμα) και χιλιάδες ιερείς αντέδρασαν τότε κατά του νέου κανόνα. Ενα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι ότι εξαιτίας της αγαμίας έχουμε σήμερα όλο και λιγότερους ιερείς. Σχεδόν οι μισές ενορίες στη Γερμανία δεν θα έχουν παπάδες σε λίγο. Και μετά τα πρόσφατα σκάνδαλα, όλο και λιγότεροι νέοι άντρες εντάσσονται στους κόλπους της Εκκλησίας. Οι επίσκοποι πρέπει επιτέλους να μιλήσουν και όχι να σιωπούν».

Γιατί το Βατικανό υποστηρίζει με τέτοιο σθένος την αγαμία;

«Για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας είναι το ξέσπασμα κατά της σεξουαλικότητας και των γυναικών. Το να αρνείσαι τη σεξουαλικότητα των ιερέων είναι μια μορφή επιθετικότητας τόσο απέναντι στους ίδιους τους ιερείς αλλά και απέναντι στις γυναίκες, οι οποίες παρουσιάζονται ως διαφθορείς των αντρών και με ροπή προς την αμαρτία. Ο δεύτερος λόγος είναι η εξουσία. Εύκολα χειραγωγούν έναν ιερέα που δεν έχει πουθενά αλλού να στραφεί για ηθική ή οποιαδήποτε άλλη στήριξη».

Πολλοί συνδέουν την αγαμία με τη σεξουαλική κακοποίηση που τόσο ταλανίζει την Καθολική Εκκλησία.

«Ναι, συνδέεται. Βεβαίως, συναντάται και στις οικογένειες και στα σχολεία κ.α. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι σε ένα κλειστό σύστημα, όπως είναι οι εκκλησίες, όπου δεν επιτρέπεται καμία σεξουαλική σχέση, ο πειρασμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι όλο και περισσότεροι ομοφυλόφιλοι εντάσσονται στους κύκλους της Εκκλησίας γιατί αισθάνονται ασφαλείς».....

Έχω την εντύπωση ότι η Εκκλησία ως θεσμός το μόνο που δεν φροντίζει είναι να διαδώσει την πνευματικότητα του χριστιανισμού.

«Συμφωνώ. Ειδικά η Καθολική Εκκλησία, ο Πάπας, το Βατικανό ενδιαφέρονται μόνο για τον εκκλησιαστικό νόμο, ο οποίος χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο Ιησούς θα ανεχόταν την αγαμία ή δεν θα έδινε το χάπι στις γυναίκες, ούτε ότι θα αρνιόταν την κοινωνία στους διαζευγμένους. Η εξουσία επομένως είναι μόνο ο Ιησούς, και όχι ο Πάπας. Η Εκκλησία πρέπει να ασχοληθεί με την πνευματικότητα του Ιησού και όχι του Μεσαίωνα».

Ο ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΩΣ ΣΥΝΑΦΕΙΑΚΗΣ

Συνεχίζεται σήμερα, τρίτη μέρα, το διεθνές Θεολογικό συνέδριο που διοργανώνει η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών στο Βόλο και μεταδίδει απευθείας το διαδικτυακό κανάλι intv.gr

Στη δεύτερη πρωϊνή συνεδρία μίλησε ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Επικαιρότητα και διαχρονικότητα της νέο-πατερικής σύνθεσης».
Καταρχάς παρουσίασε κάποια γνωρίσματα της σύγχρονης ορθόδοξης θεολογίας (π.χ. πατερικός φονταμενταλισμός, ιστορικισμός, ομολογιακή θεολογία, «βιβλικισμός», θεολογία συσχετισμού με τον κόσμο). Παρουσίασε τη διαμόρφωση και την κατανόηση της νέο-πατερικής σύνθεσης από τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ. Στη συνέχεια παρουσίασε τις παραμέτρους της νέο-πατερικής σύνθεσης σε σχέση με το διάλογο της θεολογίας με το σύγχρονο πολιτισμό (διάλογος με σύγχρονα ρεύματα φιλοσοφίας-τέχνης, τη χρήση από τη συστηματική ορθόδοξη θεολογία στη σχέση με τον δυτικό πολιτισμό, της οντολογίας ως αναγκαίου εργαλείου για τη συνάφεια). Ο Μητροπολίτης Περγάμου διερεύνησε το ερώτημα εάν η ορθόδοξη Θεολογία μπορεί να εκφραστεί με την ορολογία της νεωτερικότητας, να απαντήσει δηλ. π.χ. στις προκλήσεις της υπαρξιακής φιλοσοφίας (λ.χ. ελευθερία-ετερότητα κ.λπ.), στα κοινωνικά προβλήματα (λ.χ. δικαιώματα γυναίκας) στα ηθικά προβλήματα, (λ.χ. στο πρόβλημα του ατομικισμού – ανθρωπίνων δικαιωμάτων - δημοκρατίας, με μια εκκλησιολογία της κοινωνίας). Τέλος παρουσίασε κάποια «κλειδιά» για την κατανόηση της ορθόδοξης θεολογίας, ως συναφειακής (λ.χ. την υπαρξιακή ερμηνεία της τριαδικής θεολογίας, μια πνευματολογική εκκλησιολογία ως απάντηση π.χ. στο πρόβλημα της σχέσης ατόμου-κοινότητας, την ευχαριστιακή θεολογία για την κατανόηση της Εκκλησίας, την εσχατολογική προσέγγιση της παράδοσης). Επίσης δόθηκε θετική απάντηση στο ερώτημα του συνεδρίου για το εάν η ορθόδοξη θεολογία μπορεί να είναι συναφειακή.

Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς

ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ
ΕΝΑΣ ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΚΥΝΗΓΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Ο Χριστιανισμός εμφανίστηκε στον κόσμο σαν μία πνευματική επανάσταση. Στην επαναστατική διδασκαλία του Χριστιανισμού αντέδρασε το κατεστημένο της τότε εποχής. Το κατεστημένο, όχι μόνον υπό την έννοια της αντιδραστικής τάξεως των αρχόντων, αλλά και υπό την έννοια ορισμένων ταπεινωτικών για τον άνθρωπο ηθικών αρχών, τις οποίες εδέχετο και εφήρμοζε ο λαός. Όταν υποταγεί κανείς εις τα πάθη και τις κακίες του, συνηθίζει σ' αυτή την κατάσταση, όποιος επιχειρήσει να τον βγάλει απ' αυτήν, γίνεται εχθρός του. Με πρωτοφανή εχθρότητα λοιπόν αντιμετωπίστηκε ο Χριστιανισμός στα πρώτα του βήματα από το πάσης φύσεως κατεστημένο. Επαγγελματίες που δεν τους συνέφερε η λιτή και απλή χριστιανική ζωή, φιλόσοφοι που έχαναν τους μαθητάς των και ο όχλος που δεν εύρισκε στον Χριστιανισμό τον κόλακα αλλά τον τιμητή των κακιών του, ξεσήκωσαν πρωτοφανή εκστρατεία κατασυκοφαντήσεως και αποδυναμώσεως του Χριστιανισμού.

Η αλήθεια, μία αλήθεια που αιώνες περίμενε η ανθρωπότητα, καθόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, όπως συμβαίνει συνήθως σε κάθε εποχή. Και σε κάθε εποχή, ο γνήσιος άνθρωπος, ο ασυμβίβαστος, ο ανήσυχος, ο δυναμικός άνθρωπος, καλείται να διαλέξει ανάμεσα στο ψεύδος και την αλήθεια, έστω κι αν αυτό σημαίνει γκρέμισμα και αφανισμό της προηγούμενης πνευματικής του υποδομής και υλική κακοπάθεια. Το δρόμο και τα βήματα που οδήγησαν στην αλήθεια μία εκλεκτή προσωπικότητα του δεύτερου αιώνος μετά Χριστόν, της ταραγμένης αυτής εποχής, κατά την οποία ο Χριστιανισμός γνήσιος, ενθουσιώδης και αγωνιστικός, ξεχυνόταν μέσα στη λυσσασμένη αντίδραση των πολλών, για να κατακτήσει τον κόσμο, θα παρακολουθήσουμε εδώ σύντομα.

