Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος, Χειροτονία γυναικών και γιατί η Ορθόδοξος Εκκλησία την εμποδίζει

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ

Επιθυμώ να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δίνετε, να εκφράσω την γνώμη μου ( κι όχι την γνώμη της Εκκλησίας) ανεξάρτητα του γεγονότος ότι πιστεύω πως η γνώμη της Εκκλησίας ως συνόλου, ως πληρώματος της Αλήθειας δεν διαφέρει με τα όσα υποστηρίζω πιο κάτω, για το θέμα της χειροτονίας γυναικών.
Κατ΄ αρχήν πρέπει να τονίσω πως μεμονωμένες γνώμες υπέρ της χειροτονίας γυναικών και στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχουν καμία βαρύτητα. Σημασία στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αυτό που για αιώνες βιώνεται ή γι΄ αυτό που η ίδια η Εκκλησία εξέφρασεν ως αλήθεια με απόφαση Οικουμενικής Συνόδου.
Πριν προχωρήσω, θα έπρεπε να τονίσω σε όλους όσοι ευκαίρως ακαίρως μιλούν για ισότητα των δύο φύλων στον επαγγελματικό, κοινωνικό, πολιτικό και άλλους τομείς τη ζωής, να αντιληφθούν ότι τα θέματα της Χριστιανικής πίστεως και της Εκκλησίας, κινούνται σε άλλο, τελείως διαφορετικό επίπεδο και γι΄ αυτό τα κριτήρια είναι τελείως διαφορετικά.
Ύστερα από αυτή την διασάφηση μπαίνω στο ερώτημα σας:
«Ποίοι είναι οι Θεολογικοί λόγοι που εμποδίζουν την εκκλησία να λάβει την απόφαση της χειροτονίας γυναικών; »
Η Θεία Αποκάλυψη που εκφράζεται με την Αγία Γραφή και την εν Πνεύματι Αγίω Ζωή της Εκκλησίας δίνει ένα «οντολογικό» πρωτείο στον άνδρα. Ο Απόστολος Παύλος στις προς Κορινθίους και προς Εφεσίους Επιστολές του ονομάζει τον άνδρα ως Κεφαλήν της γυναικός.
Το πρωτείο αυτό αποτελεί φυσική συνέπεια του γεγονότος ότι ο άνδρας δημιουργήθηκε. πρώτος και ύστερα δημιουργήθηκε απο την πλευρά του η γυναίκα. Γιατί; Δεν υπάρχει γιατί. Μερικά πράγματα είναι δεδομένα και δεν πρέπει να κρίνονται με ανθρώπινα κριτήρια.
Το πρωτείο αυτό του άνδρα δεν αδικεί καθόλου τις γυναίκες γιατί στο τέλος της εν Χριστώ ζωής και σωτηρίας της θέωσης (που για τους ορθόδοξους Χριστιανούς αποτελεί τον πραγματικό και αιώνιο προορισμό) η γυναίκα είναι ίση με τον άνδρα.
Σας θυμίζω αυτό που λεει ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας Επιστολή του « ουκ ενί άρσεν και θήλυ πάντες γαρ υμείς είς έστε εν Χριστώ Ιησού» Να μην ξεχνούμε ύστερα πως την πρώτη θέση κατέχει μία γυναίκα η Θεοτόκος.
Όσον αφορά τώρα στο θέμα της Ιερωσύνης, η Αγία Γραφή μιλά για δύο είδη Ιερωσύνης. Το πρώτο είδος Ιερωσύνης είναι η γενική Ιερωσύνη στην οποία μετέχει όλος ο λαός του Θεού, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Για τούτο και ονομάζονται «βασίλειο ιεράτευμα» ή «βασιλείς και ιερείς» (Έξοδος 19,6) (Α’ Πέτρου β 5,9 και Αποκάλυψη Ε’ 10). Το δεύτερο είδος Ιερωσύνης είναι η Ειδική Ιερωσύνη, την οποία ο Θεός εμπιστεύτηκε μόνο σε άνδρες: Στην μεν Παλαιά Διαθήκη την εμπιστεύτηκε στους άρρενες απογόνους του Ααρών, στη δε Καινή Διαθήκη στους Επισκόπους, Ιερείς και Διακόνους της Εκκλησίας.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως ο μόνος πραγματικός και απόλυτος Ιερεύς και Αρχιερεύς, είναι μόνο ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός (Εβρ. δ’ ια, ε 6, στ 20, ζ 3, 15-18 ).
Οι Ιερείς και Αρχιερείς της Εκκλησίας μας δεν έχουν αφ΄ εαυτών την Ιερωσύνη, αλλά μετέχουν στην απαράβατον (= αμεταβίβαστον) Ιερωσύνη του Χριστού. Οι λειτουργοί Του είναι το χέρι του Αρχιερέως Χριστού δια των οποίων τελεί Αυτός τα μυστήρια της Εκκλησίας. Και αφού ο Αρχιερέας Χριστός είναι άνδρας και όχι γυναίκα, έτσι και οι μετέχοντες της Ιερωσύνης Του είναι άνδρες και όχι γυναίκες.
Έχοντας υπ΄ όψει τα πιο πάνω, λέμε πως ο Επίσκοπος ως Αρχιερέας της Εκκλησίας « είναι τύπος Χριστού» και αφού ο Χριστός ήταν άνδρας, ο Επίσκοπος και ο Ιερέας δεν μπορούν να είναι γυναίκες, αλλά μόνο άνδρες.
Το ίδιο μας διδάσκει και η Παράδοση της Εκκλησίας. Μία Παράδοση δύο χιλιάδες χρόνια τώρα. Τι γίνεται λοιπόν, στην πράξη εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια; Η Καινή Διαθήκη μαρτυρεί πως οι Πρώτοι Επίσκοποι (δηλαδή Ιερείς που μετέχουν στην Ιερωσύνη του Χριστού) ήσαν οι Απόστολοι . Αυτοί με την σειρά τους χειροτόνησαν (δηλαδή μετέδωσαν την Ιερωσύνη σε άλλους) μόνον άνδρες και αυτοί σε άλλους μέχρι σήμερα. Πουθενά η Αγία Γραφή δεν ομιλεί, ούτε η Παράδοση αναφέρει για χειροτονίες γυναικών. Η μόνη χειροτονία που αναφέρει η Παράδοση είναι χειροτονία γυναικών ως διακονισσών. Ένας θεσμός που καταργήθηκε, που μπορεί όμως η Εκκλησία αν επιθυμεί να επαναφέρει.
Πρέπει επίσης να παρατηρήσουμε ότι ο Χριστός δεν έδωσε το δικαίωμα να μετέχουν στην Ιερωσύνη Του, ούτε στην Παναγία Μητέρα Του, ούτε στις μυροφόρες γυναίκες .
Ο Θεός εμπιστεύτηκε μόνο στους Αποστόλους και στους διαδόχους τους, Επισκόπους, Ιερείς και Διακόνους της Εκκλησίας που είναι μόνο άνδρες.
Τέλος, πρέπει να τονίσουμε πως είναι χαρακτηριστικό, αλλά και επιβεβαιωτικό των πιο πάνω, ότι η Καινή Διαθήκη απαγορεύει στις γυναίκες να διδάσκουν δημόσια τα της Πίστεως ( Α΄ Τιμ. β,12). Η «διακονία της καταλλαγής » ( Η ιερωσύνη δηλαδή με τα επακόλουθα της) δόθηκε αποκλειστικά στους άνδρες. Γιατί; Δεν υπάρχει γιατί. « ούτως ηυδόκησε ο Θεός» Έτσι θέλησε ο Θεός.
Στο δεύτερο ερώτημα σας «τι απαντάτε στις γυναικείες οργανώσεις οι οποίες απαιτούν να αρθεί το άβατον του Σταυροβουνίου», απαντούμε ως εξής :
Το πνεύμα του αβάτου ήταν πάντα συνυφασμένο με τον Ορθόδοξο Μοναχισμό – Αναχωρητισμό. Αυτό το πνεύμα του αβάτου το διαφύλαξαν για αιώνες οι φυσιολογικές συνθήκες του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με την έλλειψη τον μεταγενέστερων εξελιγμένων μέσων συγκοινωνίας. Πρέπει να θυμίσουμε σε όλους ότι όλα σχεδόν τα Μοναστήρια ιδρύονται σε απομακρυσμένους τόπους, πολλές φορές μάλιστα σε τελείως άβατες περιοχές. Τα Μοναστήρια είναι χώρος λατρείας και προσευχής. Τα σύγχρονα όμως δεδομένα άλλαξαν άρδην την προϋπόθεση του αβάτου, Θυμηθείτε πως το μοναστήρι του Σταυροβουνίου ιδρύθηκε από την Αγία Ελένη τον τέταρτον αιώνα μ.Χ σε ένα λόφο που μέχρι το 1920 κανένας σχεδόν δεν μπορούσε να προσεγγίσει.
Απαντώ και στο ερώτημα γυναικείων οργανώσεων: είναι δυνατό να μην επισκέπτονται οι γυναίκες ένα μοναστήρι που ίδρυσε μια γυναίκα η Αγία Ελένη: Η Αγία Ελένη ίδρυσε το Σταυροβούνι με τη χάρη του Τιμίου Σταυρού ως χώρον προσευχής και λατρείας του Θεού από τους μοναχούς και όχι ως χώρον επισκέψεων. Το γεγονός ότι η εξέλιξη κατήργησε το φυσικό άβατο της Μονής δεν μας εμπόδισε να επαναφέρουμε, με την καθιέρωση ενός κανονισμού που κατήργησε επαναλαμβάνω η εξέλιξη της εποχής μας.
Θέλω να γνωρίζουν οι ευσεβείς χριστιανοί και ιδιαίτερα οι ευσεβείς γυναίκες ότι το άβατο, (και τούτο το λέγομεν με κάθε σαφήνεια και κατηγορηματικότητα) ουδόλως υπονοεί οποιαδήποτε υποτίμηση του γυναικείου φύλου.
Και αγαπούμε και σεβόμαστε τη Γυναίκα γιατί κι αυτή είναι εικόνα του Θεού και ίση με τον άνδρα.
Όπως το άβατο του Ιερού Βήματος και το άβατον της Ιερωσύνης δεν αποτελούν υποτίμηση των γυναικών. Όπως εξ άλλου τα άβατα δια τους άνδρες σε γυναικεία μοναστήρια, δεν αποτελούν ύβριν ή υποτίμηση του άνδρα. Το άβατο είναι θεσμός ενταγμένος στο Ασκητικό πνεύμα του Ορθόδοξου μοναχισμού. Είναι ένας τρόπος και μια μέθοδος διατήρησης της πνευματικής ησυχίας ως απαραίτητος όρος συντήρησης της πνευματικής ζωής στα μοναστήρια.
Το άβατο της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου δεν αποτελεί δική μας αυθαίρετη επινόηση και απόφαση. Είναι επαναλαμβάνομεν, θεσμός καταξιωμένος μέσα στη μακραίωνη Ορθόδοξη παράδοση, που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα γι απάνω από χίλια χρόνια στο Αγιο όρος και αλλού αποδίδοντας πλούσιους πνευματικούς καρπούς.
Λαμβάνοντας υπόψιν την ευσέβεια των γυναικών της Κύπρου λάβαμε πρόνοια να ανεγερθεί ο Ιερός Ναός παρεκλήσιον των Αγίων Κυπρίων κοντά στην είσοδο της Μονής. Τοποθετήσαμε κηρόχυτον Σταυρό που περιέχει Τίμιο Ξύλο για να μπορούν οι ευσεβείς γυναίκες να προσκυνούν το Τίμιο Σταυρό οποιαδήποτε μέρα επιθυμούν, καθώς επίσης εξομολογητάριο για εξομολόγηση.
Ενσυνείδητα πήραμε την απόφαση να επαναφέρουμε το άβατο γιατί η Μονή κινδύνευε τότε να κλείσει. Πολλοί μοναχοί Κύπριοι κατέφευγαν στο Άγιο Όρος. Μια μικρή ομάδα μου ζήτησε το άβατο για να μείνουν στην Κύπρο. Τότε τους είπα: Μην απορρίψετε τη χάρη του Θεού, την κλίση σας και τη δική του κλήση: Γίνετε μοναχοί και εγώ θα φροντίσω να γίνει το θέλημα του Θεού και αποδείχθηκε ότι ήταν, θέλημα Θεού γιατί τότε κινδύνευε η Μονή Σταυροβουνίου να ερημωθεί όπως και τόσες άλλες.
Είχε τότε πέντε μοναχούς, σήμερα έχει 33 μοναχούς και αξιόλογη πνευματική ζωή.
Πριν από 90 χρόνια υπήρχαν στη Κύπρο 82 μοναστήρια που σήμερα ξέπεσαν στη λησμονιά και είναι άβατα και δια άνδρες και δια μοναχούς.
Οι μοναχοί που ζουν στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου σήμερα αναβιώνουν με τη πνευματική ζωή τους το Μοναστήρι, το συντηρούν με κόπο και ιδρώτα για να μην καταντήσει και αυτό μια ξεχασμένη μονή για όλους. Οι μοναχοί αυτοί με τις προσευχές και τις αγρυπνίες τους σείουν συθέμελα ολόκληρο το βουνό για το λαό του Θεού. Τους ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου.
Τέλος θέλω να τονίσω σ΄ αυτούς που επικαλούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα για να επισκέπτονται τη Μονή ότι ανθρώπινα δικαιώματα έχουν και οι μοναχοί οι ήρωες αυτοί της Εκκλησίας μας, που συντηρούν το μοναστήρι και αγωνίζονται νύκτα και μέρα να το κρατήσουν στη ζωή.
-(Χειροτονία γυναικών και το άβατο της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου)- Μητρόπολη Κιτίου

Δεκτή η Ιταλική έφεση για την υπόθεση του Εσταυρωμένου

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συμφώνησε να εξετάσει την έφεση της Ιταλίας, η οποία είχε καταδικασθεί για την παρουσία του Εσταυρωμένου στις αίθουσες διδασκαλίας, ανακοίνωσε σήμερα το δικαστήριο.
«Η ομάδα των πέντε δικαστών που συνεδρίασε στις 1 και 2 Μαρτίου 2010 δέχθηκε το αίτημα της έφεσης από την ιταλική κυβέρνηση, στις 28 Ιανουαρίου 2010, στην υπόθεση Λάουτσι κατά της Ιταλίας. Η υπόθεση θα εξεταστεί από το δικαστήριο, το οποίο θα δώσει την τελική απόφαση», ανέφερε στην ανακοίνωση του το Δικαστήριο του Στρασβούργου. Η διαδικασία αναμένεται να διαρκέσει αρκετούς μήνες.
Η καταδίκη της Ιταλίας στις 3 Νοεμβρίου από το δικαστήριο προκάλεσε κατακραυγή στη χώρα.
Το Δικαστήριο είχε διαπιστώσει ότι η παρουσία του Εσταυρωμένου είναι αντίθετη στα δικαιώματα των γονέων να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους και της ελευθερίας της θρησκευτικής επιλογής των μαθητών.
«Πρώτο Θέμα» - 02/03/2010

Επιστολή Μητροπολίτη Πειραιώς στη Βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ

http://www.romfea.gr

Μεγαλειοτάτη, Είμαι Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας του Χριστού στην Ελλάδα στο επίνειον της Πρωτευούσης της Χώρας, τον ασφαλώς γνωστό και σε εσάς Πειραιά. Θεωρώ επιβεβλημένο καθήκον μου να απευθυνθώ προς την Μεγαλειότητά Σας με τη διπλή ιδιότητά Σας του Ανωτάτου Άρχοντος της Μ. Βρετανίας και της Αρχηγού δύο Χριστιανικών ομολογιών.