Ανήσυχος στη νεότητά του μας παρουσιάζει ο Ιουστίνος, ο υιός του Πρίσκου και εγγονός του Βακχείου, Οι γονείς του, εξελληνισμένοι Ρωμαίοι, ζούσαν στη Φλαβία Νεάπολη, η οποία κτίσθηκε πάνω στα ερείπια της αρχαίας σαμαρειτικής πόλεως Συχέμ, εκεί όπου ο Χριστός υποσχέθηκε να δώσει στη Σαμαρείτιδα το ζωντανό νερό της διδασκαλίας του, που σβήνει για πάντα την πνευματική δίψα. Σ' αυτό το νερό έσβησε και ο νεαρός Ιουστίνος τη δίψα του, αφού δοκίμασε πολλές άλλες πηγές. Η Φλαβία Νεάπολη με τη συνένωση του αρχαίου σαμαρειτικού της παρελθόντος και του ελληνορωμαϊκού παρόντος ήταν ένα αξιόλογο κοσμοπολίτικο κέντρο. Κυκλοφορούσαν στην ατμόσφαιρα της όλα τα θρησκευτικά και φιλοσοφικά ρεύματα και ήταν έτσι ένα ιδανικό περιβάλλον για μεταφυσικές αναζητήσεις.

Μεγαλωμένος στο ειδωλολατρικό περιβάλλον της οικογένειας του, ειδωλολάτρης εκ καταγωγής, ψάχνει κατ' αρχήν μέσα στο χώρο του εθνικού κόσμου να βρει λύση στα μεταφυσικά του προβλήματα, να συναντήσει την αλήθεια. Την περιπλάνηση του από τη μία φιλοσοφική σχολή στην άλλη, μας την περιγράφει παραστατικά ο ίδιος στην αρχή ενός διαλογικού του έργου, στο «Διάλογο προς Τρύφωνα», όπου διασώζετο τη συζήτηση που έκανε με ένα Εβραίο αρχιραβίνο. Παίρνοντας αφορμή από ερώτηση του Εβραίου για το ποια είναι η φιλοσοφία του, εκθέτει με ζωντάνια της αναζητήσεις του. Πίστευε από την αρχή ότι η φιλοσοφία είναι το πιο μεγάλο και πιο τίμιο ανάμεσα σ' όλα τα αποκτήματα του ανθρώπου. Σκοπός της είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο κοντά στο Θεό. Πραγματικοί δε όσιοι είναι αυτοί που έχουν στρέψει το νου τους σ' αυτή την προσπάθεια. Από πόθο λοιπόν να γίνει και αυτός αληθινός φιλόσοφος έγινε μαθητής ενός στωικού φιλοσόφου. Παρέμεινε αρκετό καιρό κοντά του, αλλά μάταια περίμενε να ακούσει κάτι ουσιαστικό περί του Θεού ο δάσκαλος του, εκτός του ότι δεν εγνώριζε τα σχετικά προβλήματα, έλεγε επί πλέον ότι δεν είναι αναγκαία αυτή η γνώση. Εγκαταλείπει πικραμένος τον στωικό φιλόσοφο, για να έλθει στη σχολή ενός φημισμένου περιπατητικού φιλοσόφου. Η απογοήτευση του εδώ είναι μεγαλύτερη∙ γιατί από την πρώτη κιόλας ημέρα ο μεγάλος διδάσκαλος του εζήτησε να ορίσουν τα δίδακτρα, ώστε να μη αποβαίνει ανωφελής η φοίτηση. Στη χρηματική αμοιβή έβλεπε ο φιλόσοφος την ωφέλεια της φιλοσοφίας. Αυτό έδειχνε ότι δεν ήταν καν φιλόσοφος. Τον εγκαταλείπει λοιπόν και αυτόν με μεγαλωμένη τη λαχτάρα να βρει ένα σωστό φιλόσοφο. «Της δε ψυχής έτι μου σπαργώσης ακούσαι το ίδιον και το εξαίρετον της φιλοσοφίας, προσήλθον ευδοκιμούντι μάλιστα Πυθαγορείο, ανδρί πολύ επί τη σοφία φρονούντι» 1. Στον Πυθαγόρειο πίστεψε ότι θα σταματούσε το σπαρτάρισμα της ψυχής του και εύρισκε την αλήθεια. Άλλες όμως δυσκολίες τον περιμένουν εδώ∙ ο πυθαγόρειος σαν αναγκαία προϋπόθεση για τη γνώση της φιλοσοφίας του συνέστησε να μάθει μουσική, αστρονομία και γεωμετρία. Η αγωνία του Ιουστίνου να πλησιάσει την αλήθεια. Όσο το δυνατόν γρηγορότερα, τον οδήγησε να απορρίψει τη σύσταση του πυθαγορείου διδασκάλου, γιατί η μάθηση αυτών των πραγμάτων θα απαιτούσε πολύ χρόνο. Μέσα στην αμηχανία του για το τι έπρεπε στη συνέχεια να κάμει, σκέφθηκε να επισκεφθεί τους Πλατωνικούς, που κι αυτοί είχαν μεγάλη φήμη. Σ' ένα πλατωνικό λοιπόν φιλόσοφο που μόλις είχε φθάσει στην πόλη τους προσεκολλήθη Ιουστίνου στο τέλος των αναζητήσεων του. Με πολύ ενθουσιασμό άκουγε τις πλατωνικές απόψεις για τον νοητό κόσμο, για τη θεωρία των ιδεών, και πίστευε πως σε λίγο θα έφθανε στο στόχο της πλατωνικής φιλοσοφίας, στη θέα δηλαδή του Θεού. Ας ακούσουμε πόσο δυνατά μας το λέγει ο ίδιος∙ «Και με ήρει σφόδρα η των ασωμάτων νόησις, και η θεωρία των ιδεών ανεπτέρου μου την φρόνησιν, ολίγου τε εντός χρόνου ώμην σοφός γενονέναι και υπό βλακείας ήλπιζον αυτίκα κατ' όψεσθαι τον θεόν∙ τούτο γαρ τέλος της Πλάτωνος φιλοσοφίας» 2 .

Ο Πλατωνισμός ικανοποίησε κατ' αρχήν τον Ιουστίνο. Οι αμφιβολίες όμως άρχισαν σιγά-σιγά να τον δέρνουν και πάλι∙ το κενό που ένιωθε μέσα του από την αρχή δεν είχε γεμίσει ολόκληρο. Κάτι τελειότερο πρέπει να υπάρχει∙ ποιος όμως θα τον χειραγωγούσε προς τα εκεί; Έπειτα δεν υπήρχε άλλο σοβαρό φιλοσοφικό ή θρησκευτικό σύστημα, για να ζητήση τη βοήθειά του. Το Χριστιανισμό τον αντιμετώπιζαν με ειρωνεία και σαρκασμό οι φιλόσοφοι σαν θρησκεία των βαρβάρων και γραμμάτων, αλλά και στο λαό, λόγω της ηθικής του αυστηρότητος, δεν ήταν συμπαθής.

Η διαίσθηση όμως του Ιουστίνου τον έστρεφε διαρκώς προς τα εκεί. Ορισμένα στοιχεία της ζωής των Χριστιανών του είχαν κάμει ιδιαίτερη εντύπωση. Μήπως όλα όσα διέδιδαν για το Χριστιανισμό ήσαν πλεκτάνη και συκοφαντία και ψεύδη, που είχαν σκοπό να αποδυναμώσουν την έλξη του και να τον κάνουν ακίνδυνο για το κατεστημένο; Κυρίως δυο πλευρές της ζωής των Χριστιανών έβαλαν σε σκέψεις τον πλατωνικό μας φιλόσοφο. Η καθαρότης, αυστηρότης της ηθικής των ζωής και η αφοβία και το θάρρος με τα οποία αντιμετώπιζαν το θάνατο. Συγκρίνει τα στοιχεία αυτά με τα αντίστοιχα της ζωής των Εθνικών και διαπιστώνει την υπεροχή τους. Καμία φιλοσοφία δεν είχε τη δύναμη να βελτιώσει τόσο πολύ την πνευματική κατάσταση της ανθρωπότητας. Η σαρκολατρία και η πορνεία εσφράγιζαν και εμόλυναν την ατμόσφαιρα της ηθικής ζωής των Εθνικών∙ ο άνδρας οδηγούσε ο ίδιος τη γυναίκα του στη διαφθορά, δεν δίσταζε δε και να διαφθείρει ο ίδιος την κόρη του. Οι υψηλότερες ιδέες περνούσαν απαρατήρητες. Κανένας δεν πείσθηκε από το Σωκράτη να πεθάνει υπέρ της διδασκαλίας του, ακόμη και από τους φιλοσόφους. Στο Χριστιανισμό αντιθέτως όλοι ασκούν τέτοια ηθική, ώστε και η επιθυμία μόνον και το πονηρό βλέμμα θεωρούνται αμαρτία. Χιλιάδες είναι εκείνοι που πέθαναν για την πίστη τους στο Χριστό, απλοϊκοί άνθρωποι και αγράμματοι 3.

Οι σκέψεις αυτές συνέφεραν τον Ιουστίνο από τις πλατωνικές ονειροπολήσεις του. Είδε στο Χριστιανισμό τη φιλοσοφία που έχει τη δύναμη να αλλάξει πνευματικά τον άνθρωπο τόσο, ώστε με αφοβία να αντιμετωπίζει τον θάνατο. Και στο στάδιο αυτό κάποια ημέρα που βγήκε περίπατο για περισυλλογή και αυτοσυγκέντρωση, ένας Χριστιανός πρεσβύτης του εγκρέμισε όλα τα πλατωνικά κατάλοιπα και του άνοιξε το δρόμο για το φως και την αλήθεια. «Από τότε, λέγει, άναψε θεϊκή φωτιά μέσα μου, και με εκυρίευσε ιδρώτας για τους άνδρας που είναι φίλοι και κήρυκες του Χριστού. Βρήκα επί τέλους την αληθινή φιλοσοφία και έγινα πραγματικός φιλόσοφος» 4

Χριστιανός πλέον ο Ιουστίνος δεν εγκαταλείπει το φιλοσοφικό τρίβωνα∙ τον φορεί τώρα με περισσότερη σιγουριά, γιατί βρήκε την αλήθεια. Ιδρύει χριστιανική φιλοσοφική σχολή στη Ρώμη και είναι τόσο μεγάλη η επιτυχία του, ώστε αδειάζουν οι σχολές των εθνικών φιλοσόφων. Ο κυνικός φιλόσοφος Κρήσκης, τον οποίον αποστόμωσε σε δημόσια φιλοσοφική συζήτηση, τον καταγγέλλει ως Χριστιανό. Και ενώπιον του έπαρχου της Ρώμης Ρουστικού δίδεται στον Ιουστίνο η ευκαιρία να κάνει και αυτός αυτό που εθαυμαζε στους Χριστιανούς∙ να σταθεί άφοβα μπροστά στην απειλή του θανάτου.

- Ποια είναι η φιλοσοφία σου; Τον ρωτά ο έπαρχος.

- Προσπάθησαν πολλές φιλοσοφίες να μάθω, αναπαύθηκα όμως στη Χριστιανική φιλοσοφία, έστω κι αν αυτή δεν αρέσει στους ψευδοδόξους, είναι η απάντηση του μάρτυρος.

Αυτή τελικώς τον οδήγησε στο θάνατο το 165 μ.Χ μαζύ με έξη από τους μαθητάς της Σχολής του. Το μαρτύριο του εσφράγισε τη φιλοσοφία του∙ και τα δύο μαζύ έγιναν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ανήσυχου κυνηγού της αλήθειας. Σ' όλους είναι γνωστός ως Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυς.

Στις αναζητήσεις των πνευματικών ανθρώπων της εποχής μας, των νέων κυρίως, που ανάμεσα στις πολλές φιλοσοφίες του καιρού μας ψάχνουν για την αλήθεια, ο Ιουστίνος είναι πρότυπο πνευματικού οδηγού. Ταιριάζει πολύ στον τύπο του σύγχρονου πνευματικού ανθρώπου∙ ανήσυχος, ερευνητικός, χωρίς φανατισμούς και προκαταλήψεις, ελέγχει, συζητά, δοκιμάζει. Δεν κατεδίκασε εξ' ολοκλήρου τις φιλοσοφίες που γνώρισε, πριν γίνει Χριστιανός τις τοποθέτησε απλώς στις πραγματικές τους διαστάσεις. Είναι ανθρώπινα, ατελή κατασκευάσματα, περιέχουν σπέρματα μόνο της αλήθειας. Ο Χριστιανισμός είναι η ολοκλήρωση της αλήθειας, η φανέρωση του ίδιου του Λόγου στο πρόσωπο του Χριστού. Πέρα λοιπόν από οποιαδήποτε ανθρώπινη φιλοσοφία οδηγεί τους κυνηγούς της αλήθειας ο Ιουστίνος. Τους οδηγεί ακόμη και πέρα από τον Χριστιανισμό, όπως κατάντησε μέσα στον κόσμο, με τους τόσους ιστορικούς του συμβιβασμούς, προς τον γνήσιο Χριστιανισμό, στο Χριστιανισμό που ενθουσίασε και είλκυσε και τον ίδιο. Σ' ένα Χριστιανισμό που κάνει τη θεωρία πράξη, που την αγάπη, την ισότητα, την εγκράτεια, την αγνότητα, της αδελφοσύνη, δεν τα περιορίζει στη διδασκαλία, αλλά τα επεκτείνει και στη ζωή. Στον εφαρμοσμένο Χριστιανισμό βρήκε ο Ιουστίνος την αληθινή φιλοσοφία και την αφοβία μπροστά στο θάνατο. Ότι εθαύμαζε στη ζωή των Χριστιανών, το εφήρμοσε και ο ίδιος, δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος «φιλοσόφου βίου».

Εκ του περιοδικού Θεοδρομία τεύχος 1 Ιανουάριος -Μάρτιος 2008

1)Διάλογος προς Τρύφωνα, 2, ΕΠΕ ‘Απολογηταί 1,264-268.
2)Αυτόθι.
3)Απολογία Α' 15, ΕΠΕ, Απολογηταί 1,96 Απολογία Β', 10, Αυτόθι, 220 και Απολογία Β', 12, Αυτόθι 222.
4)Διάλογος προς Τρύφωνα, 8, Αυτόθι 284: «Εμού δε παραχρήμα πυρ εν τη ψυχή ανήφθη και έρως έχει με των προφητών και των ανδρών εκείνων οι εισί Χριστού φίλοι∙ διαλογιζόμενος τε προς εμαυτόν τους λόγους αυτού ταύτην μόνην εύρισκον φιλοσοφίαν ασφαλή τε και σύμφορον».
5)Μαρτύριον των αγίων Ιουστίνου, Χαρίτωνος, Χαρίτους, Ευελπίστου, Ιέρακος, Παίονος και Λιβεριανού 2 εν Π. ΧΡΗΣΤΟΥ, Τα Μαρτύρια των αρχαίων Χριστιανών ΕΠΕ, σελ. 90.Ρούστικος έπαρχος είπε: Ποίους λόγους μεταχειρίζη; Ιουστίνος είπε∙Πάντας λόγους επειράθην μαθείν, συνεθέμην δε τοις αληθέσι λόγοις, τοις των Χριστιανών, καν μη αρέσκωσι τοις ψειδολόγοις