Θα έχετε ασφαλώς λάβει γνώση για τις απαράδεκτες και ανιστόρητες ιταμές παράλογες και αποκρουστικές δηλώσεις του πολύ γνωστού υπηκόου Σας συνθέτη και Μουσικού Elton John τον οποίο έχετε τιμήσει με τίτλο ευγενείας.

Με τις δηλώσεις του ο συγκεκριμένος απεπειράθηκε να προσβάλει το θεανδρικό πρόσωπο του ενσαρκωθέντος, σταυρωθέντος και αναστάντος Υιού του Θεού προσδίδοντας σε αυτό τη δική του ψυχοπαθολογική εκτροπή και διαστροφή.

Πιστεύω λοιπόν ότι κατόπιν αυτής της αισχρής και προκλητικής συμπεριφοράς του συγκεκριμένου που ουσιαστικά προσβάλλει το Βρετανικό έθνος και την εξαίρετη, ευγενή και σοφή προσωπικότητά Σας που τον τίμησε και αμαυρώνει την διαχρονική προσφορά του Βρετανικού έθνους στην παγκόσμια, τέχνη και σκέψη και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η παγκόσμια χριστιανική κοινότητα αναμένει από την εξαίρετη και ευαίσθητη Μεγαλειότητά Σας τουλάχιστον να εκφράσει την σαφή αποδοκιμασία της ενεργούσα το αυτονόητο δηλ. να τον αποστερήση από τον ιδιαίτερο τίτλο τιμής που αναξίως πλέον φέρει εφ’ όσον με τέτοια αμετροέπεια προσέβαλε με την ανθρώπινη αντίληψη το υπέρτατο πρόσωπο λατρείας όλου του Χριστιανικού κόσμου.

Εκφράζω ευχαριστίες για την ενασχόλησή Σας με την επιστολή μου και διατελώ με ευχές,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Γιὰ τὴν Μνησικακία - Ἅγιος Δωρόθεος.

http://pateress.blogspot.com/2010/02/blog-post_23.html

Ἕνας ἀπό τούς Πατέρες, ὁ Εὐάγριος, εἶπε ὅτι οἱ μοναχοί δέν πρέπει νά ὀργίζονται ἤ νά στενοχωροῦν κανέναν. Καί πάλι εἶπε: Ἄν κάποιος χαλιναγωγήσει τό θυμό, χαλιναγωγεῖ τούς δαίμονες. Ἄν ὅμως ἔχει νικηθεῖ ἀπ’ αὐτό τό πάθος, εἶναι τελείως ξένος ἀπό τή μοναχική ζωή[1] καί ἄλλα σχετικά.Τί λοιπόν πρέπει νά ποῦμε ἐμεῖς γιά τόν ἑαυτό μας, πού δέν σταματᾶμε μόνο στό θυμό καί στήν ὀργή, ἀλλά πολλές φορές φτάνουμε καί μέχρι τή μνησικακία; Τί ἄλλο, παρά τό νά πενθήσουμε γι’ αὐτή τήν ἐλεεινή καί ἀπάνθρωπη κατάστασή μας.

Ἄ ς κρατήσουμε λοιπόν ἄγρυπνα τά μάτια τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, ἀδελφοί μου, καί ἄς βοηθήσουμε¸‘μετά Θεόν’ τούς ἑαυτούς μας, γιά νά γλυτώσουμε ἀπό τήν πίκρα αὐτοῦ τοῦ καταστρεπτικοῦ πάθους. Γιατί συμβαίνει πολλές φορές νά βάζει κανείς μετάνοια στόν ἀδελφό του -ὅταν φυσικά ψυχρανθοῦν ἤ στενοχωρηθοῦν μεταξύ τους- καί νά παραμένει καί μετά τή μετάνοια λυπημένος καί ἔχοντας λογισμούς ἐναντίον του. Δέν πρέπει αὐτός πού πολεμιέται ἀπό τούς λογισμούς ν’ ἀδιαφορήσει γιά τό θέμα, ἀλλά ἀμέσως νά τούς σταματήσει. Γιατί αὐτό εἶναι μνησικακία. Καί εἶναι ἀνάγκη νά προσέξει μέ ἄγρυπνη φροντίδα, νά μετανοήσει, ν’ ἀγωνιστεῖ, ὅπως εἶπα, γιά νά μήν μείνει πολύ καιρό μ’ αὐτούς τούς λογισμούς καί κινδυνεύσει. Γιατί μέ τό νά βάλει μετάνοια, ἁπλῶς συμμορφώνεται σέ μιά πρακτική ἐντολή καί προσωρινά ἀντιμετωπίζει τό θέμα τῆς ὀργῆς, ἀλλά δέν κάνει κανέναν ἀγώνα ἐναντίον τῆς μνησικακίας. Γι’ αὐτό καί παραμένει ἔχοντας τή λύπη ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ του. Γιατί εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ μνησικακία, ἄλλο ἡ ὀργή, ἄλλο ὁ θυμός καί ἄλλο ἡ ταραχή[2].

Κ αί σᾶς λέω ἕνα παράδειγμα, γιά νά καταλάβετε. Αὐτός πού ἀνάβει φωτιά, στήν ἀρχή ἔχει λίγη θράκα. Θράκα εἶναι ὁ πικρός λόγος τοῦ ἀδελφοῦ πού τόν λύπησε. Δές, ἡ θράκα ἔχει λίγη δύναμη. Γιατί, τί εἶναι μιά λεξούλα τοῦ ἀδελφοῦ σου; Ἄν τήν ὑποφέρεις ἔσβησες τή θράκα. Ἄν ὅμως ἀρχίσεις νά σκέπτεσαι: ‘Γιατί μοῦ τό ’πε; Καί ἐγώ μπορῶ νά τοῦ ἀπαντήσω. Ἄν δέν ἤθελε νά μέ στενοχωρήσει, δέν θά μοῦ τό ’λεγε. Καί, πιστέψτε με, θά τόν κανονίσω ἐγώ!’ Νά, ἔτσι βάζεις μικρά ξυλαράκια ἤ κάποιο ἄλλο προσάναμμα, ὅπως ἀκριβῶς κάνει αὐτός πού θέλει ν’ ἀνάψει φωτιά, καί γεμίζεις τόν τόπο μέ καπνό, πού εἶναι ἡ ταραχή. Ταραχή εἶναι ὁ ἀναβρασμός ἐμπαθῶν καί ἀτάκτων σκέψεων, πού ξεσηκώνουν τήν καρδιά καί τήν κάνουν ἐπιθετική κατά τοῦ πλησίον. Αὐτή δέ ἡ ἐπιθετική διάθεση κατά τοῦ ἀνθρώπου πού μᾶς στενοχώρησε, πολλές φορές παίρνει καί χαρακτήρα ἀπειλητικό, γιατί γίνεται καί ἐκδικητική, ὅπως ἀκριβῶς εἶπε καί ὁ ἀββᾶς Μάρκος: ‘Ἡ κακία πού γίνεται δεκτή μέ τό λογισμό, κάνει τήν καρδιά θυμώδη καί ἀπειλητική, ἐνῶ ὅταν πολεμηθεῖ μέ τήν προσευχή καί τήν ἐλπίδα προκαλεῖ μετάνοια καί συντριβή’[3].

Γ ιατί ἄν ὑπέφερες τόν ἀσήμαντο λόγο τοῦ ἀδελφοῦ σου, θά ἔσβηνες,ὅπως εἶπα, καί αὐτή τή λίγη θράκα, πρίν ξεσηκωθεῖ ἡ ταραχή. Ὅμως καί αὐτή, ἄν θέλεις, μπορεῖς εὔκολα νά τή σβήσεις, ὅσο εἶναι καιρός, μέ τή σιωπή, μέ τήν προσευχή, μέ μιά μετάνοια ὁλόκαρδη. Ἄν ὅμως παραμείνεις βγάζοντας καπνό, μ’ αὐτό τόν τρόπο ἀποθρασύνεις καί ξεσηκώνεις τήν καρδιά σου στριφογυρίζοντας στό νοῦ σου: ‘Γιατί μοῦ τό ’πε; Μπορῶ νά τοῦ ἀπαντήσω καί ἐγώ’. Ἀπ’ ὅλο αὐτό τό βράσιμο καί τή διαμάχη τῶν λογισμῶν, μέ τούς ὁποίους ἡ καρδιά ἀνάβει καί ξεσηκώνεται μέ ἐμπάθεια, ἀνάβει τό πάθος τοῦ θυμοῦ. Γιατί θυμός εἶναι τό ξάναμμα τοῦ αἵματος, πού βρίσκεται γύρω ἀπ’ τήν καρδιά, ὅπως λέει ὁ Μ. Βασίλειος[4]. Νά, ἔτσι ἀνάβει ὁ θυμός, ἔτσι βρισκόμαστε στήν κατάσταση πού τήν λέμε ὀξυχολία. Ἄν λοιπόν θέλεις μπορεῖς νά τόν σβήσεις καί αὐτόν, πρίν φέρει τήν ὀργή. Ἄν ὅμως συνεχίσεις νά ταράζεις καί νά ταράζεσαι, μοιάζεις σάν κι αὐτόν πού ρίχνει ξύλα στή φωτιά καί μεγαλώνει τή φλόγα. Καί ἔτσι γίνονται τά ἀναμμένα κάρβουνα, πού εἶναι ἡ ὀργή.

Κ αί αὐτό εἶναι ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ ἀββᾶς Ζωσιμᾶς, ὅταν τόν ρώτησαν τί σημαίνει ἡ φράση: ὅπου δέν ὑπάρχει θυμός, σταματάει ἡ διαμάχη. Γιατί, ἄν στήν ἀρχή τῆς ταραχῆς, μόλις ἀρχίσει, ὅπως εἴπαμε, νά βγάζει καπνό καί νά πετάει μερικές σπίθες, προλάβει κανείς καί κατηγορήσει τόν ἑαυτόν του καί βάλει μετάνοια, πρίν ἀκόμα ξεσηκωθεῖ ἡ ταραχή καί γίνει θυμός, τότε μένει εἰρηνικός. Πάλι ἀφοῦ ἀνάψει ὁ θυμός, ἄν δέν ἡσυχάσει, ἀλλά ἀφήσει στήν ψυχή του τήν ταραχή καί τήν ἐκδικητικότητα, μοιάζει, ὅπως εἴπαμε, μ’ αὐτόν πού ρίχνει ξύλα στή φωτιά καί παραμένει ξαναμμένος μέχρι νά φτιάξει μεγάλα κάρβουνα. Ὅπως ἀκριβῶς λοιπόν ἡ θράκα γίνεται κάρβουνα, πού ἀποθηκεύονται καί μένουν πολλά χρόνια χωρίς νά καταστρέφονται, καί ἄν τούς ρίξει κανείς νερό, δέν σαπίζουν, ἔτσι καί ἡ ὀργή. Ἄν μείνει πολύ καιρό στήν ψυχή γίνεται μνησικακία. Καί τότε, ἄν κανείς δέν χύσει τό αἷμα του, δέν ἀπαλλάσσεται ἀπ’ αὐτή. Νά λοιπόν, σᾶς εἶπα τή διαφορά, καταλάβατε. Ἀκούσατε τί εἶναι ἡ πρώτη ταραχή, τί ὁ θυμός, τί ἡ ὀργή, καί τί ἡ μνησικακία. Βλέπετε πῶς ἀπό μιά κουβέντα φτάνουμε σέ τόσο μεγάλο κακό; Γιατί ἄν ἀπό τήν ἀρχή κατηγοροῦσε τόν ἑαυτόν του καί ὑπέμενε τό λόγο τοῦ ἀδελφοῦ του καί δέν κοίταζε νά πάρει ἐκδίκηση καί, ἀντί γιά ἕνα λόγο, νά πεῖ δύο ἤ πέντε λόγους καί ν’ ἀνταποδώσει κακό ἀντί κακοῦ, θά γλύτωνε ἀπ’ ὅλα αὐτά τά κακά. Γι’ αὐτό πάντοτε σᾶς λέω: ὅσο ἀκόμα εἶναι στήν ἀρχή τά πάθη, κόψτε τα, πρίν δυναμώσουν ἐναντίον σας καί σᾶς ταλαιπωρήσουν. Γιατί εἶναι ἄλλο πράγμα νά βγάζεις μικρό χορταράκι καί ἄλλο νά ξεριζώνεις μεγάλο δέντρο.

Δ έν παραξενεύομαι γιά τίποτα ἄλλο, παρά μόνο γιά τό ὅτι δέν καταλαβαίνουμε τί ψάλλουμε. Καθημερινά ψάλλουμε καί καταριόμαστε ἔτσι τούς ἑαυτούς μας, χωρίς νά τό καταλαβαίνουμε. Δέν ἔχουμε ὑποχρέωση νά ξέρουμε τί ψάλλουμε; Πάντοτε βέβαια λέμε: ‘Ἄν σ’ αὐτούς πού μοῦ ἀνταπέδωσαν ἀντί τῶν εὐεργεσιῶν θλίψεις, ἔκανα καί ἐγώ τό ἴδιο, τότε ἄς πέσω ἔρημος καί ἀβοήθητος στά χέρια τῶν ἐχθρῶν μου’ (Ψαλ. 7,5). Τί σημαίνει ὅμως νά πέσω; Ὅσο κανείς στέκεται ὄρθιος ἔχει τή δύναμη νά ἀμυνθεῖ κατά τῶν ἐχθρῶν του, κτυπάει, κτυπιέται, νικάει, νικιέται. Γιατί ἀκόμα εἶναι ὄρθιος. Ἄν ὅμως πέσει, πῶς μπορεῖ νά συνεχίσει τήν πάλη μέ τόν ἐχθρό, ἀφοῦ βρίσκεται πεσμένος καταγῆς; Καί καταριόμαστε τούς ἑαυτούς μας,ὄχι μόνο νά πέσουμε στά χέρια τῶν ἐχθρῶν μας, ἀλλά νά πέσουμε καί ἀβοήθητοι. Τί σημαίνει νά πέσει κανείς ἀβοήθητος στά χέρια τῶν ἐχθρῶν του; Εἴπαμε ὅτι νά πέσει κανείς σημαίνει ὅτι δέν ἔχει πιά τή δύναμη ν’ ἀντισταθεῖ, σημαίνει ὅτι βρίσκεται πεσμένος καταγῆς. Τό δέ ἔρημος καί ἀβοήθητος σημαίνει, νά μήν ἔχει ποτέ τίποτα καλό, πού νά τοῦ δώσει τή δύναμη νά σηκωθεῖ. Γιατί ἐκεῖνος πού σηκώνεται, μπορεῖ πάλι νά φροντίσει τόν ἑαυτόν του καί ὅποια στιγμή χρειαστεῖ, νά ξαναπαλαίψει μέ τόν ἐχθρό.