Νικόλαος Σωτηρόπουλος, Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και ο Πάπας

Από τη στήλη Επιστολαί αναγνωστών του «Ορθοδόξου Τύπου» (4/6/2010)

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου καί ὁ Πάπας

᾿Αγαπητὲ κ. Διευθυντά,
῞Οσο ζοῦμε σ᾿ αὐτὴ τὴν πρόσκαιρη καὶ δοκιμαστικὴ ζωή ὀφείλουμε, πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα, "ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει" (᾿Ιούδ. 3), ν᾿ ἀγωνιζώμεθα δηλαδὴ γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἡ ὁποία παραδόθηκε στοὺς πιστοὺς καὶ ἰσχύει γιὰ πάντοτε, διαχρονικῶς, αἰωνίως. ῍Αν ἀγωνιζώμεθα, ἐλπίζουμε, ὅταν φύγωμε ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή, νὰ μὴ πᾶμε κάτω, ἀλλὰ νὰ πᾶμε ἐπάνω, ὅπου "πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν" κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεώς του πῆγε ὁ Χριστός (῾Εβρ. στ´ 20).....
῾Η ῾Αγία Γραφή, ὁ ἀλάνθαστος ὁδηγὸς τῶν ψυχῶν, ἐκτὸς ἄλλων μᾶς διδάσκει πώς πρέπει νὰ ὁμιλοῦμε σὲ ἀμετανοήτους καὶ προκλητικοὺς διαστροφεῖς τῆς ἀληθείας, αἱρετικοὺς δηλαδή. Στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων, ιγ´ 6-12, περιγράφεται ἕνα ἐπεισόδιο, τὸ ὁποῖο συνέβη στὴν Κύπρο μεταξὺ τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου καὶ ἑνὸς μάγου καὶ ψευδοπροφήτη, ὁ ὁποῖος ὠνομαζόταν Βαριησοῦς. ῾Ωραῖο ὄνομα σὲ κακὸ καὶ διεστραμμένο ἄνθρωπο. ῾Ο ᾿Απ. Παῦλος συνωμιλοῦσε μὲ τὸν ἀνθύπατο Σέργιο Παῦλο καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὸν φέρῃ στὴν πίστι. ᾿Αλλ᾿ ὁ μάγος καὶ ψευδοπροφήτης Βαριησοῦς "ἀνθίστατο αὐτοῖς, ζητῶν διαστρέψαι τὸν ἀνθύπατον ἀπὸ τῆς πίστεως". ῾Ο ᾿Απόστολος ἀσφαλῶς, κατὰ τὸ λόγο του στὸ Τίτ. γ´ 10, νουθέτησε τὸν Βαριησοῦ. ᾿Αλλ᾿ ἐκεῖνος παρέμεινεν ἀμετανόητος καὶ προέβαλε σατανικὴ ἀντίστασι. Καὶ τότε ὁ ᾿Απόστολος, "πλησθεὶς Πνεύματος ῾Αγίου καὶ ἀτενίσας πρὸς αὐτὸν εἶπεν· ῏Ω πλήρης παν τὸς δόλου καὶ πάσηςῥᾳδιουργίας, υἱὲ Διαβόλου, ἐχθρὲ πά σης δικαιοσύνης! Οὐ παύσῃ δια στρέφων τὰς ὁδοὺς Κυρίου τὰς εὐθείας;". ᾿Ακολούθησε δὲ καὶ τιμωρητικὸ θαῦμα. ῾Ο Κύριος τύφλωσε σωματικῶς τὸν τυφλὸ πνευματικῶς "ἄχρι καιροῦ", ἀναμένων τὴν μετάνοιά του.
῾Ο Πάπας εἶνε πολὺ χειρότερος ἀπὸ τὸν διαστροφέα τῆς ἀληθείας Βαριησοῦ. Μὲ τὸν Παπισμό του, ποὺ περιλαμβάνει 25 περίπου αἱρέσεις, καὶ μὲ τὸν Προτεσταντισμό, ποὺ δημιουργήθηκε ἐξ αἰτίας τοῦ Παπισμοῦ καὶ περιλαμβάνει ἑκατοντάδες ἢ μᾶλλον χιλιάδες αἱρετικὲς παραφυάδες, ὁ Πάπας «πῆρε στὸ λαιμό του» τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. ῾Ο Πάπας εἶνε ἡ μεγαλύτερη συμφορὰ στὴ χριστιανοσύνη. Καὶ ἐρωτοῦμε τώρα· ῾Ο ᾿Αρχιεπ. Κύπρου Χρυσόστομος ἤλεγξε τὸν Πάπα; ᾿Εξαπέλυσε κατ᾿ αὐτοῦ κεραυνοὺς λόγων, ὅπως ὁ Παῦλος κατὰ τοῦ Βαριησοῦ; Τοὐναντίον. Τίμησε τὸν Πάπα μὲ τὴν ἐπίσκεψί του σ᾿ αὐτόν. Τὸν τίμησε ἐπίσης μὲ τὴν πρόσκλησί του ἢ συγκατάθεσί του νὰ ἐπισκεφθῇ τὴν Κύπρο. Καὶ θὰ τὸν τιμήσῃ περισσότερο μὲ θερμὴ ὑποδοχὴ στὸ ἀεροδρόμιο τῆς Πάφου, καὶ ἀκόμη περισσότερο μὲ θερμότερη ὑποδοχὴ στὴν ᾿Αρχιεπισκοπὴ τῆς Κύπρου. Διέταξε δέ, νὰ παρευρεθῇ στὴν ὑποδοχὴ τοῦ Πάπα καὶ ἡ ῾Ι. Σύνοδος τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου.
Καὶ ἐνῷ ὁ κ. Χρυσόστομος πρὸς τὸν Πάπα συμπεριφέρεται τιμητικῶς, πρὸς τοὺς ἀντιδρῶντες συνειδητοὺς ᾿Ορθοδόξους, κληρικούς, μοναχοὺς καὶ λαϊκούς, συμπεριφέρεται περιφρονητικῶς καὶ ἀπαξιωτικῶς. Πλησθεὶς πνεύματος ἀγρίου, ὄχι «πλησθεὶς Πνεύματος ῾Αγίου", ὅπως ὁ Παῦλος, ὑβρίζει τοὺς ἀντιπαπικοὺς ὡς ζηλωτὲς χωρὶς ἐπίγνωσι, ὡς ἀκραίους καὶ ὡς φανατικούς. Δηλώνει μάλιστα, ἐν τῷ ὑπερτροφικῷ ἐγωισμῷ του, ὅτι οὔτε κἄν τοὺς ὑπολογίζει. Καὶ ἐνῷ λέγει ὅτι οὔτε κἄν τοὺς ὑπολογίζει, τρέμει φοβούμενος τὶς ἀντιδράσεις τους καὶ ἐξαπολύει κατ᾿ αὐτῶν ἀπειλὲς καὶ ἐπιχειρεῖ ὁ τρομοκρατημένος νὰ τοὺς τρομοκρατήσῃ… Κατόπιν δὲ τούτων ἐρωτοῦμε· Τί διάδοχος τῶν ᾿Αποστόλων εἶνε ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύ πρου; Ποία σχέσι ἔχει πρὸς τὸν Παῦλο, τὸν ἱδρυτὴ τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου καὶ σφοδρὸ ἐλεγκτὴ τῶν αἱρετικῶν;
῏Ω Κύριε! Σῶζε τὴν ᾿Εκκλησία σου ἀπὸ ἀναξίους ποιμένες, φίλους τῶν αἱρετικῶν καὶ ἐχθροὺς τῶν πιστῶν καὶ ἀγωνιστῶν.
Μετὰ τιμῆς
Νικόλαος ᾿Ιω. Σωτηρόπουλος

Η Άννα Διαμαντοπούλου και στη φετινή συνεδρίαση της λέσχης Bilderberg

πηγή: DefenceNet

Ένδεκα Έλληνες, μεταξύ των οποίων τέσσερις πολιτικοί, τρεις επιχειρηματίες, δύο οικονομολόγοι πρώην πρόεδροι Τραπεζών, ένας δημοσιογράφος μέλος του ΕΛΙΑΜΕΠ και ο ίδιος ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ, είναι οι εκλεκτοί καλεσμένοι της Λέσχης Βilderberg που από τις 3 έως τις 6 Ιουνίου στο ισπανικό ξενοδοχείο Dolce Sitges, νότια της Βαρκελώνης, μετέχουν της ετήσιας συνάντησης της Λέσχης "πολιτικού και κοινωνικού προβληματισμού" η οποία ολοκληρώνεται την ερχόμενη Κυριακή. Σύμφωνα με τη λίστα συμμετεχόντων που έχει διαρρεύσει, θα συμμετάσχουν οι ακόλουθοι. Αρχικά δίνεται ο κωδικός της χώρας τους.
Οι Έλληνες είναι οι Γιώργος Αλογοσκούφης, Ντόρα Μπακογιάννη (αντιμετωπίζει κάποιο κινητικό πρόβλημα υγείας και είναι άνγωστο αν τελικά μετέβη στην Ισπανία), η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου,.......
ο πρώην υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γιάννης Παπαθανασίου, οι καλοί επιχειρηματίες, Γιώργος Δαυίδ (3Ε), Οδυσσέας Κυριακόπουλος (πρών πρόεδροε ΣΕΒ) και Δημήτρης Παπαλεξόπουλος (τσιμέντα ΤΙΤΑΝ), ο οικονομολόγος και πρώην πρόεδρος της Εμπορικής Τράπεζας Γιάννης Στουρνάρας, ο οικονομολόγος και πρώην πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας Τάκης Αράπογλου, ο δημοσιογράφος και μέλος του ΕΛΙΑΜΕΠ Αλέξης Παπαχελάς και ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ Λουκάς Τσούκαλης!
Ιδού ολόκληρη η λίστα των χωρών που συμμετέχουν και των συμμετεχόντων με τις ιδιότητές τους που σε μερικές περιπτώσεις είναι λανθασμένες, όπως στον Γιώργο Αλογοσκούφη που τον αναφέρουν ως "μέλος του Κοινοβουλίου", ενώ δεν είναι και την Ντόρα Μπακογιάννη που την εμφανίζουν ως "υπουργό Εξωτερικών", ενώ επίσης δεν είναι κλπ.
AUT Austria
• BEL Belgium
• CHE Switzerland
• CAN Canada
• DEU Germany
• DNK Denmark
• ESP Spain
• FRA France
• FIN Finland
• GBR Great Britain
• GRC Greece
• IRL Ireland
• INT International
• ITA Italy
• NOR Norway
• NLD Netherlands
• PRT Portugal
• SWE Sweden
• TUR Turkey
• USA United States of America
BEL Davignon, Etienne F. Honorary Chairman, Bilderberg Meetings; Vice Chairman,
Suez Tractebel
DEU Ackermann, Josef Chairman of the Management Board and the Group Executive
Committee, Deutsche Bank AG

USA Alexander, Keith B. Director, National Security Agency

GRC Alogoskoufis, George Member of Parliament

USA Altman, Roger C. Chairman and CEO, Evercore Partners, Inc.

GRC Arapoglou, Takis Chairman and CEO, National Bank of Greece

TUR Babacan, Ali Minister of State and Deputy Prime Minister

GRC Bakoyannis, Dora Minister of Foreign Affairs

NOR Baksaas, Jon Fredrik President and CEO, Telenor Group

PRT Balsemão, Francisco Pinto Chairman and CEO, IMPRESA, S.G.P.S.; Former Prime
Minister

FRA Baverez, Nicolas Partner, Gibson, Dunn & Crutcher LLP

ITA Bernabè, Franco CEO Telecom Italia SpA

SWE Bildt, Carl Minister of Foreign Affairs

SWE Björklund, Jan Minister for Education; Leader of the Lìberal Party

CHE Blocher, Christoph Former Swiss Counselor; Former Chairman and CEO, EMS Group

FRA Bompard, Alexandre CEO, Europe 1

USA Boot, Max Jeane J. Kirkpatrick Senior Fellow for National Security Studies, Council
on Foreign Relations

AUT Bronner, Oscar Publisher and Editor, Der Standard

FRA Castries, Henri de Chairman of the Management Board and CEO, AXA

ESP Cebrián, Juan Luis CEO, Grupo PRISA

BEL Coene, Luc Vice Governor, National Bank of Belgium

USA Collins, Timothy C. Senior Managing Director and CEO, Ripplewood Holdings, LLC

GRC David, George A. Chairman, Coca-Cola Hellenic Bottling Co. (H.B.C.) S.A.

GRC Diamantopoulou, Anna Member of Parliament

ITA Draghi, Mario Governor, Banca d'Italia

USA Eberstadt, Nicholas N. Henry Wendt Scholar in Political Economy, American
Enterprise Institute for Public Policy Research

DNK Eldrup, Anders President, DONG Energy A/S

ITA Elkann, John Chairman, EXOR S.p.A.; Vice Chairman, Fiat S.p.A.

DEU Enders, Thomas CEO, Airbus SAS

ESP Entrecanales, José Manuel Chairman, Acciona

AUT Faymann, Werner Federal Chancellor

USA Ferguson, Niall Laurence A. Tisch Professor of History, Harvard University

IRL Gleeson, Dermot Chairman, AIB Group

USA Graham, Donald E. Chairman and CEO, The Washington Post Company

NLD Halberstadt, Victor Professor of Economics, Leiden University; Former
Honorary Secretary General of Bilderberg Meetings

NLD Hirsch Ballin, Ernst M.H. Minister of Justice

USA Holbrooke, Richard C. US Special Representative for Afghanistan and Pakistan

NLD Hommen, Jan H.M. Chairman, ING N.V.

INT Hoop Scheffer, Jaap G. de Secretary General, NATO

USA Johnson, James A. Vice Chairman, Perseus, LLC

USA Jordan, Jr., Vernon E. Senior Managing Director, Lazard Frères & Co. LLC

FIN Katainen, Jyrki Minister of Finance

USA Keane, John M. Senior Partner, SCP Partners; General, US Army, Retired

USA Kent, Muhtar President and CEO, The Coca-Cola Company

GBR Kerr, John Member, House of Lords; Deputy Chairman, Royal Dutch Shell plc

DEU Klaeden, Eckart von Foreign Policy Spokesman, CDU/CSU

USA Kleinfeld, Klaus President and CEO, Alcoa Inc.

TUR Koç, Mustafa V. Chairman, Koç Holding A.S.

DEU Koch, Roland Prime Minister of Hessen

TUR Kohen, Sami Senior Foreign Affairs Columnist, Milliyet

USA Kravis, Henry R. Senior Fellow, Hudson Institute, Inc.