Μ ετά λέμε: ‘Ἄς καταδιώξει τότε ὁ ἐχθρός τήν ψυχή μου καί ἄς μέ συλλάβει αἰχμάλωτο’. Ὄχι μόνο νά μᾶς καταδιώξει, ἀλλά καί νά μᾶς συλλάβει, ὥστε νά εἴμαστε αἰχμάλωτοι σ’ αὐτόν πάντα, νά μᾶς νικάει, καί σέ καθετί νά μᾶς καταβάλλει, ἄν ἀνταποδίδουμε τό κακό σ’ ὅσους μᾶς ἐκδικοῦνται. Καί δέν εὐχόμαστε μόνον αὐτό, ἀλλά καί νά ποδοπατήσει τή ζωή μας (Ψαλ. 7,6). Τί εἶναι ἡ ζωή μας; Ἡ ζωή μας εἶναι οἱ ἀρετές. Καί παρακαλοῦμε νά ποδοπατηθεῖ ἡ ζωή μας στό χῶμα, γιά νά γίνουμε ἐντελῶς χωμάτινοι, ἔχοντας στραμμένο ὅλο τό λογισμό μας στή γῆ. ‘Καί τή δόξα μας ἄς τή θάψει βαθιά στό χῶμα’. Τί ἄλλο εἶναι ἡ δόξα μας, παρά ἡ γνώση πού γεννιέται στήν ψυχή πού τηρεῖ τίς ἅγιες ἐντολές; Αὐτό λοιπόν λέμε.Δηλαδή νά μᾶς δοξάσει, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος (Φιλ. 3,19) μέσα στήν αἰσχύνη μας. Νά ποδοπατήσει στό χῶμα τή ζωή μας καί νά κάνει τή ζωή μας καί τή δόξα μας γήϊνα, ὥστε τίποτα νά μήν λογιαζόμαστε, σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα νά σκεπτόμαστε πάντα σωματικά, πάντα σαρκικά σάν αὐτούς γιά τούς ὁποίους λέει ὁ Θεός: ‘Δέν θά παραμείνει γιά πολύ τό πνεῦμα μου σ’ αὐτούς τούς ἀνθρώπους ἐπειδή φρονοῦν καί ζοῦν σαρκικά’(Γεν. 6,3).

Ἔ τσι λοιπόν ψέλνοντας ὅλα αὐτά, καταριόμαστε τούς ἑαυτούς μας, ἄν ἀποδίδουμε κακό ἀντί γιά κακό. Καί ὅμως πόσα κακά ἀντί κακῶν ἀποδίδουμε καί δέν μᾶς ἐνδιαφέρει καθόλου, ἀλλά ἀδιαφοροῦμε.

Σ υμβαίνει δέ πολλές φορές ν’ ἀποδίδει κανείς κακό ἀντί γιά κακό ὄχι μόνο μέ πράξη, ἀλλά καί μέ λόγο καί μέ τή στάση του. Καί παρουσιάζεται ἐξωτερικά ὅτι δέν ἀνταπέδωσε μέ πράξη τό κακό, ἀλλά βλέπει ὅτι τό ἀνταπέδωσε μέ λόγο ἤ, ὅπως εἶπα, μέ τή συμπεριφορά του. Γιατί πολλές φορές κάνει κανείς ἕνα μορφασμό ἤ μιά κίνηση ἤ ρίχνει ἕνα βλέμμα καί ταράσσει τόν ἀδελφό του. Γιατί μπορεῖ κανείς καί μ’ ἕνα βλέμμα καί μέ μιά κίνηση νά πληγώσει τόν ἀδελφό του. Καί εἶναι καί αὐτό ἀνταπόδωση κακοῦ ἀντί κακοῦ. Ἄλλος προσπαθεῖ νά μήν ἀνταποδώσει τό κακό οὔτε μέ πράξη, οὔτε μέ λόγο, οὔτε μέ μορφασμό ἤ μέ κίνηση. Λυπᾶται ὅμως στήν ψυχή του γιά τόν ἀδελφό του καί στενοχωριέται μαζί του. Βλέπετε πόση διαφορά καταστάσεων! Ἄλλος πάλι δέν τρέφει καμιά λύπη γιά τόν ἀδελφό του. Ἄν ὅμως ἀκούσει ὅτι κάποτε κάποιος τόν στενοχώρησε ἤ γόγγυσε ἐναντίον του ἤ τόν ἔβρισε, εὐχαριστιέται πού τ’ ἀκούει καί βρίσκεται καί αὐτός στήν κατάσταση ν’ ἀποδίδει κακό ἀντί γιά κακό μέσα στήν καρδιά του. Ἄλλος οὔτε κακία κρατάει, οὔτε χαίρεται ὅταν ἀκούει κακολογία γιÕ αὐτόν πού τόν ἔθλιψε, ἀλλά στενοχωριέται βαθιά ἄν ἐκεῖνος λυπηθεῖ. Δέν αἰσθάνεται ὅμως εὐχάριστα ἄν τοῦ συμβεῖ κάτι καλό, ἀλλά ἄν τόν δεῖ νά δοξάζεται ἤ ν’ ἀναπαύεται, στενοχωριέται. Καί εἶναι καί αὐτό ἕνα εἶδος μνησικακίας, ἐλαφρότερο, ὅμως πραγματικό. Πρέπει δέ νά χαίρεται κανείς γιά τά καλά τοῦ ἀδελφοῦ του καί νά κάνει τά πάντα γιά νά τόν ἐξυπηρετήσει καί μέ καθετί νά φροντίζει νά τόν τιμάει καί νά τόν ἀναπαύει.

Σ τήν ἀρχή τοῦ λόγου εἴπαμε ὅτι πολλές φορές συμβαίνει νά βάλει κάποιος μετάνοια στόν ἀδελφό του καί μετά τή μετάνοια νά παραμένει ἀκόμα λυπημένος μαζί του.Τότε λέμε ὅτι, βάζοντας μετάνοια, τήν μέν ὀργή θεράπευσε μ’ αὐτή τή μετάνοια, ἐναντίον ὅμως τῆς μνησικακίας δέν ἀγωνίστηκε ἀκόμα. Ὑπάρχει δέ καί ἄλλος πού ἄν συμβεῖ νά στενοχωρηθεῖ μέ κάποιον καί βάλουν μετάνοια καί συγχωρεθοῦν εἰρηνεύει ἀπέναντί του καί δέν βαστάει στήν καρδιά του καμία κακή ἀνάμνηση γιά αὐτόν. Ἄν ὅμως συμβεῖ, μετά ἀπό μερικές ἡμέρες, νά τοῦ πεῖ κάτι πού νά τόν στενοχωρήσει, ἀρχίζει νά ξαναθυμᾶται καί τά πρῶτα καί ν’ ἀναστατώνεται, ὄχι μόνο γιά τά δεύτερα, ἀλλά καί γιά τά πρῶτα. Αὐτός μοιάζει μέ ἄνθρωπο πού ἔχει πληγή καί βάζει ἔμπλαστρο. Καί προσωρινά μέ τό ἔμπλαστρο τήν ἐπουλώνει. Εἶναι ὅμως ἀκόμα τό μέρος εὐαίσθητο καί ὁποιαδήποτε στιγμή τοῦ ρίξει κανείς μιά πέτρα, πληγώνεται πιό εὔκολα ἀπ’ ὅλο τό ἄλλο σῶμα καί ἀρχίζει ἀμέσως νά αἱμορραγεῖ. Ἔτσι παθαίνει καί αὐτός. Εἶχε πληγή καί τῆς ἔβαλε ἐπάνω ἔμπλαστρο, πού εἶναι ἡ μετάνοια. Καί προσωρινά μέν θεράπευσε τήν πληγή ἀκριβῶς ὅπως καί ὁ πρῶτος, δηλαδή θεράπευσε τήν ὀργή, καί ἄρχισε νά φροντίζει καί γιά τή μνησικακία προσπαθώντας νά μήν κρατήσει καμιά κακή ἐνθύμηση στήν καρδιά του. Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἐπούλωση τοῦ τραύματος. Δέν τό ἐξαφάνισε ὅμως μέχρι τώρα ἐντελῶς, ἀλλά ἀκόμα ἔχει τό ἔλλειμμα τῆς μνησικακίας, πού εἶναι ἡ οὐλή ἀπ’ ὅπου εὔκολα ξανανοίγει ὅλο τό τραῦμα, ὅταν δεχτεῖ μικρό κτύπημα. Πρέπει λοιπόν ν’ ἀγωνιστεῖ, γιά νά ἐξαφανίσει ἐντελῶς τήν οὐλή, ὥστε καί νά ξαναβγάλει τρίχες τό μέρος ἐκεῖνο καί νά μήν μείνει καμιά ἀσχήμια, οὔτε νά γίνεται καθόλου ἀντιληπτό ὅτι βρισκόταν σ’ ἐκεῖνο τό μέρος τραῦμα.

Π ῶς ὅμως μπορεῖ νά τό κατορθώσει κανείς αὐτό; Μέ τό νά προσεύχεται μ’ ὅλη του τήν καρδιά γι’ αὐτόν πού τόν λύπησε καί νά λέει: ‘Θέε μου, βοήθησε τόν ἀδελφό μου καί μέ τίς εὐχές του καί μένα’. Καί βρίσκεται στή θέση νά προσεύχεται γιά τόν ἀδελφό του -πράγμα πού ἀποτελεῖ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης καί τῆς συμπάθειας- καί νά ταπεινώνεται ζητώντας βοήθεια μέ τίς εὐχές του. Ὅπου δέ ὑπάρχει συμπάθεια, ἀγάπη καί ταπείνωση,πῶς μπορεῖ νά ὑπερισχύσει θυμός ἤ μνησικακία ἤ κάποιο ἄλλο πάθος; Καθώς εἶπε καί ὁ ἀββάς Ζωσιμᾶς: ‘Καί ἄν ἀκόμα ξεσηκώσει ὅλα τά σύνεργα τῆς κακίας του ὁ διάβολος μέ ὅλα τά δαιμόνιά του, ὅλες οἱ πονηρίες του ἀχρηστεύονται καί συντρίβονται ἀπό τήν ταπείνωση, πού φέρνει ἡ τήρηση τῆς ἐντολῆς τοῦ Χριστοῦ’ [5]. Λέει δέ κάποιος ἄλλος Γέροντας: ‘Αὐτός πού προσεύχεται γιά τούς ἐχθρούς του, δέν ἔχει μέσα του μνησικακία’ [6].

Κ ατανοῆστε καλά ὅ, τι ἀκοῦτε καί κάνετέ τα πράξη. Γιατί πραγματικά, ἄν πρακτικά δέν τά ἐφαρμόσετε, μέ τά λόγια δέν μπορεῖτε αὐτά νά τά μάθετε. Ποιός ἄνθρωπος πού θέλει νά μάθει μιά τέχνη, τή μαθαίνει μόνο μέ τά λόγια; Ὁπωσδήποτε πρῶτα φτιάχνει καί χαλάει καί ξαναφτιάχνει καί ξαναχαλάει και ἔτσι, κοπιάζοντας λίγο καί ὑπομένοντας, μαθαίνει τήν τέχνη, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, πού βλέπει τήν προαίρεση καί τόν κόπο του καί τόν δυναμώνει στό ἔργο. Καί ἐμεῖς θέλουμε νά μάθουμε τήν μεγαλύτερη ἀπ’ ὅλες τίς τέχνες[7], χωρίς νά καταπιαστοῦμε μέ ἔργα; Πῶς εἶναι δυνατόν; Ἄς προσέξουμε τούς ἑαυτούς μας, ἀδελφοί μου, καί ἄς δουλέψουμε μέ πολλή ἐπιμέλεια, ὅσο ἔχουμε ἀκόμα καιρό. Ὁ Θεός νά δώσει νά θυμόμαστε καί νά φυλᾶμε ἐκεῖνα πού ἀκοῦμε, γιά νά μήν μᾶς ἐπιβαρύνουν τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως.

Σημειώσεις:

1) Εἴ τις θυμοῦ κεκράτηκεν, οὗτος δαιμόνων κeκράτηκεν, εἰ δέ τις τούτῳ τῷ πάθει δεδούλωται, οὗτος μοναδικοῦ βίου ἐστί παντελῶς ἀλλότριος, καί ξένος τῶν ὁδῶν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν· εἴπερ αὐτός ὁ Κύριος ἡμῶν λέγεται διδάσκειν τούς πραεῖς τάς ὁδούς αὐτοῦ· διό καί δυσθήρατος γίνεται τῶν ἀναχωρούντων ὁ νοῦς, εἰς τό τῆς πραότητος φεύγων πεδίον οὐδεμίαν γάρ τῶν ἀρετῶν σχεδόν οὕτω δεδοίκασιν οἱ δαίμονες, ὡς πραΰτητα·ταύτην γάρ καί Μωϋσῆς ἐκεῖνος ἐκέκτητο, πραΰς παρά πάντας τούς ἀνθρώπους κληθείς. Καί ὁ ἅγιος δέ Δαυΐδ ἀξίαν ταύτην τῆς τοῦ Θεοῦ μνήμης ἀπεφθέγξατο εἶναι· ‘Μνήσθητι Κύριε’, λέγων, ‘τοῦ Δαυΐδ καί πάσης τῆς πραότητος αὐτοῦ’. Ἀλλά καί αὐτός ὁ Σωτήρ μιμητάς ἡμᾶς ἐκέλευσε γενέσθαι τῆς ἐκείνου πραότητος· ‘Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ’ λέγων, ’ὅτι, πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῷν‘. Εἰ δέ τις βρωμάτων μέν, καί πομάτων, ἀπέχοιτο, θυμόν δέ λογισμοῖς πονηροῖς ἐρεθίζει, οὗτος ἔοικε ποντοπορούσῃ νηΐ, καί ἐχούσῃ δαίμονα κυβερνήτην, διό προσεκτέον ὅση δύναμις, τῷ ἡμετέρῳ κυνί, καί διδακτέον αὐτόν, τούς λύκους μόνους διαφθείρειν, καί μή τά πρόβατα κατεσθίειν, πᾶσαν ἐνδεικνύμενον πραότητα πρός πάντας ἀνθρώπους>.
(Εὐάγριος P.G.79. 1216BC).

2) Μ. Βασ. P.G. 31,369.

3) P.G. 65, 908A.

4) Μ. Βασ. P.G. 30, 424A.
Μ. Βασ. P.G. 31, 356C.
Γρ. Νύσ. P.G. 44, 160D.
Γρηγ. Ναζ. P.G. 37, 948.
Εὐάγρ. P.G. 40, 1273.
Γρηγ. Νύσ. P.G. 46, 56.
Ἰωάν. Κλιμ. P.G. 88, 836D.

5) Ἐν παντί ἁμαρτήματι ἐταπείνωσεν ἡμᾶς ὁ διάβολος, καί ὀφείλομεν εὐγνώμονες γενέσθαι τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν· οἱ γάρ εὐγνώμονες γενόμενοι τῆς αὐτῶν ταπεινώσεως συντρίβουσι τόν διάβολον. Καί καθώς εἶπον οἱ ἅγιοι Πατέρες· ἐάν κατενεχθῇ ἡ ταπείνωσις εἰς τόν ᾅδην, εἰς τόν οὐρανόν ἀνάγεται· καί ἐάν ὑψωθῇ ἡ ὑπερηφανία ἕως τοῦ οὐρανοῦ, κατάγεται εἰς τόν ᾅδην· τίς πείθει ποτέ τεταπεινωμένον πλέξαι λογισμούς κατά τινος, ἤ κἄν ἀνέξεσθαι μέμψασθαί τινα, ἤ βάλλειν ἐπάνω ἄλλου αἰτίαν; πᾶν γάρ ὁτιοῦν πάθῃ ὁ ταπεινός ἤ ἀκούσει, ἀφορμήν λαμβάνει εἰς τό καταμέμφεσθαι καί ὑβρίζειν ἑαυτόν· καί ἐμέμνητο τοῦ ἀββᾶ Μωϋσέως ὅτε ἐξέβαλλον αὐτόν οἱ κληρικοί τοῦ ἱερατείου, εἰπόντες αὐτῷ·Ὕπαγε ἔξω, Αἰθίοψ. Καί ἤρξατο ἑαυτόν ἐπιπλήττειν καί λέγειν· Σποδόδερμε, μελανέ, καλῶς σοι ἐποίησαν· μή ὤν ἄνθρωπος ἔρχῃ εἰς τό μέσον τῶν ἀνθρώπων· καί καλῶς σοι ἐποίησαν>.
(Ἀββᾶς Ζωσιμᾶς P.G. 78, 1688A)

6) P.G. 40, 1277D.

7) <Ἀλλ’ ἔστω τις μήτε κακός, καί ἀρετῆς ἥκων εἰς τό ἀκρότατον· οὐχ ὁρῶ, τίνα λαβών ἐπιστήμην, ἤ ποίᾳ δυνάμει πιστεύσας, ταύτην ἄν θαρροίη τήν προστασίαν·τῷ ὄντι γάρ αὕτη μοι φαίνεται τέχνη τις εἶναι τεχνῶν, καί ἐπιστήμη ἐπιστημῶν, ἄνθρωπον ἄγειν, τό πολυτροπώτατον ζῶον καί ποικιλώτατον. Γνοίη δ’ ἄν τις τῇ τῶν σωμάτων θεραπείᾳ, τήν τῶν ψυχῶν ἰατρείαν ἀντεξετάσαι· καί ὅσῳ μέν ἐργώδης ἐκείνη καταμαθών, ὅσω δέ ἡ καθ’ ἡμᾶς ἐργωδεστέρα προσεξετάσας, καί τῇ φύσει τῆς ὕλης, καί τῇ δυνάμει τῆς ἐπιστήμης, καί τῷ τέλει τῆς ἐνεργείας τιμιωτέρα>.
(Γρηγ. Θεολ. P.G. 35, 425A,
Πρβλ. καί Εὐαγρ. P.G. 79, 748-49).

Πηγή

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

http://www.impantokratoros.gr/A1F9ABFF.el.aspx

«... μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες
εις την ενότητα της πίστεως και της
επιγνώσεως του Υιού του Θεού»

Ο λόγος για την ενότητα των Χριστιανών αγγίζει τις λεπτότερες χορδές κάθε χριστιανικής καρδιάς. Γιατί αναφέρεται στο κέντρο της ζωής της Εκκλησίας και της αποστολής της. Η μεγάλη εκείνη ευχή -υποθήκη του Χριστού μας στην αρχιερατική προσευχή Του «... ίνα πάντες εν ώσι» (Ιωάν. ιζ' 21), που έγινε καθημερινή προσευχή της Εκκλησίας («... και υπέρ της των πάντων ενώσεως... δεηθώμεν»), επιβεβαιώνει πανηγυρικά το γεγονός αυτό, που γίνεται περισσότερο αισθητό από τη θέα του δράματος του διαιρεμένου χριστιανικού κόσμου και των ποικιλώνυμων ενωτικών προσπαθειών. Αν μάλιστα φέρουμε στο νου μας και μερικές σχισματικές -αληθινά τραυματικές- καταστάσεις, που έχουμε και μέσα στην Ορθοδοξία, όπως ακόμη τις τόσο συχνές ασυμφωνίες και διενέξεις μεταξύ μας, τότε συνειδητοποιούμε την σημασία της ενότητος.

Θεμελιακές προϋποθέσεις

Η ενότητα της Εκκλησίας έχει κατ' αρχήν ορισμένες αναγκαίες προϋποθέσεις, που πρέπει να υπογραμμίσουμε, για να καταλάβουμε καλύτερα την αναφορά του Αποστόλου στην ουσία της ενότητός μας. Η ενότητα της Εκκλησίας είναι ενότητα «εν Χριστώ». Μέσα στο ένα σώμα του Χριστού (βλ. και Α' Κορ. κεφ. ιβ'). Δεν είναι ο καρπός μιας απλής ιδεολογικής ταυτίσεως και συμφωνίας των μελών της Εκκλησίας, ή το αποτέλεσμα μιας άρτιας οργανωτικής διαρθρώσεως. Γιατί τότε η Εκκλησία δεν θα ήταν σώμα Χριστού, που ζωοποιείται από το Άγιο Πνεύμα, αλλά κάποιος σύλλογος - όμιλος - οργάνωση, όπως αυτές που γνωρίζει ο κόσμος. Η ενότητα της Εκκλησίας είναι «ενότης του Πνεύματος», οικοδομείται και συντηρείται από τη ζωοποιό χάρη του Αγ. Πνεύματος. Ακόμη^. βάση της ενότητος αυτής δεν είναι μια κοινή επιδίωξη των μελών για την επιτυχία κοινών συμφερόντων και σκοπιμοτήτων (έστω και πνευματικών), αλλά μόνη η αποκεκαλυμμένη στο πρόσωπο του Χριστού αλήθεια, μέσα στην οποία καλείται κάθε πιστός να εισέλθει ολόκληρος, για να βρεθεί έτσι ενωμένος και με όλους τους άλλους αδελφούς του στο ένα Κυριακό Σώμα (Α' Κορ. ι' 17). «Ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα, ένας Θεός και Πατέρας όλων» (στ. 5-6) είναι τα θεμέλια της ενότητος της Εκκλησίας. Όπου λείπουν αυτές οι προϋποθέσεις, δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα εκκλησιαστική. Αντίθετα εκεί εμφανίζεται αίρεση, δηλαδή διαίρεση, και σχίσμα. Η αίρεση είναι ανατροπή των θεμελίων αυτών της ενότη­τος, που εν αγίω Πνεύματι καθορίζει ο Απ. Παύλος. Ο αιρετικός δεν δέχεται τον ένα (και μοναδικό) Κύριο, γιατί τεμαχίζει -και έτσι διαστρέφει- την αλήθεια του Κυρίου. Απορρίπτει την πίστη, αφού δέχεται μια πίστη, που δεν σώζει. Αρνείται το Θεό, γιατί δέχεται «Θεό» που δεν είναι ο αληθινός, ο Οποίος έδωσε την αλήθεια και όχι την αιρετική πλάνη. Έτσι ούτε και στο βάπτισμα του σώματος του Χριστού ο αιρετικός μετέχει, γιατί στην πλάνη κάθε αιρέσεως δεν μπορεί να υπάρχει βάπτισμα, αλλά μόνο ψευτοβάπτισμα.


Μέσα για την ενότητα

...Και πρώτα μας χορηγεί ο Χριστός την άκτιστη χάρη Του, που μας ζωοποιεί και μας κρατεί ενωμένους μαζί Του. Χάρη και αγιασμό αντλούμε μέσα στην Εκκλησία αδιάκοπα. Με τα άγια Μυστήρια, και προ πάντων με την ενοίκηση του Αγίου Πνεύματος μέσα μας, που είναι ο κύριος στόχος της πνευματικής ζωής μας. Η Χάρη δε του Χριστού παρέχεται σύμφωνα με το δίκαιο μέτρο του Χριστού, ανάλογα δηλαδή με την κάθαρσή μας, αλλά και το έργο του καθενός μας μέσα στο Σώμα Του. Γιατί η Χάρη του Χριστού ενεργοποιείται λειτουργικά στο Σώμα Του ως χαρίσματα, ως χαρισματική οργάνωση και συγκρότηση της Εκκλησίας. Γι' αυτό μας έδωσε αποστόλους, προφήτες, ευαγγελιστές, ποιμένες και διδασκάλους. Ο Παύλος μιλεί για την συγκρότηση «του θεσμού της Εκκλησίας», και, όπως στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του (ιβ' 28 ε.), αναφέρεται στα αγιοπνευματικά χαρίσματα, που μέσα στη ζωή της Εκκλησίας εκφράζονται ως διακονήματα - διακονίες. Από τους Αποστόλους, που τους εξέλεξε ο ίδιος ο Χριστός (Ιω. ιε' 16), μέχρι τους σημερινούς φορείς αγιοπνευματικών χαρισμάτων με συγκεκριμένη διακονία στην Εκκλησία (Ποιμένες), που τους εκλέγει ο Θεός μέσω όλων των πιστών - μελών του Σώματος (βλ. Πράξ. κεφ. στ') -αυτή είναι η γνήσια πράξη της Εκκλησίας-, έχουμε μια συνεχή διακονία, για να καταρτίζονται οι Άγιοι, να προοδεύουν δηλαδή σε αγιότητα τα μέλη του σώματος, και να «αυξάνει» έτσι πνευματικά η Εκκλησία. Χάρη και διακονίες - χαρίσματα έχουν συγκεκριμένο στόχο, που δεν είναι άλλος από τη

Γνήσια και σωστή ενότητα,

η οποία σημαίνει: α) Ομοιότροπη αποδοχή της αληθείας του Χριστού, της αποκαλύψεώς Του. Απόλυτη δηλαδή κατάφαση του Προσώπου του Χριστού, όλου του φάσματος της αληθείας, που με την είσοδό Του στον κόσμο μας εφανέρωσε. β) Αναγνώριση του Χριστού, εσωτερικά και εξωτερικά, στην καρδιά και στη ζωή μας, ως του σαρκωμένου Θεού για τη σωτηρία μας, με συνέπεια την παράδοσή μας σ' Αυτόν, για να αγιάσει και να θεώσει τη ζωή μας. Αυτό συμβαίνει στους Αγίους μας, οι οποίοι δεχόμενοι ολόκληρο το Χριστό, κρατούν την ορθή πίστη και ομολογία, και αναγνωρίζοντας ομοιότροπα τον Χριστό, φθάνουν στην τελεία «επίγνωσή» Του, που είναι η μετοχή στο άκτιστο φως της θεότητός Του. Χωρίς τα δύο αυτά στοιχεία ενότητα χριστιανική δεν μπορεί να υπάρξει. Όταν λείπει η πίστη, ή είναι λειψή, δηλαδή αιρετική, καταντούμε σε ένα ατομικό - ψευτοχριστιανισμό, που είναι αδύνατο να οικοδομήσει ενότητα, όπως την νοεί ο Παύλος. Όταν λείπει η επίγνωση του Χριστού ως Υιού του Θεού, χάνουμε την ουσία του Χριστού και την αποκλειστικότητά του για τη σωτηρία του κόσμου, και νοούμε τη χριστιανική ιδιότητά μας ως ένα συμπληρωματικό στοιχείο της ζωής μας και όχι ως την ίδια τη ζωή μας. Απ' τη διπλή αυτή αρρώστια πάσχει κατά κανόνα ο «Χριστιανισμός» της εποχής μας....

Η ενότητα της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή, που μας περιγράφει ο Απ. Παύλος. Έτσι την δέχθηκαν και την δέχονται όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, έτσι την κηρύσσει η Ορθοδοξία των Αγίων μας Πατέρων. Ενότητα με «ποικιλίες» και «πλουραλισμούς» στην ουσία της πίστεως αγνοεί η Εκκλησία. Αν ζει λοιπόν μέσα μας το ένα Άγιο Πνεύμα, αν δηλαδή από την κάθαρση έχουμε φθάσει στον αγιοπνευματικό φωτισμό, τότε θα «καταντήσουμε» - καταλήξουμε και στην γνήσια και αληθινή ενότητα της Εκκλησίας.

"ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ"
(Απάνθισμα κηρυγμάτων από την
«ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ» των ετών 1980 και 1983)
ΠΡΩΤΟΠΡ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Γεώργιος Μοναχός (1920-1972)

του μακαριστού Γέροντα Ιωσήφ

Είναι αφάνταστα τολμηρό να πιστέψει κανείς ότι μπορεί να περιγράψει την ζωήν ενός φίλου του Θεού, ενός πνευματικού ανθρώπου που κατά τη Γραφή ” αυτός μεν πάντας κρίνει υπ’ ουδενός δε κρίνεται “. Εμείς οι ταπεινοί άρα δεν περιγράφουμε αλλά ελάχιστα μέρη της ζωής του μεταφέρουμε στους συνανθρώπους μας, αφού συνέπεσε να γνωρίσουμε με την κατά καιρούς συναναστροφή που είχε μαζί μας.

Ο οσιότατος, όπως ανεπιφύλακτα τον χαρακτηρίζω, αδελφός μας Γεώργιος μοναχός, κατά κόσμον ” Μπράνκο “, Σέρβος, την καταγωγή, πλησίασε τον αείμνηστο Γέροντά μας Ιωσήφ τον ησυχαστή, όταν μέναμε στη Νέα Σκήτη, για πνευματική συμβουλή. Αυτή ήταν και η αιτία που τον γνωρίσαμε και παρετάθη η γνωριμία μας έως των δυσμών του βίου του που ηρπάγη κατά τη Γραφή ενωρίτερα “ίνα μη κακία αλλάξει σύνεσιν αυτού ή δόλος βασκανίας απατήσει την ψυχήν αυτού”. Την αιτία της μεταστροφής του στην ευσέβεια γνωρίζουν καλύτερα οι πατριώται του, οι αδελφοί της ιεράς μονής Χιλανδαρίου και γι’ αυτό αφήνουμε αυτούς να περιγράψουν ενώ εμείς θα αναφερθούμε σ’ αυτά που μας διηγήθηκε ο ίδιος.

Πρέπει να σημειωθεί ότι τα ελληνικά του στην αρχή ήσαν λίγα αλλά και ο ίδιος απέφευγε να λέγει περιττά που δεν ήσαν στο δικό του σκοπό για ωφέλεια πνευματική. Φαινόταν πάντως πυρακτωμένος στον θείο ζήλο, ακριβής φύλακας και των λεπτομερέστερων όρων της μοναστικής μας ιδιότητος. Πολλά εμείς δανειζόμεθα από την αρτία του συμπεριφορά και ιδίως την εσωστρέφεια που ιδιαιτέρως τον χαρακτήριζε. Ένα από τα πρώτα του ερωτηματικά απ’ ότι ενθυμούμαι που ερωτούσε τον Γέροντα ήταν το εξής: Γιατί η θεία χάρις που τον επεσκέφθη στην αρχή για να τον ελκύσει στην ευσέβεια μειώθηκε τώρα που βρίσκεται στον τόπο ειδικά της χάριτος, εννοώντας το Άγιον Όρος που βρισκόταν τότε για να συνεχίσει ως μοναχός τη ζωή του; Τότε ο Γέροντας με πολλή υπομονή και βραδύτητα στην έκφραση γιατί δεν γνώριζε τόσο καλά τα ελληνικά, του ερμήνευσε ότι αυτό είναι η φύση των πραγμάτων και ότι έτσι συνηθίζει η χάρη να ενεργεί σε όσους συνήθως καλεί στο πνευματικό στάδιο. Έλεγε ο ευλογημένος Γεώργιος, μήπως χρειάζεται να ξαναγυρίσει στη Γαλλία – γιατί εκεί σπούδαζε όταν τον επεσκέφθη η χάρις του Θεού και του έδειξε τα δικά της μυστήρια – αφού εδώ που ήλθε για περισσότερη αντίληψη μάλλον εμειώθη. “Δεν εμειώθη παιδί μου” του ερμήνευσε ο Γέροντας, “και ούτε ποτέ θα μειωθεί γιατί είναι αμεταμέλητα τα θεία χαρίσματα. Η αίσθηση της θείας χάρι­τος εκρύβη, όχι η θεία της ενέργεια. Με δύο τρόπους συνήθως η χάρη εκδηλώνεται. Ο ένας είναι και λέγεται ενέργεια και ο άλλος ως αντιληπτός το λέγουμε αίσθηση. Ως ενέργεια η χάρη βρίσκεται πάντοτε στους πιστούς και χωρίς την παρουσία της κανείς δεν θα έμενε πιστός. Ως αίσθηση παρουσιάζεται ή μάλλον εξωτερικεύεται όταν θέλει να παρηγορήσει και να πληροφορήσει τον άνθρωπο είτε κουρασμένο είτε αγνοούντα ή κινδυνεύοντα μέσα στον αγωνιστικό του βίο. Σε σένα τότε επειδή αγνοούσες ή και απορούσες τα μυστήρια της πίστεως και γενικά τον πρακτικό τρόπο της πνευματικής ζωής, για να σε πληροφορήσει αλλά και να ελκύσει στο πνευματικό στάδιο η χάρη σου παρουσιάστηκε αισθητά (αίσθηση) σε πληρέστερο σημείο για να μπορέσεις να αρνηθείς την πρώτη σου συνήθεια και ζωή και να εφαρμόσεις σωστά τον όρο της μετανοίας που ήδη άρχισες. Η πρώτη βαθμίδα είναι η αποταγή και η ξενιτεία. Τώρα συνεστάλη, εκρύβη η αισθητή της παρουσία για να αρχίσεις εσύ με πίστη τώρα την υπακοή στο θείο θέλημα και να κερδίσεις μόνος σου σαν αντίκρυσμα της προσπάθειας σου τη χάρη. Αυτός είναι ο λόγος που τώρα δεν φαίνεται τόσο αισθητά όπως στην αρχή που σε κάλεσε”.