INT Kroes, Neelie Commissioner, European Commission

GRC Kyriacopoulos, Ulysses Chairman and Board member of subsidiary companies of the S&B Group

FRA Lagarde, Christine Minister for the Economy, Industry and Employment

INT Lamy, Pascal Director General, World Trade Organization

PRT Leite, Manuela Ferreira Leader, PSD

ESP León Gross, Bernardino General Director of the Presidency of the Spanish
Government

DEU Löscher, Peter CEO, Siemens AG

GBR Mandelson, Peter Secretary of State for Business, Enterprise & Regulatory
Reform

INT Maystadt, Philippe President, European Investment Bank

CAN McKenna, Frank Former Ambassador to the US

GBR Micklethwait, John Editor-in-Chief, The Economist

FRA Montbrial, Thierry de President, French Institute for International Relations

ITA Monti, Mario President, Universita Commerciale Luigi Bocconi

ESP Moratinos Cuyaubé, Miguel A. Minister of Foreign Affairs

USA Mundie, Craig J. Chief Research and Strategy Officer, Microsoft Corporation

CAN Munroe-Blum, Heather Principal and Vice Chancellor, McGill University

NOR Myklebust, Egil Former Chairman of the Board of Directors SAS, Norsk Hydro ASA

DEU Nass, Matthias Deputy Editor, Die Zeit

NLD Beatrix, H.M. the Queen of the Netherlands

ESP Nin Génova, Juan Maria President and CEO, La Caixa

FRA Olivennes, Denis CEO and Editor in Chief, Le Nouvel Observateur

FIN Ollila, Jorma Chairman, Royal Dutch Shell plc

GBR Osborne, George Shadow Chancellor of the Exchequer

FRA Oudéa, Frédéric CEO, Société Générale

ITA Padoa-Schioppa, Tommaso Former Minister of Finance; President of Notre Europe

GRC Papahelas, Alexis Journalist, Kathimerini

GRC Papalexopoulos, Dimitris Managing Director, Titan Cement Co. S.A.

GRC Papathanasiou, Yannis Minister of Economy and Finance

USA Perle, Richard N. Resident Fellow, American Enterprise Institute for Public
Policy Research

BEL Philippe, H.R.H. Prince

PRT Pinho, Manuel Minister of Economy and Innovation

INT Pisani-Ferry, Jean Director, Bruegel

CAN Prichard, J. Robert S. President and CEO, Metrolinx

ITA Prodi, Romano Chairman, Foundation for Worldwide Cooperation

FIN Rajalahti, Hanna Managing Editor, Talouselämä

CAN Reisman, Heather M. Chair and CEO, Indigo Books & Music Inc.

NOR Reiten, Eivind President and CEO, Norsk Hydro ASA

CHE Ringier, Michael Chairman, Ringier AG

USA Rockefeller, David Former Chairman, Chase Manhattan Bank

USA Rubin, Barnett R. Director of Studies and Senior Fellow, Center for
International Cooperation, New York University

TUR Sabanci Dinçer, Suzan Chairman, Akbank

CAN Samarasekera, Indira V. President and Vice-Chancellor, University of Alberta

AUT Scholten, Rudolf Member of the Board of Executive Directors, Oesterreichische
Kontrollbank AG

USA Sheeran, Josette Executive Director, UN World Food Programme

ITA Siniscalco, Domenico Vice Chairman, Morgan Stanley International

ESP Solbes, Pedro Vice-President of Spanish Government; Minister of Economy and
Finance

ESP Sophia, H.M. the Queen of Spain

USA Steinberg, James B. Deputy Secretary of State

INT Stigson, Bjorn President, World Business Council for Sustainable Development

GRC Stournaras, Yannis Research Director, Foundation for Economic and Industrial Research (IOBE)

IRL Sutherland, Peter D. Chairman, BP plc and Chairman, Goldman Sachs International

INT Tanaka, Nobuo Executive Director, IEA

GBR Taylor, J. Martin Chairman, Syngenta International AG

USA Thiel, Peter A. President, Clarium Capital Management, LLC

DNK Thorning-Schmidt, Helle Leader ofThe Social Democratic Party

DNK Thune Andersen, Thomas Partner and CEO, Maersk Oil

AUT Treichl, Andreas Chairman and CEO, Erste Group Bank AG

INT Trichet, Jean-Claude President, European Central Bank

GRC Tsoukalis, Loukas President of the Hellenic Foundation for European and Foreign Policy (ELlAMEP)

TUR Ugur, Agah CEO, Borusan Holding

FIN Vanhanen, Matti Prime Minister

CHE Vasella, Daniel L. Chairman and CEO, Novartis AG

NLD Veer, Jeroen van der Chief Executive, Royal Dutch Shell plc

USA Volcker, Paul A. Chairman, Economic Recovery Advisory Board

SWE Wallenberg, Jacob Chairman, Investor AB

SWE Wallenberg, Marcus Chairman, SEB

NLD Wellink, Nout President, De Nederlandsche Bank

NLD Wijers, Hans Chairman, AkzoNobel NV

GBR Wolf, Martin H. Associate Editor & Chief Economics Commentator, The Financial
Times

USA Wolfensohn, James D. Chairman, Wolfensohn & Company, LLC

USA Wolfowitz, Paul Visiting Scholar, American Enterprise Institute for Public
Policy Research

INT Zoellick, Robert B. President, The World Bank Group

GBR Bredow, Vendeline von Business Correspondent, The Economist (Rapporteur)

GBR McBride, Edward Business Editor, The Economist (Rapporteur)

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Έξοδος από όλα τα αδιέξοδα

πηγή: Ι.Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

ΑΡΧΙΜ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ
ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

Η έξοδος από όλα τα αδιέξοδα, ανθρωπιστικά = οικουμενιστικά = παπιστικά, είναι ο ιστορικός Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός και το ιστορικόν θεανθρώπινον οικοδόμημά Του, η Εκκλησία, της οποίας Αυτός είναι η αιωνία Κεφαλή και η οποία είναι το αιώνιον Αυτού Σώμα. Η Αποστολική = Αγιοπατερική = Αγιοπαραδοσιακή = Αγιοσυνοδική = Καθολική Ορθόδοξος Πίστις είναι το φάρμακον της αναστάσεως από όλας τας αιρέσεις, όπως και αν αύται ονομάζωνται. Εις τελευταίαν ανάλυσιν, κάθε αίρεσις είναι από τον άνθρωπον και «κατ' άνθρωπον». κάθε μία από αυτάς τοποθετεί τον άνθρωπον εις την θέσιν του Θεανθρώπου, αντικαθιστά τον Θεάνθρωπον δια του ανθρώπου.....
Με τούτο αρνείται και απορρίπτει την Εκκλησίαν, η οποία υπάρχει όλη εν τω Θεανθρώπω και είναι όλη εκ του Θεανθρώπου και όλη κατά τον Θεάνθρωπον. Η μόνη σωτηρία από αυτό είναι η αποστολική θεανθρωπίνη πίστις, δηλαδή ολική επιστροφή εις την θεανθρωπίνην οδόν των αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων1. Τούτο δε σημαίνει επιστροφήν εις την άμωμον ορθόδοξον πίστιν των εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, εις την κεχαριτωμένην θεανθρωπίνην ζωήν των εν τη Εκκλησία δια του Αγίου Πνεύματος, εις την εν Χριστώ ελευθερίαν των, εις την οποίαν ο Χριστός μας ηλευθέρωσεν, εις την θεανθρωπίνην κεχαριτωμένην εμπειρίαν των εν Αγίω Πνεύματι, εις τας θεανθρωπίνας αγίας αρετάς των. Τούτο και μόνον τούτο δύναται να σώση και να απελευθερώση τον άνθρωπον εκ της δουλείας εις διαφόρους ουμανιστικάς ανθρωπαρεσκείας, ανθρωποδουλείας και ανθρωπολατρείας, και να καθαρίση όλας τας αμαρτίας του. Διότι η δουλεία αύτη είναι το αυτό με την λατρείαν των ψευδοθεών του αναρχικομηδενιστικού αιώνος μας. Άλλως, χωρίς την αποστολικήν και αγιοπατερικήν οδόν, χωρίς την αποστολικήν και αγιοπατερικήν ακολούθησιν όπισθεν του μόνου αληθινού Θεού εις όλους τους κόσμους, και την λατρείαν του μόνου αληθινού και Αειζώου Θεού, του Θεανθρώπου και Σωτήρος Χριστού, είναι βέβαιον ότι ο άνθρωπος θα καταποντισθή εις την νεκράν θάλασσαν της ευρωπαϊκής πολιτισμένης ειδωλολατρείας και αντί του Ζώντος και Αληθινού Θεού, θα λατρεύη τα ψευδοείδωλα του αιώνος τούτου, εις τα οποία δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε ανάστασις, ούτε θέωσις διά το θλιμμένον ον, το ονομαζόμενον άνθρωπος.

Λυτρωμένοι διά του Θεανθρώπου Χριστού από την ειδωλολατρείαν εις όλας τας μορφάς της, ιδού τί μας ευαγγελίζονται, παραγγέλλουν και αφήνουν ως ιεράν παρακαταθήκην, οι άγιοι Πατέρες των Επτά Οικουμενικών Συνόδων, ως την μόνην ορθόδοξον οδόν, την οδόν του Θεανθρώπου, την οποίαν πρέπει να ακολουθήση τις ανάμεσα από όλα τα ιστορικά σκότη και τους ζόφους του αιώνος και του κόσμου τούτου: «Την του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εκπληρούντες θείαν πρόσταξιν οι άγιοι Πατέρες ημών, τον παρ' αυτού δοθέντα αυτοίς λύχνον της θείας γνώσεως ουχ υπό το μόδιον έκρυ­ψαν, αλλ' επί την λυχνίαν ανέθηκαν της ωφελιμοτάτης διδασκαλίας. ίνα λάμψη πάσι τοις εν τη οικία, τουτέστι τοις εν τη Καθολική Εκκλησία γεννηθείσι, δια το μήποτε προσκόψαι τινα προς λίθον τον πόδα της αιρετικής κακοδοξίας των ευσεβώς ομολογούντων τον Κύριον. Αυτοί γαρ πάσαν πλάνην αιρετικών εξωθούσι, και το σεσηπός μέλος, είπως ανίατα νοσεί, εκκόπτουσι. και το πτύον κατέχοντες την άλωνα καθαίρουσι. και τον μεν σίτον, ήτοι τον τρόφιμον λόγον, τον στηρίζοντα καρδίαν ανθρώπου αποκλείουσιν εν τη αποθήκη της Καθολικής Εκκλησίας, το δε άχυρον της αιρετικής κακοδοξίας έξω ρίψαντες κατακαίουσι πυρί ασβέστω... Ημείς δε κατά πάντα των αυτών θεοφόρων Πατέρων ημών τα δόγματα και πράγματα κρατούντες, κηρύσσομεν εν ενί στόματι και μια καρδία, μηδέν προστίθεντες, μηδέν αφαιρούντες των εξ αυτών παραδοθέντων ημίν. Αλλά τούτοις βεβαιούμεθα, τούτοις στηριζόμεθα. Ούτως ομολογούμεν, ούτως διδάσκομεν, κα­θώς αι άγιαι και οικουμενικαί εξ Σύνοδοι ώρισαν και εβεβαίωσαν... Και πιστεύομεν... ως φησιν ο προφήτης, ου πρέσβυς, ουκ άγγελος, αλλ' αυτός ο Κύριος έσωσεν ημάς (Ησ. 63, 9), ω και ημείς επόμενοι, και την τούτου φωνήν οικειούμενοι μεγαλοφώνως βοώμεν. ου σύνοδος, ου βασιλέων κράτος, ου συνομωσίαι θεοστυγείς της των ειδώλων πλάνης την Εκκλησίαν ηλευθέρωσαν, καθώς εληρώδησε το Ιουδαϊκόν συνέδριον... αλλ' αυτός ο της δόξης Κύριος ενανθρωπίσας Θεός και έσωσε, και της ειδωλικής απάτης απήλλαξεν. αύτώ τοίνυν δόξα, αυτώ χά­ρις, αυτώ ευχαριστία, αυτώ αίνος, αυτώ μεγαλοπρέπεια, αυτού η απολυξώτις, αυτού η σωτηρία του μόνου σώζειν εις το παντελές δυναμένου, και ουχ ετέρων των χαμαί ερχομένων ανθρώπων... Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν, η χάρις ως έλαμψεν, η αλήθεια ως αποδέδεικται, το ψεύδος ως απελήλαται, η σοφία ως επαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβράβευσεν. ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρύσσομεν Χριστόν τον αληθινόν Θεόν ημών... Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν»2.

1. Ο «δέκατος τρίτος απόστολος», ο «πατήρ της Ορθοδοξίας», ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, ευαγγελίζεται με την αποστολικήν και πατερικήν σοφίαν όλην την αλήθειαν περί της αληθινής πίστεως, λέγων ότι ημείς κρατούμεν «αυτήν την εξ αρχής παράδοσιν και διδασκαλίαν και πίστιν της Καθολικής Εκκλησίας, ην ο μεν Κύριος έδωκεν, οι δε απόστολοι εκήρυξαν και οι πατέρες εφύλαξαν. Εν ταύτη γαρ η Εκκλησία τεθεμελίωται, και ο ταύτης εκπίπτων ούτ' αν είη, ούτ' αν έτι λέγοιτο Χριστιανός» (Βλ. Προς Σεραπ. Επ. Α', PG 26, c. 593C, 596A).

2. Πρακτικά της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, Πράξις δ', Mansi, vcl. 13, σ. 129. Βλ. επίσης και το Συνοδικόν της Ορθοδοξίας, Τριώδιον, εκδ. ΑΔ, Αθήναι 1960, σ. 145.


"Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ"
ΑΡΧΙΜ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ
ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1974

Συνάντηση Προέδρου Χριστόφια και Πάπα Βενέδικτου στο Προεδρικό Μέγαρο (5/6/2010)

Βίντεο από την ανταλλαγή μηνυμάτων Αρχιεπισκόπου Κύπρου και Πάπα στον καθεδρικό ναό Αγίου Ιωάννη Λευκωσίας (5/6/2010)

Οι οικουμενιστές μιλούν τώρα για «πατερικό φονταμενταλισμό»!