Με αυτά τα λόγια έπεισε τον ευλαβέστατο Γεώργιο ο Γέροντας και όχι μόνο δεν ξανασκέφτηκε την επιστροφή του στη Γαλλία αλλά δεν ξαναχωρίσθηκε από το Γέροντα που τον είχε ως πνευματικό του οδηγό. Έμενε μαζί μας λίγο καιρό όσο ήθελε και πάλι έφευγε ιδίως στο Ρω­σικό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος και συγκεκριμένα όχι μέσα στη Μονή, γιατί απέφευγε τους θορύβους, αλλά στο “Παλιομονάστηρο” ψηλά στο βουνό όπου διορίσθηκε από τη Μονή ως φύλακας. Μαζί με την σιωπή κρατούσε ισχυρά και τη νηστεία ο αείμνηστος, που η τροφή του ήταν μόνο παξιμάδι με τσάι, έκτος που όταν επεσκέπετο άλλους αδελφούς ή μονές τότε έτρωγε στη Τράπεζα με πολλή εγκράτεια. Και στην ακτημοσύνη κρατούσε πολλή αυστηρότητα και σχεδόν δεν είχε άλλο τίποτε περίσσευμα εκτός αυτά που φορούσε και αυτά ήσαν πολύ ευτελή και ταπεινά. Κάποτε κάθησε και στη Μονή Αγίου Παύλου, στο κοινόβιο, αλλά το πνεύμα της ησυχίας πάντοτε τον αιχμαλώτιζε και αναζητούσε μέρη αμέριμνα και ήσυχα για να λέγει αδιάλειπτα την ευχή. Υπέφερε αγόγγυστα δύο πληγές στο σώμα του, που συνεχώς τον μάστιζαν χωρίς να φροντίζει καθόλου για τη θεραπεία τους.

Όταν σπούδαζε στην Ευρώπη και φυσικά εργαζόταν ταυτοχρόνως, του συνέβη δυστύχημα αυτοκινητιστικό και τραυματίσθηκαν τα πόδια του στις κνήμες. Φυσικά τότε θεράπευσε κατά το δυνατό την πληγή αλλά τα μέρη αυτά παρέμειναν ευπαθή, και στην μετέπειτα ζωή του με την ορθοστασία και τις κακοπάθειες άνοιξαν πληγές χωρίς να μεριμνά για κάποια περιποίηση. Μόνο έδενε τα πόδια του με ράκη και κουρέλια που τυχόν εύρισκε, όμως τον πονούσαν πολύ, όπως μας έλεγε, αλλά ήταν καταφανής και εξωτερικά η ταλαιπωρία του. Η δεύτερή του πληγή ήταν οι αμυγδαλές του· τόσο ερεθισμένες που εφαίνετο εξωτερικά το πρήξιμο του λαιμού του και ούτε να μιλήσει εύκολα μπορούσε και υπέμενε και αυτή τη δοκιμασία αγόγγυστα χωρίς να κάνει καμία θεραπεία για ανακούφιση και μόνο τύλιγε το λαιμό του με τα λίγα ράκη που είχε.

Στο Παλιομονάστηρο που έμενε -και στην χειμερινή περίοδο με ψύχος, αρκετούς βαθμούς κάτω του μηδενός-, ούτε θέρμανση είχε παρ’ όλο που υπήρχαν σόμπες και ξύλα όσα ήθελε· αλλ’ ούτε και σκεπάσματα κατάλληλα χρησιμοποιούσε. Η αυστηρή φιλοπονία ήταν ο γενικός κανόνας της ζωής του και ουδέποτε χαλάρωσε αύτη την “ανελέητη” ζωή έως του θανάτου του. Κάποτε έφυγε από το Ρωσικό μοναστήρι και έμεινε κοντά μας στη Νέα Σκήτη, αφού του παραχώρησα εγώ το ησυχαστικό κελλάκι μου, κάτω προς τη θάλασσα, πάνω των εκεί ευρισκομένων σπηλαίων περίπου ένα εξάμηνο. Οι πατέρες του Ρωσικού τον αναζητούσαν γιατί χρειαζόταν στο Παλιομονάστηρο φύλακα, ίσως επειδή είναι και αυτοί λίγοι αριθμητικά στα τόσα τους διακονήματα. Κάποτε που τον επισκέφτηκα εκεί στο μικρό του κελί μου είπε πως επιμένουν οι πατέρες να γυρίσει στο Ρωσικό και επειδή δίσταζε να γυρίσει τον αποκαλούσαν πλανεμένο. Εγώ του είπα: ” δεν πειράζει αδελφέ Γεώργιε ας σε αποκαλούν έτσι, μη λυπάσαι όμως κάνε τους υπακοή και θα κέρδισες μισθό γι’ αυτό”. Τότε με αγκάλιασε ο μακάριος και δάκρυσε από συγκίνηση. Μετά πράγματι ξαναγύρισε πίσω στη Μονή και αγωνιζόταν ανένδοτος στη σκληρή φιλοπονία και αυταπάρνηση με το παξιμάδι μόνο και το τσάι χωρίς άλλη παρηγοριά με το λαιμό του φουσκωμένο από τις πυώδεις αμυγδαλές. Ο ύπνος του ήταν μόνο τρείς ώρες, πλαγιάζοντας στο πλευρό και όλες τις υπόλοιπες στεκόταν όρθιος και αυτό το τηρούσε με πολλή επιμονή γι’ αυτό και τα πόδια του ήταν συνεχώς πληγωμένα και έτρεχαν υγρά.

Άλλον αυστηρό τύπο στη ζωή του είχε ο μακάριος και τούτο. Δεν προσερχόταν ποτέ στη θεία κοινωνία (άχραντα μυστήρια) αν δεν έκαμνε πριν πολλή ετοιμασία και ακρίβεια συνειδήσεως. Όταν θα επέστρεφε όπως είπα στο Παλιομονάστηρο από το καλυβάκι του στη Νέα Σκήτη περάσαμε από τον τάφο του Γέροντός μας Ιωσήφ και τον ασπάσθηκε με πολλή ευλάβεια. ”Αν ζούσε ο Γέροντας μας” λέγει “θα ήμουν πάντοτε κοντά του “. Η επαφή του με τον Γέροντα δεν ήταν μία απλή γνωριμία, αλλά ένας σύνδεσμος, ένας πνευματικός δεσμός συγγενείας και αυτό ξέρουν όσοι κοινώνησαν σαν μαθητές με τους δασκάλους τους ή καλύτερα σαν αληθινοί υποτακτικοί με τους πνευματικούς τους πατέρες. Μερικά σημεία που παρακολουθήσαμε στον ευλογημένο τούτο αδελφό μας έπειθαν περί τούτου. Όταν η υγεία του Γέροντα κλονιζόταν επικίνδυνα ο π. Γεώργιος θα βρισκόταν μαζί μας χωρίς να τον ειδοποιήσουμε ποτέ, ούτε καν γνωρίζαμε σε ποιό μέρος βρισκόταν. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του Γέροντα βρισκόταν κοντά του και όταν εμείς απελύθημεν από τον Γέροντα ο καθένας στα ίδια, αυτός έμεινε δίπλα του και με ένα μεγάλο χαρτόνι έκανε αέρα στον Γέροντα που υπέφερε από δύσπνοια. Και ήταν ο μόνος πού παρακολούθησε τον αποχαιρετισμό και την κοίμηση του Γέροντα. Διακόνησε στην ταφή του Γέροντα με ευλάβεια και στην ανακομιδή του πάλι βρέθηκε πρώτος να διακονήσει χωρίς καν να τον ειδοποιήσουμε γιατί ούτε οι έγγιστά μας σχεδόν το γνώριζαν. Κράτησε μαζί μας την πνευματική αύτη συγγένεια και αγάπη όπως και εμείς τον αγαπούσαμε ως γνήσιό μας αδελφό. Μόνο ότι εμείς δεν αξιωθήκαμε να βρεθούμε ούτε στο τέλος του ούτε στην ταφή του για τον τελευταίο ασπασμό. Λυπηθήκαμε για το χωρισμό όταν το μάθαμε. Χαρήκαμε όμως αφάνταστα γιατί με πλήρη μαρτυρία αληθινού εργάτου και ζηλωτή Αθωνίτου μοναχού, με τα δείγματα της κατά το δυνατόν ακριβούς πατερικής μας παραδόσεως, ετελειώθη ο μακάριος όντως Γεώργιος, θρίαμβος της Ορθοδόξου μας Εκκλησίας και καύχημα του Αθωνικού μας πολιτεύματος πού αδιάκοπα δίδει τη μαρτυρία της παραδόσεως του. Αλλά και για την πονεμένη και διωγμένη του πατρίδα και τον ευσεβή Σερβικό λαό αποτελεί λαμπρό καύχημα και βεβαία ελπίδα ότι εγγίζει η απολύτρωσή του, χάριτι και ελέει Χριστού του αληθινού ημών Θεού, της Παναχράντου ημών Δεσποίνης και Θεοτόκου Μαρίας και του μεγάλου μας Πατρός Σάββα του αληθινού προστάτου της χώρας αυτής.

Ι. Μ. Βατοπαιδίου, Γέρων Ιωσήφ Μοναχός, Σεπτέμβριος 1988

(Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, «Μοναχός Γεώργιος, Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ ΤΟΥ ΑΘΩ»,ΕΚΔ. Μυγδονία)

Επίσκοπος Αρτέμιος "Χρησιμοποιούν το όνομα μου για να δημιουργήσουν σχίσμα"

«Είμαι έτοιμος να αποδεχθώ τις αποφάσεις της Συνόδου, όπως και τις αποδέχθηκα παρ’ ότι δεν συμφωνώ με αυτές και δεν οφείλω πάντα να συμφωνώ, αλλά τις αποδέχομαι προκειμένου να αποφευχθεί η διάσπαση της Εκκλησίας», τόνισε ο Επίσκοπος Αρτέμιος στη πρώτη του συνέντευξη, μετά την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Εκκλησίας για προσωρινή παύση των καθηκόντων του.

Συγκεκριμένα ο Επίσκοπος Αρτέμιος μέσα από τον Ρ/Σ (Κόσσοβο και Μετόχια) έκανε έκκληση για ειρήνη, ενότητα και σεβασμό στις αποφάσεις της Αγίας και Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Επίσκοπος Αρτέμιος, μεταξύ άλλων τόνισε: «Το σημαντικότερο είναι να διαφυλάξουμε την ενότητα της Σερβικής Εκκλησίας, αυτό είπα και στην Ιερά Σύνοδο, ότι δηλαδή ποτέ δεν μπορώ να αποδεχθώ μα ούτε και κανείς μπορεί να με εξαναγκάσει να σχίσω τον χιτώνα της Αγιοσαββικής Εκκλησίας και να δημιουργήσω σχίσμα».

«Θεωρώ, ότι αυτό το μήνυμα θα πρέπει να γίνει οδοδείκτης σε όλους εκείνους οι οποίοι μέχρι σήμερα χρησιμοποιούν το όνομα μου και την θέση μου και δημιουργούν την εντύπωση, ότι ο Επίσκοπος Αρτέμιος με μερικούς οπαδούς του δημιουργεί σχίσμα στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά και ουδέποτε εγώ θα έδινα τη συγκατάθεση μου για κάτι τέτοιο, αλλά ούτε και θα την δώσω ποτέ», συνέχισε ο Επίσκοπος Αρτέμιος.

Στη συνέχεια ο Επίσκοπος Αρτέμιος, αναφέρει ότι το πρόβλημα της Επισκοπής θα λυθεί δια της νομίμου οδού που είναι η Σύνοδο, τονίζοντας ότι «Εάν εγώ κάνω υπακοή στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία τότε και όλοι εκείνοι οι οποίοι με σέβονται και με αγαπούν, και γνωρίζω ότι δεν είναι λίγοι, και αυτοί πρέπει να συμμορφωθούν και έτσι να δείξουν την αλληλεγγύη και την αγάπη τους έναντι ημών και πρωτίστως έναντι της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Νομίζω ότι το πρόβλημα αυτό θα λυθεί δια της νομίμου οδού στην Σύνοδο της Ιεραρχίας».

Κλείνοντας, ο κ. Αρτέμιος τόνισε: «Μέχρι τότε ήρεμα και χωρίς φασαρίες να διερευνηθούν τα πράγματα, τα όργανα του κράτους ας εξετάσουν όλα τα στοιχεία, και τότε η Ιερά Σύνοδος βάσει των στοιχείων της και των Ιερών Κανόνων και του Καταστατικού Χάρτη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας θα αποφασίσει και θα δώσει την καταλληλότερη λύση».

Επίσης, να σημειωθεί, ότι η Σερβική Εκκλησία διάψευσε σήμερα ότι θα συγκαλέσει έκτακτη Σύνοδο των Επισκόπων, ώστε να επανεξετάσει τη κατάσταση της Επισκοπής Ράζκοπριζρένης.

Συγκεκριμένα ο Εκπρόσωπος της Σερβικής Εκκλησίας, Επίσκοπος Μπάτσας κ. Ειρηναίος (Μπούλοβιτς) διάψευσε κάποια ΜΜΕ τα οποία έγραψαν, ότι συζητήθηκε να συγκληθεί εκ νέου η Σύνοδος και να εξετάσει εκ νέου την εγκυρότητα της απόφασης που αφορά το θέμα του Επισκόπου Αρτεμίου.

Τέλος, σύμφωνα με τον Επίσκοπο Ειρηναίο «στη προκειμένη περίπτωση υπάρχει ένα σύννεφο παραπληροφόρησης».

ΠΗΓΗ: ΡΟΜΦΑΙΑ

Ευχές Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ σε Οικουμενικό Πατριάρχη

Σήμερα δόθηκε στη δημοσιότητα το κείμενο του ευχετήριου τηλεγραφήματος, που ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ έστειλε προχθές 27/2 στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, με την ευκαιρία των 70ών γενεθλίων του.

Ο Πάπας Βενέδικτος στο ευχετήριο τηλεγράφημα του, μεταξύ άλλων τονίζει: «Η αίσια ευκαιρία των εβδομηκοστών γενεθλίων σας, μου προσφέρει τη δυνατότητα να ευχαριστήσω το Θεό, Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Δοτήρα παντός αγαθού, για τις άφθονες ευλογίες που χάρισε στην Παναγιότητά σας, και συγχρόνως να σας εκφράσω τις θερμότερες ευχές της αγάπης μου».

«Αυτές οι θερμές και αδελφικές ευχές συνοδεύονται από τις προσευχές μου, ώστε ο Κύριος να σας στηρίζει με τη δύναμη και τη χάρη Του προς εκπλήρωσιν της υψηλής ποίμαντικής σας αποστολής, ως κήρυκος του Ευαγγελίου και διδασκάλου της πνευματικής ζωής», συνεχίζει ο Πάπας Βενέδικτος.

Κλείνοντας, την επιστολή του ο Πάπας τονίζει: «Με την ευχάριστη ανάμνηση των σύναντήσεων μας, και κυρίως της επισκέψεως μου στο Φανάρι για την εορτή του Αγίου Ανδρέα, εναγκαλίζομαι εν αγιοσύνη την Παναγιότητά σας, εκφράζοντας την πλήρη εμπιστοσύνη μου ότι το Πνεύμα του Θεού θα συνεχίσει να φωτίζει και να οδηγεί την πορεία μας προς την πλήρη κοινωνία που θέλησε ο Χριστός για όλους τους μαθητές Του.»

ΕΛΛΑΣ-ΕΟΚ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΕΚΠΕΜΠΕΙ ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΟΚ

*******************************************************************************************

*******************************************************************************************

Το DVD ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ· 1 ώρας και 21 λεπτών

Παραθέτουμε το πρώτο μέρος των 10 πρώτων λεπτών

Το DVD περιέχει αποσπάσματα ομιλιών από την περίοδο 19-11- 1990 ως 17-12-1990 και παρουσιάζει την αλλοίωσει που επιφέρει στον Ελληνικό πληθυσμό η Ε.Ο.Κ. και εκπέμπει σήμα κινδύνου.

Στο περιοδικό, που εκδίδει 60 χρόνια ο Ορθόδοξος αγωνιστής ιεράρχης, της Ελλαδικής Εκκλησίας, π. Αυγουστίνος Καντιώτης, την «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ», φυλ. 386, Ιουνίου-Ιουλίου 1977, ονομάζει την Ε.Ο.Κ. «ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΕΟΝΤΩΝ», κατά τον μύθο του Αισώπου και λέει·

«…Αντιληφθήκατε, παρακαλώ τον κίνδυνο; Είναι κίνδυνος που απειλεί αυτήν ταύτην την υπόστασιν του Ελληνικού Έθνους, το οποίο διακρίνεται εν μέσω λαών δια τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εθνικής ταυτότητος του. Εκδιώκεται το θρησκευτικόν μάθημα από τα σχολεία των άλλων κρατών της Ε.Ο.Κ; Πρέπει να εκδιωχθεί και από το ιδικόν μας εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Εισάγεται εκεί ως μάθημα αναγκαίον η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας; Πρέπει να εισαχθεί και εδώ. Εγκρίνεται εκεί το αυτόματο διαζύγιο; Και εδώ πρέπει να εγκριθεί. Εψηφίσθη εκεί ως νόμιμος πράξη η αμβλωση; Και εδώ πρέπει να ψηφισθεί. Απαλλάσσονται πάσης ποινικής και ηθικής ευθύνης οι ομοφυλόφιλοι; Και εδώ πρέπει να γίνει το ίδιο. Εις όλα πρέπει να συμπορευώμεθα με την Ε.Ο.Κ. Η νομοθεσία πρέπει να εκσυγχρονισθεί συμφώνως προς τα πρότυπα της Ε.Ο.Κ. Έτσι η Ελλάς, δεμένη πλέον εις το άρμα της Ε.Ο.Κ., κινδυνεύει να χάσει την ηθική και θρησκευτική της ταυτότητα και να γίνει αγνώριστος. Όχι Έλλην, αλλ’ Ευρωπαίος, ιδού το ιδανικό των νεωτέρων Ελλήνων, οι οποίοι έχουν θαμβωθεί από τα «κάλλη» της Ε.Ο.Κ.

Και μόνο δια τον κίνδυνο αυτό της αλλοιώσεως του χαρακτήρα της Ελλάδος έπρεπε ν’ αποκρουσθεί η ένταξις. Με την ακώλυτον εισέλασιν αισχρών εραστών του μαμωνά, ανθρώπων τυχοδιωκτών, αμοραλιστών, υλιστών και αθέων, η Ελλάς, η προσφιλής μας Πατρίς, κινδυνεύει να γίνει «Γαλιλαία των εθνών». Και να ομιλήσωμεν σαφέστερον, θα γίνει διεθνές πορνείον. Ποιός τίμιος άνθρωπος ενοικιάζει, και με υπέρογκα ακόμη μισθώματα, το πτωχικόν του σπίτι, δια να γίνει οίκος ανοχής; Και πως θα επιτρέψουμε, αυτός ο μικρός οίκος, ο οποίος εθεμελιώθη με τα αίματα των προγόνων μας, να γίνει διεθνής οίκος ανοχής; Και αν ακόμη η Ε.Ο.Κ. επρόκειτο να στρώσει τους δρόμους μας με χρυσόν και να ικανοποιήσει όλας τας υλικάς επιθυμίας και ανάγκας μας, και πάλι δεν θα επιτρέπετο να δεχθώμεν την ηθικήν κατάπτωση και το “ξεπούλημα”».

Προτιμότερο πτωχοί με τον Χριστό, παρά εκατομμυριούχοι με τον διάβολο!

Οι ανησυχίες του γέροντος αγωνιστού ακρίτα ιεράρχου, που φύλαγε άγρυπνος τις Θερμοπύλες του Βορρά, επαληθεύονται σήμερα. Όλα αυτά τα ηθικά κακά, που αναφέρει ο Γέροντας το 1977, ήλθαν στην Ελλάδα και έγιναν νόμοι του κράτους. Και τρώγοντας ανοίγει η όρεξη των μεγάλων· Οι ισχυροί της γης ζητούν παράλογα πράγματα από την Ελλάδα και επειδή δεν βρίσκουν καμμία αντίσταση, την οδηγούν στο χείλος του ηθικού και οικονομικού γκρεμού. Μια ματιά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σήμερα, αρκεί για να μας το βεβαιώσει.

**********************************************************************************************************

Συνάντηση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου με τον Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και τον κ. Κ.Χολέβα

πηγή:Εκκλησία της Κύπρου
Γράφει ο κ. Κώστας Πρωτοπαπάς
Οι κ.κ. Ιωάννης Κογκούλης και Κωνσταντίνος Χολέβας, Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Πολιτικός Επιστήμων, αντίστοιχα, επισκέφθηκαν, σήμερα το πρωϊ, στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου, τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομο. Η επίσκεψη στον Μακαριώτατο, πραγματοποιήθηκε, με την ευκαιρία της παρουσίας των δύο αξιόλογων επιστημόνων στην Κύπρο, όπου και μίλησαν, μεταξύ άλλων ομιλητών, στην 2η Ημερίδα Παιδείας και Τεχνολογίας.....
που διοργάνωσε το Πολιτιστικό Σπουδαστήριο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Έγκωμης, το περασμένο Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010, με θέμα: «Η Ελληνορθόδοξη παιδεία στην Κύπρο:Όραμα και στόχοι».
Κατά τη συνάντηση των δύο διακεκριμένων επιστημόνων με τον Μακαριώτατο, η οποία υπήρξε ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα, γόνιμη και παραγωγική, συζητήθηκαν, τόσο το θέμα της Ημερίδας, για την οποία ήλθαν στη νήσο μας, όσο, κυρίως, οι εκκλησιαστικοί-πνευματικοί προβληματισμοί και ανησυχίες, που απασχολούν την Παιδεία και γενικά τους νέους μας από την προσχολική ηλικία μέχρι και την Πανεπιστημιακή. Από τον Μακαριώτατο και τους συνομιλητές του, τονίστηκε το αποδεδειγμένο και αδιάπτωτο ενδιαφέρον της Εκκλησίας, καθώς και η συνεχής μέριμνα και φροντίδα της για την ηθικοπνευματική προκοπή των νέων μας, οι οποίοι αποτελούν και το μέλλον της Πατρίδας μας, έχοντας πάντα ως βάση την Ελληνορθόδοξή μας καταγωγή, δηλαδή, τις αρχές, τις αξίες και τις παραδόσεις μας ως Ελλήνων και ως Ορθοδόξων Χριστιανών.

Επίσης, ο Μακαριώτατος και οι επισκέπτες του, συζήτησαν, εν εκτάσει, το εθνικό μας πρόβλημα και την κρίσιμη καμπή στην οποία αυτό ευρίσκεται και τον εξ’ αυτού θανάσιμο κίνδυνο, που αντιμετωπίζει η εθνικοθρησκευτική επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού στη μαρτυρική τούτη γη των μακαριστών πατέρων και των προγόνων του.

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ:"Απορρίπτω ως απαράδεκτη την άσκηση εκκλήτου του πρ. Μητροπολίτη Αττικής

Επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο απέστειλλε ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σερραφείμ, όσον αφορά την πρόσκληση του να συμμετάσχει στο Β Βάθμιο δι΄ Αρχιερείς Συνοδικό Δικαστήριο.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

Μακαριώτατε Άγιε Πρόεδρε,
Επί τής Υμετέρας υπ’ αριθμ. 664/372/22.2.2010 Προσκλήσεως προς συμμετοχήν μου ως αναπληρωματικού μέλους εν τη συνθέσει του υπό την Υμετέραν Προεδρίαν συγκληθησομένου Β βαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου την Δευτέραν προσεχούς μηνός Μαρτίου ημέραν Τρίτην και ώραν 10ηνπρωϊνην προκειμένου ίνα τούτο κρίνη και δικάση την από 29/1/2010 έφεσιν του τέως Μητροπολίτου Αττικής και νυν Μοναχού κ. Παντελεήμονος Μπεζενίτου κατά της υπ’ αριθ. 1/2009 Αποφάσεως του Πρωτοβαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου, δι’ ης κατ’ εφαρμογήν της διατάξεως του άρθρου 160 του Ν. 5383/1932 «Περί Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων και της προ αυτών διαδικασίας», καθηρέθη ούτος εκ του Αρχιερατικού Υπουργήματος και επανήλθε εις την τάξιν των Μοναχών επάγομαι τα κάτωθι:
Ο Μητροπολίτης πρ. Αττικής κ. Παντελεήμων καθηρέθη όχι κατά τήν τακτικήν κανονικήν διαδικασίαν, την οποίαν προβλέπει ο προρρηθείς Νόμος 5383/1932, αλλά κατά την ειδικήν διαδικασίαν την οποίαν προβλέπει το άρθρον 160 του Νόμου αυτού. Όπως είναι διατυπωμένη η ειρημένη διάταξις προκύπτουν εξ αυτής, ότι η καθαίρεσις είναι υποχρεωτική δηλ. δεν έχει το Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον εξουσίαν ίνα απαλλάξη τον παραπεμφθέντα εις αυτό Κληρικόν η να του επιβάλη μικροτέραν ποινήν. Αυτή είναι η έννοια της φράσεως του Νόμου: «... προκαλεί την καθαίρεσιν άνευ ετέρας τινός διαδικασίας».
Επομένως πρόκειται περί δεσμίας νομικής ενεργείας και εν ταυτώ η Απόφασις περί καθαιρέσεως εκδίδεται μεν από Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον, εις την ουσίαν όμως δεν είναι δικαστική Απόφασις, ως αι λοιπαί αποφάσεις των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων, αλλά ειδικόν και υποχρεωτικόν διοικητικόν μέτρον, το οποίον αποτελεί έννομον συνέπειαν της αμετακλήτου καταστάσης ποινικής Αποφάσεως του Πολιτειακού Ποινικού Δικαστηρίου.
Ο Πολιτειακός Νομοθέτης δια της διατάξεως 160 του Ν. 5383/1932, την οποίαν καλώς η κακώς, ηθελημένως η αθελήτως απεδέχθησαν, τόσον το Σεπτόν Οικουμενικόν Πατριαρχείον, όσον και η καθ’ ημάς Αγιωτάτη Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Ελλάδος, κατά την ψήφισιν του Ν. 590/1977 «Περί Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος», δεν θέλει να παραμείνη εις το ιερατικόν Υπούργημα Κληρικός, ο οποίος διέπραξε τοσούτον σοβαρόν ποινικόν αδίκημα, ώστε να του επιβληθή «εγκληματική ποινή» και δη αμετακλήτως.
Επειδή όμως δεν έχει εξουσίαν να αναθέση την αρμοδιότητα καθαιρέσεως εις το Πολιτειακόν Δικαστήριον, διότι τούτο θα ισοδυναμούσε με ανεπίτρεπτον κατά το Σύνταγμα επέμβασιν της Πολιτείας εις τα interna της Εκκλησίας, αναθέτει την αρμοδιότητα αυτήν εις το αρμόδιον Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον, η Απόφασις του οποίου λαμβανομένη «άνευ ετέρας τινός διαδικασίας» είναι οριστική και τελεσίδικος και δεν υπόκειται εις ένδικον μέσον δηλ. εις έφεσιν ενώπιον του αρμοδίου Ββαθμίου Εκλησιαστικού Δικαστηρίου ούτε προκειμένου περί Μητροπολιτών εις έκκλητον ενώπιον του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου.
- Η έφεσις και το έκκλητον εν γένει προϋποθέτουν την ύπαρξιν νομικού λόγου εφέσεως ο οποίος εν προκειμένω δεν υφίσταται η την ύπαρξιν σφάλματος εις την Απόφασιν του αποφανθέντος Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου το οποίον ωσαύτως δεν υφίσταται διότι το αποφασίσαν την καθαίρεσιν Πρωτοβάθμιον δι’ Αρχιερείς Συνοδικόν Δικαστήριον δεν έκρινε κατ’ουσίαν την υπόθεσιν ούτε εξέδωκε κρίσιν επί σχηματισθείσης Κανονικής δικογραφίας, ούτε ηρμήνευσεν Νόμον τινα κατά τρόπον λανθασμένον, αλλά διέταξε την καθαίρεσιν «άνευ ετέρας τινός διαδικασίας» διότι δεν ηδύνατο να αποφασίση διαφορετικώς. Συνεπώς επαναλαμβάνω και αύθις, ούτε έφεσις ενώπιον του Ββαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου χωρεί ούτε έκκλητον ενώπιον του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου.
- Εν όψει τών προεκτεθέντων το αίτημα του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου ως και προφορικώς έχω αναφέρει εις Υμάς θα έδει να ερμηνευθή ως απλή υπόδειξις μη λαμβάνουσα υπ’ όψιν αυτής τα ανωτέρω και όχι ασφαλώς ως εντολή πρός Αυτοκέφαλον, ανεξάρτητον και Αυτοδιοίκητον Εκκλησίαν διότι ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης τοιαύτην αρμοδιότητα και δυνατότητα και κατά το Κανονικόν δικαιϊκόν πλαίσιον και κατά το Νομικόν σύστημα ρυθμίσεως σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας εν Ελλάδι δεν κέκτηται.
Θα ηδύνατο όμως αντί όλης αυτής της εμπλοκής να κάμη χρήσιν της εκκλήτου αυτού δικαιοδοσίας, την οποίαν πάντες αποδεχόμεθα ομοφώνως, απορρίπτων ως απαραδέκτως ασκηθείσας τας ενώπιον Αυτού υποβληθείσας εκκλήτους προσφυγάς του πρώην Μητροπολίτου Αττικής.
- Κατόπιν τών προεκτεθέντων η σύγκλησις του Β βαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου τη Υμετέρα Προσκλήσει παρίσταται ως μία μη σύννομος ενέργεια και μη ερειδομένη επί Νομικής προβλέψεως και προϋποθέσεως και φυσικά ως μία πλήρως αλυσιτελής διαδικασία που δυστυχώς θα εμπλέξη τόσον την Υμετέραν Γεραράν Μακαριότητα όσον και τους αποδεχθησομένους την Υμετέραν πρόσκλησιν και συμμετέχοντας εις την ως άνω παράνομον διαδικασίαν εις ενδεχομένους ποινικάς ευθύνας δια παράβασιν καθήκοντος και απιστίαν περί την υπηρεσίαν.