Ενώ ο Πάπας αλωνίζει στην Κύπρο, στο Βόλο, στη γνωστή Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών οι οικουμενιστές χτίζουν τη νέα οικουμενιστική θεολογία του μέλλοντος! Σε συνέδριο με γενικό τίτλο «“Νέο-πατερική” σύνθεση ή “μετα-πατερική” θεολογία; To αίτημα της Θεολογίας της συνάφειας στην Ορθοδοξία» ακούγονται πρωτάκουστες για την Ορθόδοξη Θεολογία απόψεις. Οι οικουμενιστές εισάγουν τώρα τον όρο «πατερικός φονταμενταλισμός» προκειμένου να καταδικάσουν την ορθόδοξη μελέτη και εφαρμογή στην πράξη της διδασκαλίας και πείρας των αγίων Πατέρων. Η πατερική διδασκαλία στέκεται εμπόδιο στις οικουμενιστικές τους αντιλήψεις και τα φιλοπαπικά ανοίγματά τους και γι’ αυτό προτείνουν μία «νέο-πατερική σύνθεση» ή μία «μετα-πατερική θεολογία». Δεν πρόκειται παρά για την προώθηση της οικουμενιστικής θεολογίας που συνηθίζει να χρησιμοποιεί αποσπασματικά και κατά το δοκούν πατερικά χωρία και κείμενα ενώ την ίδια στιγμή εισάγει νέες οικουμενιστικές θέσεις και πρακτικές.
Πιο συγκεκριμένα.....
ένας από τους εισηγητές, ο Pavel L. Gravrilyuk ανέπτυξε το θέμα: Ο «Χριστιανικός Ελληνισμός» του Φλωρόφσκυ. Μια κριτική αξιολόγηση» δηλώνοντας μεταξύ άλλων: «…η εξιδανίκευση από τον Φλωρόφσκυ του Χριστιανισμού Ελληνισμού φαίνεται να έχει ευνοήσει την εμφάνιση, αυτού που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, ως «Πατερικός φονταμενταλισμός», εκκλησιαστική θριαμβολογία, μια στάση πνευματικής υπεροχής έναντι του «Άλλου» της Δύσης, ένας πνευματισμός απομονωτισμός, και μια ελληνοκεντρικότητα που αγγίζει την ειδωλολατρεία. Από την άλλη μεριά, όταν κατανοηθεί κατάλληλα, η Νεο-πατερική σύνθεση του Φλωρόφσκυ οδηγεί σε μια αντίθετη κατεύθυνση. Σε απόσταση από την ιεροποίηση της θριαμβολογίας, η κριτική έρευνα του Φλωρόφσκυ στην ρωσική θρησκευτική σκέψη προσκαλεί σε μια έντονη εκκλησιαστική αυτοκριτική. Αντίθετα από το να ενισχύει τον πατερικό φονταμενταλισμό, ο Φλωρόφσκυ καλεί τους ορθόδοξους θεολόγους να προσλάβουν το πατερικό πνεύμα, να εισέλθουν στο πνεύμα της πατερικής σκέψης. Αντίθετα από την ενίσχυση του απομονωτισμού, μια από τις λειτουργίες της Νεο-πατερικής σύνθεσης είναι να προσφέρει μια βάση για την υπέρβαση της διαίρεσης μεταξύ Ανατολής και Δύσης».
Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας ανέπτυξε το θέμα «Επικαιρότητα και διαχρονικότητα της νέο-πατερικής σύνθεσης» και παρουσίασε κάποια γνωρίσματα της σύγχρονης ορθόδοξης θεολογίας (π.χ. πατερικός φονταμενταλισμός, ιστορικισμός, ομολογιακή θεολογία, «βιβλικισμός», θεολογία συσχετισμού με τον κόσμο).
Είναι φανερό πως οι οικουμενιστές απροκάλυπτα πλέον αποστασιοποιούνται από την ορθόδοξη θεολογία των Αγίων Πατέρων και κατασκευάζουν τη δική τους «μετα-πατερική θεολογία» που μπορεί να αποτελέσει τη θεωρητική βάση για την προώθηση των οικουμενιστικών τους σχεδιασμών στην πράξη.

Ποιοι Ιεράρχες της Κύπρου δεν παρέστησαν στην υποδοχή του Πάπα στην Αρχιεπισκοπή

πηγή: romfea.gr από ΚΥΠΕ
Οι Μητροπολίτες Λεμεσού Αθανάσιος, Κυρηνείας Παύλος, Τριμυθούντος Βαρνάβας, ο Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος Νικόλαος και ο Επίσκοπος Λήδρας Επιφάνιος δεν παραβρέθηκαν στην Ιερά Αρχιεπισκοπή.
Ο Πάπας παρακάθισε σήμερα το μεσημέρι (5/6/2010) σε γεύμα στην Αρχιεπισκοπή με τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β’, στο οποίο παρακάθισαν και τα μέλη των δυο εκκλησιαστικών αντιπροσωπειών.
Με την ολοκλήρωση του γεύματος οι δυο Προκαθήμενοι μετέβησαν στην Αίθουσα του Μεγάλου Συνοδικού όπου αντάλλαξαν δώρα.....

Συγκεκριμένα ο Πάπας Βενέδικτος XVI προσέφερε στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Β’ ένα ψηφιδωτό στο οποίο παριστάνεται η Αγία Κυριακή και η Στήλη του Αποστόλου Παύλου ενώ ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου προσέφερε στον Ποντίφικα ένα ασημένιο δίσκο στον οποίο παριστάνονται οι ιδρυτές της Εκκλησίας της Κύπρου Απόστολοι Βαρνάβας και Παύλος.

Η επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου ΧVI ολοκληρώθηκε με αναμνηστική φωτογραφία με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και τα μέλη των δυο εκκλησιαστικών αντιπροσωπειών.

Στις 14:37 ο Ποντίφικας και η συνοδεία του αναχώρησαν από την Αρχιεπισκοπή. Τους αποχαιρέτησαν στα σκαλιά της Αρχιεπισκοπής ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου, πλαισιωμένος από τα μέλη της Ιεράς Συνόδου.

Οι Μητροπολίτες Λεμεσού Αθανάσιος, Κυρηνείας Παύλος, Τριμυθούντος Βαρνάβας, ο Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος Νικόλαος και ο Επίσκοπος Λήδρας Επιφάνιος δεν παραβρέθηκαν στην Ιερά Αρχιεπισκοπή.

Διώξεις εναντίον μοναχών στην Επισκοπή Ράσκας και Πριζρένης;

Μοναχοί εγκαταλείπουν τα μοναστήρια για την απομάκρυνση του Επισκόπου Ράσκας Αρτεμίου

Στο πλευρό του Μητροπολίτη Αρτεμίου βρίσκονται οι Μοναχοί της Ιεράς Μονής Τσέρνα Ρέκας (Μαύρος ποταμός), σε ένδειξη διαμαρτυρίας όσον αφορά την απομάκρυνση και συνταξιοδότηση του Επισκόπου τους, από την Επισκοπή Ράσκας.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Romfea.gr», δέκα περίπου μοναχοί αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Μοναστήρι, παρά τις παρακλήσεις του Τοποτηρητή της Επισκοπής Ράσκας και Πριζρένης, Μητροπολίτου Μαυροβουνίου κ. Αμφιλόχιου.

Συγκεκριμένα ο μητροπολίτης Αμφιλόχιος, παρακάλεσε τους εν λόγω μοναχούς να δείξουν ταπεινοφροσύνη και να συνεχίσουν την μοναχικής τους υπακοή, στο μεσαιωνικό Σερβικό μοναστήρι.

Οι αδελφοί όμως της Μονής, αρνούνται την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Εκκλησίας, όσον αφορά την συνταξιοδότηση του Επισκόπου Αρτεμίου και τον διορισμό του Μητροπολίτη Αμφιλόχιου ως Τοποτηρητού.

Σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη της Σερβικής Εκκλησίας, οι μοναχοί δεν έχουν το δικαίωμα να εγκαταλείψουν οικειοθελώς το μοναστήρι και να γραφτούν σε άλλη επισκοπή.

Για το λόγο αυτό, ζήτησαν από τον Μητροπολίτη Μαυροβουνίου Αμφιλόχιο, να τους δώσει απολυτήριο και να μετατεθούν σε μοναστήρι άλλης Σερβικής Επισκοπής.

Ο Μητροπολίτης Αμφιλόχιος αρνήθηκε, υπογραμμίζοντας ότι είναι δεν είναι νόμιμο να εγκαταλείψουν οικειοθελώς τη Μονή και να πάνε σε άλλη Επισκοπή.

Να σημειωθεί, ότι κατά τη διάρκεια της τρίωρης συζήτησης που είχε μαζί τους ο κ. Αμφιλόχιος, προσπάθησε να τους πείσει να μην εγκαταλείψουν το μοναστήρι.

Επίσης, ο κ. Αμφιλόχιος τους διαμήνυσε, ότι σε περίπτωση που δεν κάνουν υπακοή και να παραμείνουν στη Μονή, θα υποστούν τις συνέπειες, και θα παραπεμφθούν σε Εκκλησιαστικό δικαστήριο.

Τέλος, να σημειωθεί, ότι παρόμοια κατάσταση υπάρχει και στο μοναστήρι των Ταξιαρχών κοντά στη Πριζρένη, οπού εκεί ο Ηγούμενος Βενέδικτος και η αδελφότητα αρνούνται την απόφαση της Ιεράς Συνόδου και απειλούν, ότι σύντομα θα εγκαταλείψουν το μοναστήρι.