Κ Α Τ Α Τ Α Υ Τ Α

Αδυνατώ ίνα συμπράξω εις μίαν τοιαύτην έκνομον ενέργειαν και δια τον λόγον αυτόν δεν αποδέχομαι την υπ’ αριθ. 664/372/22.2.2010 Υμετέραν Πρόσκλησιν.
Πηγή: Ρομφαία

Αναβολή επισήμου ενθρονίσεως του Πατριάρχη Σερβίας

Σύμφωνα με δημοσιεύματα Σερβικών εφημερίδων η επίσημη τελετή ενθρόνισης του Σέρβου Πατριάρχη Ειρηναίου στο Πέκιο, που προβλέπονταν να γίνει στις 25 Απριλίου στο κέντρο της Σερβικής Εκκλησίας και στην αρχαία έδρα των Σέρβων Πατριαρχών, θα γίνει τελικά τον Σεπτέμβριο.
Εκτός από τους 46 επισκόπους της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στην ενθρόνιση του Πατριάρχη θα προσκληθούν αξιωματούχοι των άλλων εκκλησιών!!!!!! και ηγέτες από τη Σερβία και το εξωτερικό.
Ustoličenje u Pećkoj patrijaršiji odloženo za

Παναγιώτης Τελέβάντος, Παρασημοφορήθηκαν οι Πατέρες που υπερασπίστηκαν την Ορθοδοξία στην Κύπρο

ΠΑΡΑΣΗΜΟΦΟΡΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
=================

“Στην “Απολογία” του, ο Σωκράτης, μετά την καταδίκη του, εισηγήθηκε ως “τιμωρία” να σιτίζεται δωρεάν στο πρυτανείο της πόλης. Με άλλα λόγια προκάλεσε ανοιχτά τους δικαστές του και χωρίς περιστροφές τους είπε: Με καταδικάσατε για κάτι που θα έπρεπε ουσιαστικά να με αμείψετε.
Αφού, λοιπόν, η Εκκλησία της Κύπρου απεφάσισε να παραπέμψει σε ανακρίσεις τους ηρωικούς ιερείς και ομολογητές μοναχούς που έσωσαν κυριολεκτικά την τιμή της εξαιτίας των οικουμενιστικών ακροβατισμών των ιεραρχών της ευσεβάστως υποβάλλουμε την ακόλουθη εισήγηση: Οι μεν κληρικοί να τιμηθούν με το οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου και να επαινεθούν με συνοδική εγκύκλιο που να διαβαστεί σε όλους τους ναούς της Κύπρου. Στους δε μοναχούς Σταυροβουνίου ας απονεμηθεί το παράσημο του Αποστόλου Βαρνάβα ανώτατη διάκριση της Εκκλησίας της Κύπρου. Παράλληλα με την παρασημοφορία των καλών αυτών πατέρων η Σύνοδος ας παρασημοφορήσει ΟΛΟΥΣ ανεξαίρετα τους λαϊκούς Κυπρίους και Ελλαδίτες που διαδήλωσαν ειρηνικά προσευχόμενοι εναντίον του Παπισμού (και όχι εναντίον των διαλόγων όπως συκοφαντικά οι διώκτες τους ισχυρίζονται.)”
Αυτά, μεταξύ άλλων, είχα γράψει όταν εκτυλίσσονταν τα θλιβερά γεγονότα στην Πάφο.
Πού να ήξερα τι γυρίσματα έχει ο καιρός και προπαντός τι γυρίσματα έχει ο Θεός!
Τι μαθαίνω λοιπόν; Οτι ο π. Χριστόδουλος Μούγιας εφημέριος της κοινότητας του Αλεθρικού χειροθετήθηκε, όχι απλά πρωτοπρεσβύτερος, όπως είχα προτείνει, αλλά Αρχιμανδρίτης (χηρεύει από δεκαπενταετίας), στη Β΄ Στάση των Χαιρετισμών, από τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Τριμυθούντος κ. Βαρνάβα.
Υπενθυμίζω ότι ο π. Χριστόδουλος αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη από τον Αρχιεπίσκοπο που τον κάλεσε επί τούτω στην Αρχιεπισκοπή για τη συμμετοχή του στην ειρηνική διαδήλωση των πιστών έξω από το συνεδριακό κέντρο στην Πάφο όπου πραγματοποιείτο η συνάντηση της Μικτής επιτροπής Ορθοδόξων και Παπικών. Και όχι μόνον αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη αλλά και του επεβλήθηκε ποινή στέρησης μισθού ενός μηνός παρόλον ότι είναι πολύτεκνος πατέρας.
Τότε ασκήσαμε αυστηρή μεν αλλά δίκαιη κριτική. Τώρα είναι η ώρα να απονείμουμε δίκαιο έπαινο. Δόξα σοι ο Θεός που μπορούμε να πούμε εκ βαθεών ένα μπράβο με όλη μας την καρδιά στην Εκκλησία της Κύπρου και ιδιαίτερα στο Σεβασμιότατο κ. Βαρνάβα που προέβη σε μια καθόλα επαινετή ενέργεια.
Επειδή όμως Αγιοι Συνοδικοί ο αιρεσιάρχης της Ρώμης ετοιμάζεται να επισκεφθεί μετά φανών και λαμπάδων σύντομα το νησί μας ελπίζουμε να μην παρατηρηθούν απρέπειες και παραβάσεις των κανόνων με συμπροσευχές και άλλα παρατράγουδα.

Η συνωμοσία επιβολής της πολυπολιτισμικότητας αποκαλύπτεται

(Φωτό. Ο σύμβουλος των Εργατικών Andrew Neather που αποκάλυψε ότι η αύξηση της μετανάστευσης έχει πολιτικά κίνητρα).

του Γιάννη Κολοβού - επικοινωνιολόγου

Άκρως αποκαλυπτικό ήταν το άρθρο του Andrew Neather στην London Evening Standard, στο οποίο παραδεχόταν ότι η απόφαση για την χαλάρωση των συνοριακών ελέγχων στην Βρετανία και για την αλματώδη αύξηση της εισροής μεταναστών ήταν εσκεμμένη προκειμένου να γίνει η χώρα ... πολυπολιτισμική! Ο Neather δεν είναι τυχαίος: στις αρχές του 2000 υπήρξε λογογράφος του Βρετανού πρωθυπουργού Tony Blair και των υπουργών Εσωτερικών Jack Straw και David Blunkett.
Στο άρθρο αυτό έκανε λόγο για «σκόπιμη πολιτική των υπουργών από τα τέλη του 2000 μέχρι τουλάχιστον τον περσινό Φεβρουάριο να ανοίξει η Βρετανία στην μαζική μετανάστευση». Επιπλέον παραδέχθηκε: «Εγώ έγραψα τον λόγο-ορόσημο που έβγαλε η τότε υπουργός Μετανάστευσης Barbara Roche τον Σεπτέμβριο του 2000, στον οποίον ζητούσε την χαλάρωση των ελέγχων. Σηματοδότησε μία σημαντική αλλαγή από την πολιτική προηγούμενων κυβερνήσεων».
Ο λόγος αυτός βασίσθηκε εν πολλοίς σε μία μελέτη για το θέμα της μετανάστευσης την οποία συνέταξε η «Performance and Innovation Unit», το κυβερνητικό think tank του Tony Blair. Ο Neather υπογράμμισε ότι η μελέτη αυτή είχε περιβληθεί από μυστικότητα: «Προσχέδια είχαν μοιρασθεί το καλοκαίρι του 2000 με εξαιρετική απροθυμία: υπήρχε μία παράνοια μήπως φθάσει στα ΜΜΕ». Ακόμα σημαντικότερο είναι το γεγονός ότι η τελική μελέτη δεν περιελάμβανε όλα τα σημεία που υπήρχαν στα προσχέδιά της. Ο Neather παραδέχθηκε ότι τα προσχέδια που είδε έκαναν επίσης αναφορά και σε έναν κινητήριο πολιτικό στόχο πίσω από αυτήν την αλλαγή πολιτικής: «Η μαζική μετανάστευση αποτελούσε τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση θα έκανε την Βρετανία πραγματικά πολυπολιτισμική. Η πολιτική αυτή σκόπευε να τρίψει στην μούρη της Δεξιάς την (πληθυσμιακή) διαφορετικότητα και να καταστήσει τα επιχειρήματά της παρωχημένα».
Ο Neather επισήμανε την απροθυμία της κυβέρνησης των Εργατικών να συζητήσει δημοσίως τις συνέπειες της αυξημένης μετανάστευσης φοβούμενη μήπως χάσει την ψήφο της εργατικής τάξης. Και τέτοιος κίνδυνος υπήρχε καθώς η μελέτη της «Performance and Innovation Unit», που δημοσιοποιήθηκε τελικά τον Ιανουάριο του 2001, εστίαζε πολύ στα οφέλη της αγοράς εργασίας, ενώ τα «κοινωνικά αποτελέσματα» στα οποία αναφερόταν αφορούσαν μόνο τους μετανάστες και όχι τους γηγενείς κατοίκους. Αξίζει να αναφερθεί ότι το θέμα της μετανάστευσης δεν είχε τύχει ιδιαίτερης αναφοράς στο πολιτικό πρόγραμμα των Εργατικών του 1997 όταν ανήλθαν στην εξουσία. Έτσι, όπως σχολίασε ο Neather, «εν μέρει κατά τύχη, εν μέρει από πρόθεση, η Κυβέρνηση δημιούργησε την μεταναστευτική έκρηξη που επιθυμούσε».
Σχολιάζοντας τις αποκαλύψεις του άρθρου ο πρώην πρέσβυς και διευθυντής του think tank «Migrationwatch» Sir Andrew Green υπογράμμισε: «Τουλάχιστον τώρα η αλήθεια αποκαλύφθηκε, και είναι δυναμίτης. Πολλοί υποψιάζονταν εδώ και καιρό ότι η μαζική μετανάστευση που έλαβε χώρα κατά την διακυβέρνηση από τους Εργατικούς δεν ήταν απλά ένας κακός χειρισμός, αλλά επίσης και μία συνωμοσία. Είχαν δίκιο. Η κυβέρνηση επέτρεψε την είσοδο στην χώρα σε 3 εκατομμύρια μετανάστες για κυνικούς πολιτικούς λόγους, καλυμμένους με πανούργο οικονομικό καμουφλάζ».
Δηλώσεις έκαναν και οι πρόεδροι της διακομματικής Ομάδας για την Ισόρροπη Μετανάστευση, βουλευτές Frank Field (των Εργατικών) και Nicholas Soames (των Συντηρητικών), οι οποίοι επισήμαναν: «Καλωσορίζουμε αυτήν την δήλωση από έναν πρώην σύμβουλο, την οποία όλη η χώρα γνωρίζει ότι είναι αληθής. Είναι η πρώτη αχτίδα αλήθειας η οποία έλαμψε επισήμως επί του θέματος της μετανάστευσης προς την Βρετανία».
Δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε τις ομοιότητες της βρετανικής περίπτωσης με την ελλαδική:
Η νέα κατάσταση αποφασίζεται και επιβάλλεται στα κρυφά. Στην Ελλάδα η παραμονή των παρανόμων μεταναστών στην χώρα συνέβη παρά την αντίθεση της κοινής γνώμης. Ομοίως, παρά την αντίθεση των Ελλήνων και χωρίς να προηγηθεί δημόσια ενημέρωση και διαβούλευση, έγιναν οι εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις τους τόσο από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (1997, 2001) όσο και από τις κυβερνήσεις της ΝΔ (2005, 2007). Χωρίς δημόσιο διάλογο προχωρούν οι ρυθμίσεις για παροχή δικαιώματος ψήφου καθώς και Ελληνικής ιθαγένειας στους μετανάστες. Εν κρυπτώ προωθείται και η πολυπολιτισμικοποίηση της (πρώην Εθνικής) Παιδείας μας καθώς και της δημόσιας ζωής.
Ως επιχείρημα προβάλλονται τα «οικονομικά οφέλη». Βασικό επιχείρημα που προβάλλεται από τους θιασώτες της μαζικής εισροής μεταναστών στην χώρα μας είναι τα οφέλη για την οικονομία μας. Όπως, όμως, έχουμε δείξει σε προηγούμενα άρθρα μας (π.χ. Οι οικονομικές συνέπειες της μετανάστευσης προς την Ελλάδα), οι παρουσιαζόμενες μελέτες είναι μονομερείς και αρκετά διαβλητές καθώς επικεντρώνονται σε κάποιους οικονομικούς δείκτες «αγνοώντας» κάποιους άλλους, καθώς μιλούν για οφέλη χωρίς όμως να έχουν υπολογίσει τα κόστη, καθώς αποσιωπούν το ότι πλήττονται τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα του πληθυσμού – δηλαδή η εργατική τάξη πρώτα από όλα.
Υπάρχει απώτερος πολιτικός στόχος. Και ο στόχος αυτός είναι διπλός: η πολυπολιτισμικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας ώστε να πραγματοποιηθεί το κοσμοπολιτικό όνειρο της πολιτικής ελίτ της χώρας και η δημιουργία ενός φανατικά πιστού εκλογικού σώματος – αυτού των μεταναστών ψηφοφόρων – το οποίο θα ψηφίζει συντριπτικά υπέρ της κοσμοπολίτικης κυβερνητικής Αριστεράς (βασικά υπέρ του ΠΑΣΟΚ, σε μικρότερο βαθμό υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ) ώστε να διαιωνίσει την παραμονή της στην εξουσία. Οι έξαλλοι πανηγυρισμοί ομάδων μεταναστών για την νίκη του ΠΑΣΟΚ την βραδιά των εκλογών μιλούν από μόνοι τους!
Ας μην μας διαφεύγει ότι οι πρώτες εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις παρανόμων μεταναστών και η αποδοχή της πολυπολιτισμικότητας στην χώρα μας έλαβαν χώρα επί των κυβερνήσεων Σημίτη, η οποία είχε ως υπόδειγμα τον «τρίτο δρόμο» των Εργατικών του Tony Blair - την κρυφή πολιτική του οποίου για το (τεχνητώς πολυπολιτισμικό) μέλλον της χώρας του αποκάλυψε πέραν πάσης αμφιβολίας ο πρώην συνεργάτης του.
Ρεσάλτο.τεύχος 46 (Ιανουάριος 2010) -από: Αντίβαρο

ΤΟ 20% ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ- ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΟΥΣ ΧΟΡΗΓΟΥΝ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΑΚΙΝΗΤΑ ΕΝΩ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΗΔΙΑΣΜΕΝΟΙ!

http://hellenicrevenge.blogspot.com/2010/03/20.html

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Οι καταγεγραμμένοι μετανάστες στην Ελλάδα είναι περίπου 800.000 με 900.000. Απ’ αυτούς το 50% είναι στην Αττική, δηλαδή γύρω στις 400.000 με 500.000 και απ’ αυτούς τις 500.000 το 40% είναι μέσα στα όρια του Δήμου της Αθήνας. Με βάση την τελευταία επίσημη απογραφή, επομένως, το 19% περίπου του πληθυσμού που ζει στην Αθήνα είναι μετανάστες, νόμιμοι και μη.

Ο δήμαρχος Αθηναίων πριν ένα μήνα έχει αναφερθεί, μεταξύ άλλων, και στους 250 οίκους ανοχής που λειτουργούν στο κέντρο, εκ των οποίων μόνο 7 είναι νόμιμοι.

Όσον αφορά τους μετανάστες, σύμφωνα με τον κ. Κακλαμάνη, το 40% του συνόλου των μεταναστών της Αττικής συγκεντρώνονται στο Δήμο Αθηναίων.

Πρόβλημα επίσης συνιστούν και μερικά παλιά ξενοδοχεία, τα οποία έχουν μετατραπεί στην ουσία σε οίκους ανοχής, αλλά και τα περίφημα «Στούντιο», ή «Κέντρα Σωματικής Ευεξίας», τα οποία παίρνουν αμέσως άδεια από το υπουργείο Οικονομικών και από τις εφορίες για να πάρουν τριπλότυπο απόδειξης. Ο δήμαρχος Αθηναίων ανακοίνωσε εικαστικές παρεμβάσεις στην ευρύτερη περιοχή της Ομόνοιας, ενώ αναφέρθηκε επίσης στην ανάπλαση της Πλατείας Μεταξουργείου και στην ενοποίησή της με την Πλατεία Αυδή, καθώς και στην ανάπλαση της Πλατείας Ψυρρή, η οποία, όπως είπε, σε 2 με 2,5 μήνες θα έχει ολοκληρωθεί.

Παράλληλα, σχεδιάζεται η ανάπλαση της οδού Αθηνάς, ενώ για πρώτη φορά μετά από 150 χρόνια θα δημιουργηθεί μια νέα πλατεία στο κέντρο της πόλης, δίπλα από το Εθνικό Θέατρο, 1.300 τετραγωνικών , η οποία ενδεχομένως να ονομαστεί Μινωτή-Παξινού.
Εως τον Ιούνιο αναμένεται να γκρεμιστεί το υπάρχουν κτίριο του ΝΑΤ και να αρχίσουν οι εργασίες διαμόρφωσης.

Οι Έλληνες φεύγουν αηδιασμένοι αλλά οι ξένοι αγοράζουν

Στην αγορά 5.000 ακινήτων στη χώρα μας προχώρησαν πέρσι ισάριθμοι οικονομικοί μετανάστες. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, οι τράπεζες χορήγησαν πάνω από 5.000 δάνεια σε οικονομικούς μετανάστες προκειμένου να αγοράσουν διαμέρισμα σε μια από τις περιοχές της Αθήνας.
Υπολογίζεται πως το 7% των χορηγήσεων – δηλαδή περί τα 5.000 δάνεια – ελήφθη από μετανάστες, ποσοστό που αγγίζει το 11% αν προστεθούν σ’ αυτούς και οι υπόλοιποι ξένοι υπήκοοι (όχι οικονομικοί μετανάστες) που διαμένουν στην Ελλάδα αλλά δεν έχουν γεννηθεί στη χώρα μας. Η απόκτηση ακινήτων από μετανάστες, ιδίως σε υποβαθμισμένες σήμερα περιοχές της Αθήνας, αναμένεται να συνεχιστεί και φέτος

Και έτσι την ώρα που οι Έλληνες φεύγουν αηδιασμένοι και μη λαμβάνοντας τις εξαγγελίες του Δημάρχου,η Αθήνα παραδίδεται μέρα με την μέρα άνευ όρων στα χέρια των αλλοδαπών νέων δημοτών.

πηγή:Εγκληματικότητα

Το Φανάρι και τους νόμους εφαρμόζει και τους ιερούς κανόνες καταπατεί"

Βαδίζουμε ολοταχώς προς την πορεία που χάραξε ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης! Συνέρχεται αύριο το Δευτεροβἀθμιο δι' Αρχιερείς Συνοδικό Δικαστήριο για να δικάσει μια υπόθεση που δεν υπάρχει!

Για να δικάσει, μόνο και μόνο για να γίνη το χατήρι του Πατριάρχη μας! Έτσι διατάζει το μεγάλο Αφεντικό μας και εμείς υποτελικά, δουλικά θά ἐλεγα, σκύβουμε το κεφάλι και προσκυνάμε!

Τι να δικάσει τό Δευτεροβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο; Μια υπόθεση, την οποία το Πρωτοβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο έστειλε στο ....Αρχείο; Πως να συνέλθη το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, αφού δεν υπάρχει πρωτόδικη καταδίκη;

Ο αδελφός μας πρ. Μητροπολίτης Αττικής κ. Παντελεήμων δικάσθηκε και από τα πολιτικά καί από τα εκκλησιαστικά Δικαστήρια για το ίδιο αδίκημα, αυτό της υπεξαιρέσεως. Από τα εκκλησιαστικά Δικαστήρια κρίθηκε αθώος και η υπόθεση εστάλη στο Αρχείο!

Από τα πολιτικά Δικαστήρια κρίθηκε ένοχος και καταδικάσθηκε. Ακολούθησε η φυλάκιση. Κατ' εφαρμογήν του Νόμου συνήλθε το Πρωτοβάθμιο δι Αρχιερείς Συνοδικό Δικαστήριο, το οποίο ΟΧΙ ΩΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ αλλ' ως Δικαστικό Συμβούλιο επέβαλε εκκλησιαστική ποινή. Η επιβληθείσα ποινή ήταν το αναγκαίο αποτέλεσμα μιάς καταδίκης για ποινικό αδίκημα και της φυλακίσεως.

Είναι αυτονόητο, ότι ένας κληρικός οιουδήποτε βαθμού, εάν καταδικασθή για κάποιο ποινικό αδίκημα, εκπίπτει αυτομάτως του εκκλησιαστικού του βαθμού. Στην περίπτωση αυτή το εκκλησιαστικό Δικαστήριο ΔΕΝ ΔΙΚΑΖΕΙ αλλά ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΙ! Επιβεβαιώνει δηλ. την καταδίκη και ἐφαρμόζει το δίκαιο, τόσο το εκκλησιαστικό όσο και το κοσμικό! Το Εκκλησιατσικό Δικαστήριο στην προκειμένη περίπτωση ενεργεί ως Δικαστικό Συμβούλιο.

Αυτά τα απλά πράγματα δεν κατανόησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο! Προκειμένου να μη παραθεωρηθή το δικαίωμα του "εκκλήτου" βυθίζει σε μια περιπέτεια μία Εκκλησία και ένα Λαό! Την Εκκλησία τῆς Ελλάδος, η οποία στηρίζει παντοιοτρόπως, ηθικά και υλικά, τό Πατριαρχείο καί τόν Ελληνικό Λαό, ο οποίος από το υστέρημα του όχι μόνο συντηρεί, διατρέφει και πλουτίζει το Οικουμενικό Πατριιαρχείο, αλλά και καλύπτει τα ἐξοδα για τα πολυδάπανα και πυκνά ταξίδια του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου!

Σήμερα λοιπόν θέλουμε να προσθέσουμε μια ακόμη νότα στα πεπραγμένα του Πατριάρχου μας. Ας μη σπεύσουν μερικοί να μας κατηγορήσουν, ότι αντιμαχόμεθα τον Πατριάρχη μας.

Αντιμαχόμεθα πράξεις του Πατριάρχου μας, οι οποίες αδικούν τήν Εκκλησία μας καί όχι τον Πατριάρχη μας. Δεν είναι δά και αλάθητος! Ο σεβ. Ερζεγοβίνης σε προηγούμενο σημείωμα εφώτισε το ζήτημα. Πράξεις λοιπόν του Πατριάρχου, οι οποίες θεριεύουν τον πατριαρχικό εγωϊσμό! Εμείς οφείλουμε να υπηρετούμε την αλήθεια καί μόνο την αλήθεια. Προηγείται δε ο σεβασμός στην αλήθεια και έπεται ο σεβασμός στα πρόσωπα. Αλλοιώς καταντάμε οσφυοκάμπτες και κόλακες!

Κόπτεται λοιπόν ο Παναγιώτατος Πατριάρχης μας για την εφαρμογή των ιερών κανόνων! Παράλληλα υποστηρίζει τήν αθέτηση η παραβίαση των Νόμων της Ελληνικής Πολιτείας.

Εμείς σήμερα θέλουμε να καταγγείλουμε urbi et orbi, στήν πόλη και στον κόσμο, ότι ο Πατριάρχης μας ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΗΡΕΙ ΑΠΑΡΑΣΑΛΕΥΤΩΣ και ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΑΤΕΙ άνευ ενδοιασμού!

Ως πρός τούς Νόμους: Όπως είναι γνωστό, επικειμένης εκλογής νέου Πατριάρχου, ο Κατάλογος των υποψηφίων πρός εκλογή υποβάλλεται στον Νομάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος κατά βούληση διαγράφει όσα ονόματα υποψηφίων επιθυμεί! Άρα ο νυν Οικουμενικός Πατριάρχης εφάρμοσε τους Νόμους της Τουρκικής Δημοκρατίας, κρίθηκε δε αποδεκτός από την Τουρκία για να καταλάβη τον Πατριαρχικό Θρόνο!

Γιατί άραγε εμείς πρέπει να παραβιάσουμε τους Νόμους της Ελληνικής Πολιτείας; Κατά την διαβεβαίωση άλλωστε, την οποία εμείς οι Αρχιερείς, δίνουμε ενώπιον του Προέδρου της Δημοκτρατίας, υποσχόμεθα, ότι θα τηρούμε τους Νόμους του Κράτους. Γιατί λοιπόν πρέπει να γίνουμε επίορκοι;

Ο Πατριάρχης λοιπόν τηρεί και εφαρμόζει τους Νόμους της Τουρκίας! Είναι ἀλλωστε Τούρκος πολίτης! Ας μη ξεχνάμε επίσης ότι υπηρέτησε στον τουρκικό στρατό ως Αξιωματικός, δηλ. ως νομιμόφρων Τούρκος πολίτης!

Ως πρός τους Ιερούς Κανόνες: Στην περίπτωση του μακαριστού και αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων Μεθοδίου Φούγια καταππατήθηκαν ανερυθριάστως όλοι οι Ιεροί Κανόνες! Ο Μεγάλος εκείνος Ιεράρχης "εξωπετάχθηκε" από τό Θρόνο του "σαν την τρίχα από το ζυμάρι!", χωρίς να απαγγελθή κατηγορία, χωρίς δίκη, δηλ. χωρίς Πρωτοβάθμιο και Δευτετροβάθμιο Εκκλησιαστικό Δικαστήριο, χωρίς Απολογία, χωρίς ἀσκηση του "εκκλήτου"! Τον κατεδίκασαν σε έκπτωση από τόν Θρόνο του στο Λονδίνο με ένα απλό τηλεφώνημα! Τα γεγονότα λεπτομερέστερα έχουν ως εξής:

Στις 16 Απριλίου 1988, ημέρα Σάββατο της Διακαινισίμου, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε την έκπτωση από τον θρόνο των Θυατείρων (δηλ. του Λονδίνου) του Αρχιεπισκόπου Μεθοδίου, χωρίς κατηγορητήριο κατ’ αυτού και χωρίς κλήση του σε απολογία, κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων.

Στην περίπτωση αυτή του Μεθοδίου δεν ελήφθησαν υπόψη: Η κατηγορηματική επιταγή της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ότι«απόντα ουδείς κατακρίνει» (Mansi, τ. 7, σ. 12).

Ο 87ος Κανόνας της εν Καρθαγένη Συνόδου, ο οποίος ορίζει: t;strong>«την γάρ επισκοπήν απ’ αυτού αφαιρεθήναι πρό της εκβάσεως του κατ’ αυτού πράγματος ουδείς χριστιανώ δύναται δοκείν». Και το σχετικό σχόλιο στον Κανόνα αυτό των Ζωναρά και Βαλσαμώνος: «κάν υπό κατηγορίαν γένηταί τις ή και υπό αφορισμού, εως ού λυθή το κατ’ αυτού δικαστήριον επίσκοπός εστι και της επισκοπής ουκ εξωσθήναι» (Σύνταγμα Ράλλη – Ποτλή, τ. Γ΄, σ. 51, Βκ και 1ο Καν. της Ζ΄ Οικ. Συνόδου). Ο δέ 2ος Κανόνας της Πενθέκτης Συνόδου ορίζει, ότι οι Ιεροί Κανόνες πρέπει να τηρούνται «ακράδαντοι και ασάλευτοι»· απαγορεύει δε ρητώς το «παραχαράττειν… αθετείν… καινοτομείν… -και – ανατρέπειν» αυτούς (Πρβλ. και Γ. Βαλέτα, Φωτίου Επιστολαί, σ. 163).

Αντίθετα, τό Οικουμενικό Πατριαρχείο αγνόησε τα υπό των ανωτέρω Ιερών Κανόνων οριζόμενα στην απόφαση, την οποία έλαβε κατά του Αρχιεπισκόπου Θυατείρων Μεθοδίου. Ακόμη, κατά τον Καθηγητή αείμνηστο Κων. Μουρατίδη, «εστέρησε αυτόν του δικαιώματος της υπό των Ιερών Κανόνων παρεχομένης εις κάθε επίσκοπον δικονομικής προστασίας».

Και ου μόνον τούτο, αλλά καθημερινώς το ίδιο διοχέτευε στον Ελληνικό Τύπο ανυπόστατες κατηγορίες κατά του αδικηθέντος Μεθοδίου, τις οποίες ουδέποτε, πριν από την απόφασή του, απήγγειλε ή κάλεσε αυτόν σε απολογία, προκειμένου να αιτιολογήσει την άδικη και κανονικά άκυρη απόφασή του.

Σήμερα ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος συνιστά στην Εκκλησία της Ελλάδος να ευλαβείται και να τηρεί τους Ιερούς Κανόνες, με αφορμή την περίπτωση του τ. Μητροπολίτη Αττικής κ. Παντελεήμονα, ότι το ίδιο το Φανάρι «μετ’ ευλαβείας τηρεί τους Ιερούς Κανόνας».

Ο ισχυρισμός του αυτός είναι πάντη έωλος και κατάφωρα ανειλικρινής σε συσχετισμό με την περίπτωση, χωρίς δίκη, χωρίς κατηγορητήριο και χωρίς απολογία, εκπτώσεως του Αρχιεπισκόπου Θυατείρων Μεθοδίου από τον θρόνο του, αλλά και με την, εκ των υστέρων, ομολογία του μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου προς τον αδικηθέντα Μεθόδιο, ότι όντως αδικήθηκε.

Το μόνο πού έχουμε, με την σειρά μας, να συστήσουμε με ευλάβεια στην Παναγιότητά του, τον Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, είναι: Να αφήσει ήσυχη την Εκκλησία της Ελλάδος. Είναι μια ελεύθερη, αυτόνομη καί αυτοδιοίκητη τοπική Εκκλησία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι Πατριάρχης της Ορθοδόξου Εκκλησίας και όχι Αρχιεπίσκοπος Αθηνών.

Είμεθα ογδόντα τόσοι Αρχιερείς με αγάπη προς την Εκκλησία, με αίσθημα ευθύνης, με πόνο για τα καθημερινά προβλήματα του Λαού μας και του Ποιμνίου μας. Δεν μπορεί ο Ένας να είναι σοφώτερος από τους ογδόντα! Και μη μου είπετε, ὀτι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο λειτουργεί το Συνοδικό Σύστημα! Εκεἰ ο Πατριάρχης είναι υπεράνω όλων!

Αυθέντης και Δεσπότης! Αλλά για τη δικαιοδοσία του μόνο! Όχι και για την Εκκλησία της Ελλάδος. Το βιώσαμε, όταν ὀλοι οι Ιεράρχες του Οικουμενικοῦ Θρόνου συγκεντρώθησαν στην Κωσνταντινούπολη για να λάβουν μέρος στη μακάβρια εκείνη Τελετή επιβολής του επιτιμίου της "ακοινωνησίας" στον μακαριστό Χριστόδουλο.

Ούτε ένας ΔΕΝ ΕΦΕΡΕ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ! Ούτε ένας!

Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος