Παρασκευή 9 Απριλίου 2010

Μουσουλμάνοι στην Ευρώπη: "Η δημογραφική ωρολογιακή βόμβα αλλοίωσης των λαών της Ευρώπης"

Ενώ στην Ελλάδα οι πολιτικές ελιτ συγχαίρουν αλλήλους για την ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, προσφέροντας μάλιστα αφειδώς νομιμότητα, ιθαγένεια και δικαίωμα ψήφου στους πάλαι ποτέ παράνομους μετανάστες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, καθηγητές αλλά και γιατροί ανά τον κόσμο, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη μουσουλμανική ωρολογιακή βόμβα που θα αλλοιώσει ανεπανόρθωτα τους λαούς της Ευρώπης..

Η ΕΕ αντιμετωπίζει μια εποχή μεγάλης κοινωνικής αλλαγής, αυτά αναφέρει στις εκθέσεις του ο Adrian Michaels, ενώ μέχρι τώρα λίγοι είναι οι πολιτικοί που δείχνουν να κατανοούν αυτή την προειδοποίηση. Στην Βρετανία μα και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση αγνοούν την δημογραφική ωρολογιακή βόμβα: Η πρόσφατη ταχύτατη εισροή μεταναστών στην ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των εκατομμυρίων μουσουλμάνων, θα αλλάξει την ήπειρο μας ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο δεκαετιών, ενώ σχεδόν κανένας από τους υπεύθυνους για την χάραξη πολιτικής, δεν μιλάει για αυτό.

Οι αριθμοί είναι εκπληκτικοί.

Το 1998, μόνο τα 3,2% του πληθυσμού της Ισπανίας ήταν από γεννήσεις αλλοδαπών . Το 2007 το ποσοστό αυτό ανήλθε στο 13,4%. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ευρώπης έχει υπερδιπλασιαστεί τα τελευταία 30 χρόνια και θα έχουν υπερδιπλασιαστεί ξανά μέχρι το 2015.

Στις Βρυξέλλες, τα επτά συνήθη κορυφαία ονόματα των νεογέννητων πρόσφατα αγοριών, ήταν Mohamed, Adam, Rayan, Ayoub, Mehdi, Amine και Hamza.

Τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων των λευκών ευρωπαίων, σε συνδυασμό με τον ταχύτερο πολλαπλασιασμό των μεταναστών, θα αλλάξουν ριζικά με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό, τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την ευρωπαϊκή κοινωνία όπως τη γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.

Ευρώπη «Ευρωπαίων» Μουσουλμάνων

Αυτή η ραγδαία εξέλιξη πρόκειται να αλλάξει το πληθυσμιακό μείγμα της Ευρώπης έχοντας εκτεταμένες συνέπειες στην εκπαίδευση, τη στέγαση, την ευημερία, την εργασία, τις τέχνες, στα πάντα. Θα μπορούσε επίσης να έχει αποφασιστική επίδραση στην εξωτερική πολιτική: μια μελέτη που υποβλήθηκε στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, σχετικά με τη σχέση της Αμερικής και της Ευρώπης, αναφέρει ότι μπορεί από αυτή την εξέλιξη και μόνο να αλλάξουν ριζικά οι μέχρι τώρα παραδοσιακές σχέσεις. Ωστόσο, οι αξιωματούχοι της ΕΕ παραδέχονται ότι το ζήτημα αυτό δεν έχει την προσοχή που του αξίζει.

Ο Jerome Vignon, αρμόδιος για την απασχόληση και τις κοινωνικές υποθέσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δήλωσε ότι το επίκεντρο της εν λόγω λειτουργίας στην ΕΕ ήταν για τους αιτούντες άσυλο και για τον έλεγχο της μετανάστευσης. Στην ίδια δήλωση συνεχίζοντας μας λέγει. "Το θέμα έχει στα σίγουρα υποτιμηθεί - υπάρχει μια γενική ρητορική σχετικά με την κοινωνική ένταξη των μεταναστών και πως θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη σημασία." Τέλος συμπληρώνοντας είπε. «Αυτή η ρητορική σπάνια οδήγησε σε εφαρμογή πολιτικής λύσης».

Οι χώρες της ΕΕ έχουν μακρά ιστορία στην υποδοχή των μεταναστών, αλλά τα τελευταία χρόνια, δύο νέες σημαντικές τάσεις έχουν προκύψει. Οι μετανάστες έρχονται από το εξωτερικό όλο και περισσότερο με επιταχυνόμενους ρυθμούς στις αναπτυγμένες οικονομίες αλλά ο πληθυσμός τους έχει φτάσει πλέον σε υπερβολικούς αριθμούς.

Ο διαρκώς αυξανόμενος μουσουλμανικός πληθυσμός έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αυτό δεν οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί είναι οι μόνοι μετανάστες που εισέρχονται στην ΕΕ σε μεγάλο αριθμό! Υπάρχουν και παρά πολλοί άλλοι προερχόμενοι από κάθε σημείο του ορίζοντα. Πλην όμως οι μουσουλμάνοι είναι γεγονός πως είχαν προκαλέσει στο παρελθόν πληθώρα φρικαλεοτήτων στη Δύση και όλα αυτά στο όνομα του Ισλάμ.

Στο Αμερικάνικο PEW φόρουμ του ερευνητικού ανεξάρτητου κέντρου PEW, που δραστηριοποιείται ως οργανισμός για θέματα Θρησκείας & δημόσιου βίου, στην σχετική έκθεση του αναφέρει: « Οι χώρες της Ε.Ε. διαθέτουν βαθιές ιστορικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές και γλωσσικές παραδόσεις. Η εισροή εκατοντάδων χιλιάδων, και σε ορισμένες περιπτώσεις εκατομμύριων, από ανθρώπους που αναζητούν, μιλούν και ενεργούν με διαφορετικό τρόπο, θα οδηγήσει σε ένα δύσκολο και αταίριαστο κοινωνικό περιβάλλον. "

Πώς έχουν μέχρι σήμερα οι δραματικές πληθυσμιακές αλλαγές;

Ο καθένας γνωρίζει ότι σε ορισμένες συνοικίες πόλεων της Ευρώπης, είναι περισσότεροι οι μουσουλμάνοι και ότι αυτή η μεταβολή είναι διαρκώς αυξανόμενη. Ωστόσο οι πρώτες λεπτομερείς διαπιστώσεις είναι δύσκολο να βρεθούν, εφόσον τα προσωπικά δεδομένα θεωρούνται στην Ε.Ε. ευαίσθητα: πολλές χώρες της ΕΕ συστηματικά αποφεύγουν να συλλέγουν στατιστικά πληθυσμιακά στοιχεία με βάση την θρησκεία.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι αριθμοί για τη μετανάστευση μας περιγράφουν την πραγματικότητα αν και με «θολές» μεθόδους.

Οι 27 χώρες της Ε.Ε. προσέλκυσαν μισό εκατομμύριο περισσότερους ανθρώπους το χρόνο από ότι την εγκατέλειψαν παντοιοτρόπως. " Ωστόσο, από το 2002, " στην τελευταία έκθεση της η Ε.Ε. αναφέρει ότι , "η καθαρή μετανάστευση στην ΕΕ έχει σχεδόν τριπλασιαστεί ανάμεσα σε 1,6 εκατομμύρια και δύο εκατομμύρια άτομα ετησίως."

Αυτές οι μετρήσεις και οι αναμενόμενοι ρυθμοί αποδεικνύεται πως δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αποτέλεσμα προχειρότητας και ανοησίας των προηγούμενων προβλέψεων.

Το 2004 η Ε.Ε. θεωρούσε ότι ο πληθυσμός της θα μειωθεί κατά 16 εκατομμύρια έως το 2050. Τώρα όμως πιστεύει ότι θα αυξηθεί κατά 10 εκατομμύρια μέχρι το 2060. Η Βρετανία βάσει αυτών των προχειροτήτων αναμενόταν να γίνει η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα της Ε.Ε. μέχρι το 2060, με 77 εκατομμύρια κατοίκους μόνο. Αυτή τη στιγμή έχει 20 εκατομμύρια λιγότερους ανθρώπους από τη Γερμανία. Ο πληθυσμός της Ιταλίας αναμενόταν να μειωθεί δραστικά! Τώρα προβλέπεται να μείνει σταθερός.

Και από τις ΗΠΑ μας κρούεται ο κώδωνας κινδύνου.

Μία μελέτη για την πολεμική αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής από τον Leon Perkowski που έγινε το 2006, διαπίστωσε ότι υπήρχαν πλέον των 15 εκατομμυρίων μουσουλμάνων στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την ανώτατη εκτίμηση να φτάνει τα 23 εκατομμύρια. Και βεβαίως, αυτός ο πληθυσμός δεν διανέμεται ομοιόμορφα. Σύμφωνα με τη υπηρεσία μετανάστευσης των ΗΠΑ (Policy Institute), οι κάτοικοι μουσουλμανικής πίστης θα αντιστοιχούν σε περισσότερο από το 20% του πληθυσμού της ΕΕ έως το 2050, όμως ήδη αυτό είναι γεγονός τώρα σε αρκετές Ευρωπαϊκές πόλεις. Ένας έγκριτος Αμερικανός δημοσιογράφος, ο Christopher Caldwell μας ενημερώνει ότι οι λευκοί Ευρωπαίοι θα αποτελούν μειοψηφία στο Μπέρμιγχαμ από το 2026 και νωρίτερα στο Λέστερ. Μια άλλη πρόβλεψη υποστηρίζει ότι οι μουσουλμάνοι θα μπορούσε να υπερτερούν αριθμητικά των μη μουσουλμάνων στη Γαλλία και ίσως σε όλη την Δυτική Ευρώπη από τα μέσα του αιώνα μας (2050). Στην Αυστρία στον 20ο αιώνα οι κάτοικοι ήσαν κατά 90% καθολικοί στο θρήσκευμα, πλην όμως οι Ισλαμιστές, θα είναι η πλειοψηφία των Αυστριακών κάτω των 15 ετών μέχρι το 2050, μας λέει ο Κάλντγουελ.

Τα προβλεπόμενα ποσοστά αύξησης είναι αμφιλεγόμενα. Τα ποσοστά των γεννήσεων μπορεί να είναι δύσκολο να προβλεφθούν και οι αριθμοί των μεταναστών μπορεί να μοιάζουν σαν την παλίρροια. Αλλά ο Karoly Lorant, Ούγγρος οικονομολόγος ο οποίος συνέγραψε ένα έγγραφο για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, υπολογίζει ότι οι μουσουλμάνοι έχουν ήδη ξεπεράσει το 25% του πληθυσμού στη Μασσαλία και το Ρότερνταμ, 20% στο Μάλμε, 15% στις Βρυξέλλες και το Μπέρμιγχαμ και το 10% στο Λονδίνο, το Παρίσι και την Κοπεγχάγη.

Οι περίφημες δεύτερες και τρίτες γενιές αποδεικνύονται χειρότερες στην ένταξη τους

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις έτειναν να δείχνουν ότι η επικίνδυνη ριζοσπαστικοποίηση των μουσουλμάνων της Ευρώπης δεν έχει ακόμη συμβεί. Αυτό δίνει την ελπίδα ότι αυτοί θα ενταχθούν με επιτυχία. Παρ 'όλα αυτά, οι δεύτερης και τρίτης γενεάς των μουσουλμάνων δείχνουν σημάδια ότι είναι πιο δύσκολο να ενσωματωθούν από ότι οι γονείς τους. Μια βρετανική ομάδα μελέτης, διαπίστωσε ότι πάνω από το 70% των μουσουλμάνων άνω των 55 ετών θεώρησαν ότι είχαν πολλά κοινά με μη-μουσουλμάνους. Ωστόσο αυτό μειώθηκε στο 62% μεταξύ των 16 και 24 ετών.

Οι μεταβολές του πληθυσμού κινούν έντονη ανησυχία σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες με τι συνεχείς δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία είναι αντίθετη στους μετανάστες, ωστόσο οι πολιτικοί αποφεύγουν σε μεγάλο βαθμό αυτή τη συζήτηση.

Ο στρουθοκαμηλισμός των κατεστημένων πολιτικών ελίτ, αναδεικνύει ακροδεξιά πολιτικά σχήματα

Η Γαλλία απαγόρευσε τη χρήση της μαντίλας (χιτζάμπ) στα σχολεία ενώ το ίδιο έκανε και για την αντίστοιχη χρήση των χριστιανικών συμβόλων, καθιστώντας έτσι δυσκολότερη την υποστήριξη ότι ο νόμος απευθυνόταν αποκλειστικά σε μουσουλμάνους. Η Βρετανία έχει ενισχύσει τη νομοθεσία της περί θρησκευτικού μίσους. Αλλά αυτά είναι μεμονωμένα γενικά νομοθετήματα (ευχολόγια).

Στο ενδιάμεσο πολιτικό-ιδεολογικό κενό έχει ενισχυθεί η ανακάμπτουσα ομάδα των ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων, μεταξύ των οποίων και το βρετανικό Εθνικό Κόμμα, το οποίο απέκτησε δύο έδρες στις πρόσφατες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο Ολλανδός πολιτικός Geert Wilders, μιλάει εναντίον του Ισλάμ και πρόσφατα είχε απαγορευτεί η είσοδος του στην Βρετανία, ωστόσο αυξάνει συνέχεια και σημαντικά τα ποσοστά του στις σφυγμομετρήσεις κοινής γνώμης στην Ολλανδία.

Το PEW Forum προσδιόρισε τα κύρια σημεία για το 2005: "Το γεγονός ότι [ακραία κόμματα] αυξάνουν την επιρροή τους κατέχοντας πλέον σημαντική πολιτική θέση, οφείλεται στην υποκρισία και την έλλειψη ειλικρίνειας από τους κατεστημένους πολιτικούς φορείς στο θέμα της μετανάστευσης. Οι μελετητές υποστηρίζουν ότι η ευρωπαϊκή ελίτ έχει πολύ δρόμο ακόμη να διανύσει σε ότι αφορά τα ευρύτερα κοινωνικά θέματα της φυλής και ταυτότητας γύρω από τους μουσουλμάνους και άλλες ομάδες, και αυτό το σφάλμα το κάνει από φόβο μήπως και θεωρηθεί ως μη πολιτικά ορθό. "

Επιτακτική η ανάγκη οι ελίτ να «ξυπνήσουν» από τον επιτηδευμένο λήθαργο τους

Όμως είναι επιτακτική η ανάγκη να ξεκινήσει μια μεγαλύτερη και ειλικρινής συζήτηση για την λεγόμενη ένταξη των μεταναστών. Έχει σημασία σε όλα; Ναι, υποστηρίζει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο Vignon. Δεν είναι, πόλωση κάτι τέτοιο και μπορεί να οδηγήσει σε γκέτο. "Είναι κακό γιατί δημιουργεί ανταγωνισμούς. Ανταγωνίζονται μεταξύ τους φτωχοί άνθρωποι ενάντια σε άλλους φτωχούς ανθρώπους: τα άτομα αυτά αισθάνονται ότι απειλούνται," λέει.

Η Ευρωπαϊκή ένωση μας ενημερώνει πως τα ποσοστά απασχόλησης των μη υπηκόων της είναι χαμηλότερα από ό, τι για τους υπηκόους της, πράγμα που όπως λένε, συγκρατεί την οικονομική πρόοδο. Ένας σημαντικός λόγος για αυτό είναι η έλλειψη γλωσσικών δεξιοτήτων. Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής επίσης αναφέρει ότι το 2007 το 28% των παιδιών που γεννήθηκαν στην Αγγλία και στην Ουαλία είχαν τουλάχιστον έναν αλλοδαπό γονέα. Αυτό το ποσοστό μετρήθηκε στο 54% για το Λονδίνο. Συνολικά το 2008, το 14,4% των παιδιών στα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης είχε μια γλώσσα και αυτή ήταν διαφορετική από την Αγγλική ως πρώτη γλώσσα τους.

Οι μουσουλμάνοι, οι οποίοι αποτελούν μια εξαιρετικά ανομοιογενή ομάδα, έχουν δείξει μέχρι σήμερα ελάχιστη διάθεση να οργανωθούν πολιτικά σε μαζικές συναθροίσεις φυλής ή θρησκείας. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι παραβλέπονται οι φωνές τους. Η Γερμανία ήδη άρχισε με την μεταρρύθμιση εκλογικών νόμων πριν από 10 χρόνια, χορηγώντας ορισμένα δικαιώματα για το μεγάλο τουρκικό πληθυσμό στην επικράτεια της. Θα ήταν παράξενο αν αυτό δεν μετέβαλε –αρνητικά- τη στάση της χώρας σχετικά με την αίτηση της Τουρκίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μελέτη του Perkowski λέει: "Η αντιμετώπιση του ραγδαία αναπτυσσόμενου φαινομένου , να στερούνται πολιτικών δικαιωμάτων οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί εντός των συνόρων της Ε.Ε. που είναι από τους παλαιότερους και ισχυρότερους συμμάχους, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωπες με όλο και ισχυρότερες προκλήσεις για την εξωτερική πολιτική της Μέσης Ανατολής.."

Η Δημογραφική αλλοίωση θα αναγκάσει τους πολιτικούς να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα το συντομότερο δυνατόν. Πρόσφατα, ορισμένοι έχουν αρχίσει να ωθούν τη συζήτηση ως κεντρικό ζήτημα. Ο Angel Gurría, γραμματέας του ΟΟΣΑ, τον Ιούνιο είπε: «Η μετανάστευση δεν είναι μια βρύση που μπορεί να ενεργοποιηθεί κατά βούληση. Χρειαζόμαστε άμεσα δίκαιες και αποτελεσματικές πολιτικές μετανάστευσης και ένταξης. Οι πολιτικές που θα εφαρμοστούν πρέπει να είναι προς την κατεύθυνση να προσαρμόσουν τόσο την ευνοϊκή πρόσκαιρη οικονομική συγκυρία αλλά και τα κακά που η ίδια η μετανάστευση φέρει.

Παναγιώτης Τελεβάντος, Ο ηγούμενος Γαβριήλ και η επίσκεψη του Πάπα


Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===============

Το επίσημο περιοδικό της Εκκλησίας της Κύπρου “Απόστολος Βαρνάβας” (τεύχος Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου 2009) περιέχει κείμενο που αναφέρεται στην ανακήρυξη τις Ιεράς Μονής του Αποστόλου Βαρνάβα σε Σταυροπηγιακή.

ΧΑΙΡΕΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

_________________

Χαιρετίζουμε θερμά την έκδοση Αρχιεπισκοπικού και Συνοδικού Σιγίλιου με το οποίο η Μονή Σταυροβουνίου καθίσταται Σταυροπηγιακή. Μια αξιέπαινη απόφαση του Μακαριότατου και της Ιερά Συνόδου η οποία αποδίδει την οφειλόμενη τιμή στη Μονή που είναι αφιερωμένη στον Ιδρυτή και Προστάτη της Εκκλησίας της Κύπρου.

Ο ΝΕΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

________________

Νέος ηγούμενος της Μονής εξελέγη ο γνωστός για τη βαθειά του ευσέβεια και το γνήσια ασκητικό και παραδοσικό του πνεύμα Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ ο οποίος εμποδίζεται από τους Τούρκους κατακτητές να ασκείται στη Μονή της μετανοίας του και ζει πρόσφυγας στο νότο.

ΑΣ ΠΡΟΦΥΛΑΧΘΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΙΜΩΣΗ

________________

Παρακαλώ θερμά όλους να “μη εισενέγκουν εις πειρασμόν” τον Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ αναφορικά με την επικείμενη επίσκεψη του Πάπα στην Κύπρο τον Ιούνιο. Αναφέρομαι ειδικά στην επιστολή του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσόστομου με την οποία ζήτησε από τον Πάπα να αποδώσει στην Εκκλησία της Κύπρου τα λείψανα του Αποστόλου Βαρνάβα που έχει στην κατοχή της. Ως ηγούμενος της Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής του Αποστόλου Βαρνάβα ο Πανοσιολογιότατος, Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ θα εξαναγκαστεί εκ των πραγμάτων να μην απουσιάσει από την παραλαβή των λειψάνων του Αποστόλου που θα κομίσει ο Πάπας μαζί του κατά την επίσκεψή του στην Κύπρο.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΝΑΡΕΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

__________________

Ο Αρχιμανδρίτητς Γαβριήλ είναι ένας γνήσια ταπεινός άνθρωπος της λαικής παράδοσης και ευσέβειας των ανθρώπων της Κύπρου. Συνδέθηκε με τις αγιασμένες μορφές του Γέρο Παναγή της Λύσης, του π. Αθανάσιου Σταυροβουνιώτη και άλλων αγιασμένων ανθρώπων. Θα ήταν πραγματικά κρίμα ενώ διανύει τα 87 χρόνια της τίμιας και ειλικρινά ευσεβούς ζωής του η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Κύπρου, με πρόφαση την υποδοχή των λειψάνων του Αποστόλου Βαρνάβα, να τον οδηγήσει έμμεσα στην υποδοχή του Πάπα με άμφια. Με τη δικαιολογία ότι παραλαμβάνει τα τίμια λείψανα του Αποστόλου Βαρνάβα τελικά θα παρουσιαστεί ότι υποδέχεται τον αιρεσιάρχη της Ρώμης λες και είναι ορθόδοξος επίσκοπος!!!

ΑΣ ΑΠΟΣΧΟΥΝ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

__________________

Δεν έχω πολλές ελπίδες ότι ο Μακαριότατος Κύπρου θα έχει την ευαισθησία να προφυλάξει τον ταπεινό και αληθινά ευλαβή και ενάρετο Γέροντα Γαρβριήλ από τέτοιο εξευτελισμό. Απευθύνομαι προς όλους τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Κύπρου να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να απόσχουν από τη υποδοχή του Πάπα και ότι προπαντός δεν πρέπει να τον υποδεχθούν με ωμοφόρια και αρχιερατικές στολές λές και είναι ο επίσκοπος της “πρεσβυτέρας Ρώμης”, όπως ατυχέστατα τον απεκάλεσε στην επιστολή του ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόσοτμος, λες και δεν έγινε το σχίσμα πριν 1000 τόσα χρόνια.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ - ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

______________

Παρόλον ότι, δυστυχώς, ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας - Αμμοχώστου εμφορείται από οικουμενιστικές πεποιθήσεις ελπίζω ότι θα ενεργήσει σωστά στην προκειμένη περίπτωση. Προέρχεται άλλωστε από τη Μονή του Αποστόλου Βαρνάβα και ευλαβείται τον π. Γαβριήλ (όπως όλοι άλλωστε όσοι είχαν την ευτυχία να τον γνωρίσουν). Απευθύνω θερμή έκκληση στο Σεβασμιότατο Κωνσταντίας να προφυλάξει τον Γέροντα Γαβριήλ από την ατίμωση που του επιφυλάσσουν όσοι θα τον βάλουν στην εμπροσθοφυλακή της υποδοχής του Πάπα με άμφια. Ο βίος του Γέροντα Γαβριήλ υπήρξε ακηλίδωτος. Αψογου ήθους, αληθινής ταπείνωσης, πηγαίας ευσέβειας, παραδοσιακής πνευματικότητας και πραγματικής πίστης στο Χριστό. Ακατηγόρητος από φιλοχρηματία ή κάθε πάθος. Ο Πανοσιολογιότατος διάγει αισίως τον 87ον έτος της ηλικίας του. Παρακαλούμε θερμά τους Σεβασμιότατους Ταμασού (πνευματικό τέκνο του Επισκόπου Γαβριήλ) και Κωνσταντίας - Αμμοχώστου (πνευματικό αδελφό του π. Γαβριήλ στην Ιερά Μονή Αποστόλου Βαρνάβα) να προστατεύσουν ένα ακατηγόρητο άνθρωπο στα δυσμάς του βίου του από τον ψόγο της καταπάτησης των Ιερών Κανόνων που απαγορεύουν τις συμπροσευχές με αιρετικούς, σχισματικούς και αλλόθρησκους.

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΩΝ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ

________________

Υπενθυμίζω ότι το ίδιο χέρι που θα παραδώσει το λείψανο του Αποστόλου Βαρνάβα τον Ιούνιο είναι το ίδιο χέρι που προσπάθησε να σφραγίσει το στόμα των αθώων παιδιών που διαμαρτύρονταν επειδή τους μόλυναν οι παιδεραστές φραγκοπαπάδες. Ως Αρχιεπίσκοπος Μονάχου και αργότερα ως καρδινάλιος για την “ορθότητα της πίστης” ο σημερινός Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ΄σφράγιζε τις φωνούλες των αθώων παιδιών που φώναζαν για βοήθεια και κουκούλωνε τους παιδεραστές φραγκοπαπάδες να συνεχίσουν το ανόσιο έργο τους. Αν ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ΄πραγματοποιήσει το ταξίδι του στην Κύπρο και προηγουμένως στη Μάλτα θα το κάνει ως πλυντήριο των αισχροτήτων και των θεομπαιξιών που τον βαρύνουν. Αν οι ιεράρχες της Εκκλησίας της Κύπρου είναι έτοιμοι να συμπράξουν σε τέτοια ατιμία ας προφυλάξουν τουλάχιστον ένα ενάρετο άνθρωπο όπως τον π. Γαβριήλ από τέτοιο όνειδος.

Τρίτη 6 Απριλίου 2010

Ο πορθητής του θανάτου

Μέσα στο πνευματικό στερέωμα της Εκκλησίας ακτινοβολεί ως αστήρ πρώτου μεγέθους και ο άγιος Πρόκλος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Γεννήθηκε πιθανότατα στην Κωνσταντινούπολη περί το 390 μ.Χ. και κατά την Παράδοση της Εκκλησίας διετέλεσε μαθητής του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Σπούδασε ρητορική, που εθεωρείτο τότε σπουδαία επιστήμη, και σύντομα χειροτονήθηκε κληρικός από τον αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Αττικό. Το έτος 434 εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Μία από τις πρώτες ενέργειές του ήταν να έλθουν τα ιερά Λείψανα του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου από τα Κόμανα της Αρμενίας, όπου είχε ταφεί εξόριστος, στην Κωνσταντινούπολη και να αναγραφεί και πάλι το όνομα του Αγίου στα Δίπτυχα, από τα οποία είχε διαγραφεί και δεν μνημονευόταν στη Λατρεία ως καθηρημένος.

Ο άγιος Πρόκλος, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 20 Νοεμβρίου, είχε χάρισμα λόγου εξαίρετο. Σώζονται αρκετές ομιλίες του σε Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές, καθώς και εγκωμιαστικές ομιλίες του σε ορισμένους Αγίους. Για την Ανάσταση και το Πάσχα σώζονται τέσσερις ομιλίες του. Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα:

Φαιδρά τοιγαροῦν τοῦ τριημέρου πάθους τά ἄνθη… Καί εἰκότως· ὁ ἥλιος γάρ ἐπέφανε τοῖς ἐν σκότει ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ καθημένοις καί ἐν σκιᾷ θανάτου… ἐν ταύτῃ τῇ νυκτί ὁ ᾍδης ἤμεσεν, ὅν ἀγνοῶν κατέπιε. Τίς εἶδε τοιαῦτα; τίς ἤκουσεν οὕτως; Τάφος παραδείσου γέγονε ἴαμα…

Διά σπλάχνα ἐλέους ἐποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· ὁ δι’ ἡμᾶς πτωχεύσας, πλούσιος ὤν, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, Χριστός Ἰησοῦς ὁ Κύριος ἡμῶν, καί διασκορπίσας τοὐς ὑπερηφάνους, ἀνύψωσε τούς ταπεινούς, πατάξας τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστι τόν διάβολον… Διά τοῦτο πᾶσα ἡ γῆ μετ’ εὐφροσύνης τήν τοῦ Δεσπότου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀνάστασιν μεγαλοφώνως ἀνυμνεῖ, ὅτι ἐν αὐτῇ τοῖς ἀπ’ αἰῶνος αἰχμαλώτοις γέγονεν ἄφεσις καί τυφλοῖς ἀνάβλεψις…

Νικάτω καί λόγων εὐροιαν τῆς σωτηρίου πανηγύρεως τό θαῦμα… Τί γάρ τοιοῦτον ἐξ αἰῶνος γέγονεν, οἷον νῦν τῇ πίστει ὁρῶμεν; Πότε νοῦς ἐφαντάσθη, ἤ καρδία ἐνεθυμήθη, ἤ ἀνέπλασε διάνοια, ἤ λόγος διηγήσατο, ἤ ὀφθαλμός ἐθεάσατο, ἤ ἀκοή ἐδέξατο πρᾶγμα τοιοῦτον; … Οὐδέποτε ἐπί ξύλου ἐκρεμάσθη ζωή, ἐν ἀπάτορι σαρκί τόν τύραννον θριαμβεύσασα· οὐδέποτε μνῆμα θανάτου πορθητήν ἐδέξατο… Οὐδέποτε ᾅδης ἔφριξεν ὅν κατέπιεν… Οὐδέποτε τρισί νυχθημέροις φύσις εἰς ἀνάστασιν ἐλοχεύθη.

Ο πορθητής του θανάτουΛάμπουν τα άνθη του τριημέρου πάθους της ταφής του Κυρίου. Και πολύ φυσικά. Διότι ο Ήλιος της δικαιοσύνης Κύριος έλαμψε σ’ αυτούς που βρίσκονταν κάτω στον Άδη και στη σκιά του θανάτου… Αυτή τη νύχτα ο Άδης έβγαλε από την κοιλιά του Εκείνον που κατάπιε, χωρίς να γνωρίζει Ποιος ήταν. Ποιος είδε ποτέ τέτοιο θέαμα; Ποιος άκουσε τέτοιο γεγονός; Ένας τάφος αποδείχθηκε φάρμακο και θεραπεία του Παραδείσου…

Εξαιτίας της ευσπλαχνίας Του ο Κύριος ενήργησε με τη δύναμη της μεγαλοσύνης Του. Ο Υιός του Θεού του ζώντος, ο Οποίος, ενώ ήταν ο πλούσιος Θεός, πτώχευσε και έγινε άνθρωπος ταπεινός προς χάριν μας. Ο Θεάνθρωπος Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, αφού διασκόρπισε τους υπερήφανους δαίμονες, που κυριαρχούν στον κόσμο, και κατατρόπωσε τον Διάβολο, που είχε τη εξουσία του θανάτου, ανύψωσε τους ταπεινούς ανθρώπους… Γι’ αυτό όλη η γη με αγαλλίαση ανυμνεί μεγαλοφώνως την ανάσταση του Δεσπότου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Διότι με την ανάσταση χαρίστηκε λύτρωση στους ανθρώπους, που ήταν επί αιώνες αιχμάλωτοι του Σατανά διά της αμαρτίας, και φως πνευματικό που θεράπευσε την ψυχική τύφλωσή τους…

Ας υπερνικά και υπερβαίνει το θαύμα της σωτηρίου πανηγύρεως της αναστάσεως οποιαδήποτε ρητορική ικανότητα. Διότι τι παρόμοιο γεγονός συνέβη ποτέ μέσα στους αιώνες σαν αυτό που βλέπουμε τώρα με τα μάτια της πίστεως; Πότε φαντάστηκε κάτι ανάλογο ο νους μας, ή πόθησε η καρδιά μας, ή περιέγραψε η γλώσσα μας, ή είδε το μάτι μας ή άκουσε το αυτί μας;

…Ποτέ άλλοτε δεν κρεμάστηκε στο σταυρό ζωή, που υπήρχε μέσα σε σάρκα, που δεν προήλθε από σαρκικό πατέρα, και η οποία κατανίκησε τον τύραννο του ανθρωπίνου γένους Διάβολο και θριάμβευσε. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε μνήμα, που να δεχθεί Κάποιον που κυρίευσε και λεηλάτησε το θάνατο… Ποτέ άλλοτε ο Άδης δεν φοβήθηκε και δεν έτρεμε μπροστά σ’ αυτόν που κατάπιε… Ποτέ άλλοτε σε τρία νυχθήμερα δεν κυοφορήθηκε και γεννήθηκε μια νέα αναστημένη ανθρώπινη φύση.

Jamster aka Seraphim


http://redskywarning.blogspot.com


Η μουσική Hip-Hop είναι ένα στοιχείο της γενικότερης Hip-Hop κουλτούρας η οποία πρωτοεμφανίσθηκε την δεκαετία του1970 και αναπτύχθηκε σε υποβαθμισμένες περιοχές των ΗΠΑ, όπως το Bronx στη Νέα Υόρκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις όπου υπήρχε μεγάλη ανεργία και φτώχεια.


Η “Holy hip hop” μουσική («ιερή hip hop») ή χριστιανική hip hop, είναι μία μορφή hip hop μουσικής στην οποία ο ερμηνευτής μέσα από την μουσική εκφράζει την πίστη του στον Θεό, προσωπικά του βιώματα, αλλά και τον προβληματισμό του για σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα τα οποία βλέπει και σχολιάζει μέσα από μία χριστιανική σκοπιά.


Με την μουσική hip hop, ποτέ δεν είχα σχέση, ούτε και με τράβηξε ποτέ.


Δεν μπορώ όμως να μην θαυμάσω το παληκάρι από την Θεσσαλονίκη, τον Jamster ή αλλιώς Σεραφείμ, τον μοναδικό εκπρόσωπο της holy hip hop στην Ελλάδα.


Ο JAMSTER ή αλλιώς Σεραφείμ Αλευρόπουλος από την Άνω Τούμπα Θεσσαλονίκης (29 χρονών), υπηρέτησε το Hip-Hop από το 1997. Υπήρξε μέλος των 031 μαζί με τον Κόμη Χ & τον Diveno (Νικητές Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 2007 με το "Αγάπη είναι").

Το 2008 η εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" αφιέρωσε μια σελίδα στον μοναδικό Χριστιανό Ορθόδοξο εκπρόσωπο της “Holy hip hop” από την Ελλάδα, ενώ έγινε ευρύτερα γνωστός από την παρουσία του στις εκπομπές "ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ" & "ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ".

Το περίφημο "δόξα Σοι" έγινε σύνθημα του "ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ", του "IMAGINE 89.7FM" αλλά & χιλιάδων νέων.


Από το σχετικό άρθρο στα «ΝΕΑ» μεταφέρω κάποια αποσπάσματα: (Ολόκληρη συνέντευξη μπορείτε να την διαβάσετε ΕΔΩ)


Στα κομμάτια του - μπορεί ο οποιοσδήποτε να πάρει μια γεύση στη σελίδα που διατηρεί στο myspace- (ο Σεραφείμ) ραπάρει χρησιμοποιώντας ρίμες από τη Βίβλο. Κεντρική θέση στα τραγούδια του δηλαδή έχουν ο Χριστός, η Παναγία, η Εκκλησία, η προσευχή.

Ο ίδιος πάντως δεν θεωρεί ότι κάνει τον ιεραπόστολο. «Απλώς βρήκα τον τρόπο να συνδυάσω τα πιστεύω μου- χριστιανός ορθόδοξος είμαι- με το είδος της μουσικής που αγαπώ», λέει στα «ΝΕΑ». Όπως προσθέτει, όλα άρχισαν το 2003 όταν η hip hop στην Ελλάδα βρισκόταν σε πτώση. Εκείνη την περίοδο ο Σεραφείμ έκανε μια στροφή στη ζωή του. «Τότε δέχτηκα τον Θεό. Τον αναγνώρισα. Σκέφτηκα πως μπορώ να συνδυάσω αυτό που θεωρούνταν κακοπροαίρετο με τα πιστεύω μου». Έψαξε στο Ίντερνετ, άκουσε, επηρεάστηκε και από ξένους καλλιτέχνες κι έτσι ασχολήθηκε, λέει.

Στους στίχους των τραγουδιών ο «ιερός» χιπ χόπερ φροντίζει να θίγει κοινωνικά προβλήματα- μιλάει για τα ναρκωτικά, τη φτώχεια, το ψέμα, το χρήμα- όπως έκανε από το 1997 που ασχολείται μ΄ αυτή τη μουσική σκηνή. «Είναι hip hop. Εγώ έχω προσθέσει τον Χριστό και την ορθόδοξη παράδοση», σημειώνει.

Για παράδειγμα στο κομμάτι «Υπέροχος κόσμος» τραγουδάει για την κακή εικόνα της σημερινής κοινωνίας, αλλά ταυτόχρονα και για την πίστη στον Θεό: «Είναι στιγμές που αναρωτιέσαι αν αυτός ο κόσμος είναι όπως θα ΄πρεπε να είναι/ Πόσο υπέροχος μπορούσε να ΄ναι ο κόσμος.Χωρίς σκουπίδια,πτώματα και άστεγους να στέκονται στον δρόμο εμπρός/ Δεν εκκλησιαζόμαστε.Κοιμόμαστε χωρίς να ονειρευόμαστε.Φιλιόμαστε δίχως να αγαπιόμαστε.Σαν δεν ντρεπόμαστε.Θεός υπάρχει/ Κι όμως τον αμφισβητούμε/ Με ναρκωτικά και αλκοόλ να ξεχαστούμε προσπαθούμε/ Αν ήμασταν τυφλοί,δεν θα κοιτάζαμε πώς θα ντυθούμε/ Το χρήμα μεταμόρφωσε το νόημα της ζωής/ Αφαίρεσε δυνάμεις όρασης και ακοής».

Στο «Αγαπημένε μου Θεέ» τραγουδάει στο ρεφρέν: «Αγαπημένε Θεέ αναρωτιέμαι αν μπορείς/ τον θρόνο σου να αφήσεις και να ρθεις/ Να αντικρύσεις την αγάπη και το ψέμα/ Και να βάλεις σ΄ όλα ετούτα ένα τέρμα/.

Θεολογικές αναφορές έχει και το «Όσα κι αν πέρασα»: «Όσα και να πέρασα λέω πάντα δόξα τω Θεώ/ Γονάτισα πολλές φορές αλλά σήκωσα τον σταυρό/ ο διάβολος γονάτισε γιατί ο θεός μ΄ αγάπησε/ Άλλαξα τον κόσμο πριν ο κόσμος με αλλάξει/ Ό,τι είπε ο Ιησούς το έκανε και πράξη/».



Μεταφέρω αποσπάσματα από την συνέντευξή του στο BouriBlog (που ασχολείται αποκλειστικά με το Hip Hop)


BouriBlog: Στη πορεία το στυλ σου άλλαξε. Πως προέκυψε να ασχοληθείς με το HOLY HIP HOP?


JAMSTER: Κάθε αλλαγή στη ζωή είναι ευπρόσδεκτη, αρκεί να αποσκοπεί στο καλύτερο. Δε μιλάμε για προαγωγή αλλά για αγωγή. Η ραπ για μερικούς έγινε επάγγελμα. Είναι ένας τρόπος ζωής αλλά δε παύει να είναι τρόπος & οχι η ίδια η ζωή. Κατάλαβα λοιπόν ότι κάτι παίζει. Ότι κάτι ανώτερο υπάρχει από τη ματαιοδοξία μας & το νεκροκρέββατο που αποφεύγουμε όλοι να συζητήσουμε γι΄αυτό. Άρχισα να αισθάνομαι ότι είμαι στον σωστό δρόμο όταν απομακρύνθηκα απ΄όλα, το 2003. Τότε αποχώρησα & από 031. Μέσα σ’ εκείνη την ειρήνη που βίωνα ήταν αδύνατο να μη συναντηθώ με τον Δημιουργό μου, τον Θεό. Είναι σαν να σε φυσάει ο άνεμος & εσύ νομίζεις ότι ξεφυσάς μόνος σου. Έτσι άρχισα να Τον γνωρίζω καλύτερα, όσο μου επέτρεπε φυσικά, γιατί όπως είπε ο π. Σεραφείμ Ρόουζ “ο Θεός δεν ανακαλύπτεται αλλά αποκαλύπτεται”. Εκεί λοιπόν ήρθα σ’ επαφή με το ΗΗΗ. Γνώριζα από μικρό παιδί για τη Χριστιανική μουσική οπότε ήταν η ιδανική στιγμή για να γνωρίσω την εξέλιξη της στη ραπ. Ήταν στο 2005. Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που γνώριζε η ΗΗΗ άνθιση που έπεσα με τα μούτρα σε αυτή. Ένιωθα σαν να βρήκα το άλλο μου μισό, τον άνθρωπο της ζωής μου. Μπορούσα επιτέλους να συνδυάσω τη Hip-Hop με την αγάπη μου για Τον Χριστό & το Ευαγγέλιο Του αλλά & να ευχαριστήσω με αυτό τον τρόπο Τον Ιησού μέσα από τη μουσική που χρησιμοποιούσα πριν για να αποθαρρύνω κόσμο ή να τον απομακρύνω από τον Θεό ένα διάστημα. Κι έτσι & έγινε. Άλλαξα περιεχόμενο & κατεύθυνση ενώ το ανύπαρκτο το έκανα υπαρκτό, όπως ο Θεός από το τίποτα δίνει ζωή στα πάντα.


BouriBlog: Η Εκκλησία δέχεται αυτό που κάνεις?


JAMSTER: Η ερώτηση αφορά την κοσμική "έννοια". Αναφέρεται στην ιεραρχία & έτσι δε μπορώ να απαντήσω εγώ αλλά οι επίσκοποι της. Η αληθινή Εκκλησία είναι η κοινωνία των πιστών. Ο Χριστός έδωσε τη Ζωή Του γι’ αυτή. Όσοι τηρούν τις εντολές Του Τον αγαπούν. Όσοι Τον φωνάζουν "Κύριο" δίχως να κάνουν το θέλημά Του δεν είναι μαθητές Του. Η Ορθοδοξία είναι η πρώτη Εκκλησία. Κεφαλή της είναι ο ίδιος ο Χριστός. Διάδοχοί της οι Απόστολοι & μέχρι σήμερα οι επίσκοποι. Εκκλησία χωρίς επισκόπους διαδοχικά από την εποχή Του Ιησού δεν είναι Εκκλησία αλλά απομίμησή της. Οι Πατέρες της Εκκλησίας την ονομάζουν "αίρεση".


BouriBlog: Κυκλοφορείς ένα νέο CD, το "Δόξα Σοι". Πες μας λίγα λόγια γι' αυτό.


JAMSTER: "Δεν έχω τίποτα δικό μου γι' αυτό Δόξα Σοι". Αυτό το κατάλαβα πολύ καλά όταν έγινε το σούσουρο με το "ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ" το 2008. Τα παιδιά πήραν ενα απόσπασμα από μια εμφάνισή μου στο "ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ" & έριξαν πολύ γέλιο (όπως κ εγώ) με το πόσο απροετοίμαστος ήμουν όταν έκανα εκείνο το acapella αλλά & το περιεχόμενο των στίχων μου που συνοδεύονταν από το σοβαρό ύφος μου αλλά σε λάθος εκπομπή (εγώ ράπαρα με μουσική & αυτοί είχαν μόνο τη φώνη μου στην τηλεόραση), με αποτέλεσμα να γίνω ρεζίλι στον εαυτό μου αλλά "διάσημος" στον κόσμο που παρακολουθούσε το "ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ" καθημερινά. Για την ιστορία, το CD μου θα είχε τίτλο "Πιστεύω" αλλά ο Θεός μου δίδαξε μέσα από τη δημοσιότητα αυτή ότι "Πιστεύω" όπως λέει & η Αγία Γραφή, είναι "σιγουριά για όσα ελπίζουμε & βεβαιότητα γι' αυτά που δε βλέπουμε" [Εβρ. 11:1]. Όσο εγώ έβλεπα την άσχημη πλευρά δεν είχα την πίστη, την οποία μόνο ο Θεός χαρίζει, ότι θα μπορούσε να φανερωθεί στη συνέχεια η όμορφη πλευρά & αυτή δεν είναι άλλη από την ίδια τη πίστη που προέρχεται από ψηλά. Έτσι, μετά από συλλογισμό & προσευχή, ένιωσα οτι ο τίτλος ήταν εντελώς λάθος & κατάλαβα οτι θα έπρεπε να ήμουν κουφός για να μην ακούσω το ηχηρό αυτό "δόξα Σοι" που φώναζαν όλοι & να συνεχίσω να θέλω το "Πιστεύω". Έτσι, όπως & έπρεπε, επέστρεψα την δόξα στον Θεό & το κράτησα για να το ακούσουν αυτό & άλλοι, αν ποτέ επιλέξουν ν’ ακούσουν Άλλο εκτός από τον εαυτό τους. Ευχαριστώ τους φίλους που συνεργάστηκαν, τον Κόμη Χ, τον Γιάννο Wu, τον LastLine, τον Armen Nazaryan & φυσικά τον Σωτήρη Νούκα. Χωρίς αυτόν & τη βοήθεια Του Θεού ο δίσκος αυτός θα παρέμενε ακόμα προσωπικός. Το CD θα κυκλοφορήσει από τη LogosMusic στις 09/09/09 ενώ την εκτέλεση παραγωγής ανέλαβε ο Μιχάλης Λιτσικάκης. Η μουσική παραγωγή ανήκει κυρίως σε μένα όπως & η γραφιστική επιμέλεια.


BouriBlog: Στο μέλλον θα σε ακούσουμε ποτέ με το παλιό σου ύφος?

JAMSTER: Είναι σαν να λες σ' έναν Άγιο της Εκκλησίας αν θα άφηνε ποτέ Τον Ιησού για να επιστρέψει στη σύντομη & μάταια αυτή ζωή του που επίκεντρο της είχε πάντα το "εγώ" του. Το "Συναξάρι" μαρτυρεί πόσο δόξασε ο Θεός αυτούς τους ανθρώπους από το πόσο υπέφεραν για να φωνάξουν ακόμα πιο δυνατά στον κόσμο μόνο ο Χριστός σώζει! Στη Β' προς Κορινθίους επιστολή του ο Απόστολος Παύλος μας περιγράφει πώς είναι όσοι πιστέψαν στον Χρίστο αληθινά (2 Κορ. 5:17).







Ο Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος πήγε στο Ρωμαιοκαθολικό καθεδρικό ναό του Τιμίου Σταυρού τη Μεγάλη Τρίτη


Τη Μεγάλη Τρίτη ο Ορθόδοξος Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος θεώρησε καλό να παρευρεθεί στο Ρωμαιοκαθολικό καθεδρικό ναό του Τιμίου Σταυρού μαζί με τον καρδινάλιο Σον O'Malley.

(Metropolitan Methodios Attends Chrism Celebration at Holy Cross Cathedral)

Ανταπόδοση της επισκέψεως υπήρξε η παρουσία του Ρωμαιοκαθολικού Αρχιεπισκόπου Βοστώνης, καρδιναλίου Σον O'Malley, στον Ορθόδοξο καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Βοστώνης στην Ακολουθία της Αναστάσεως.

Ο καρδινάλιος O'Malley μάλιστα συμμετείχε κατά τρόπο λειτουργικό στην Ακολουθία της Αναστάσεως, καθότι ανέγνωσε το εωθινό ευαγγέλιο της Αναστάσεως στην αγγλική γλώσσα αμέσως μετά από τον Μητροπολίτη Βοστώνης Μεθόδιο, ο οποίος προέστη της Ιερής Ακολουθίας.

Η συμπροσευχή του Μητροπολίτη Βοστώνης Μεθόδιου σε Ρωμαιοκαθολικό ναό τη Μεγάλη Τρίτη (Ολόκληρο το video)


Ο Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος τη Μεγάλη Τρίτη (30/03/2010) πήγε στο Ρωμαιοκαθολικό καθεδρικό ναό του Τιμίου Σταυρού.
Δείτε στο 09.00 την είσοδο. Η ομιλία του Μητροπολίτη Βοστώνης στο 17.04 και προς το τέλος της ακολουθίας ο λειτουργικός ασπασμός. Το λόγο τώρα έχει η Αρχιεπισκοπή Αμερικής και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μήπως όμως περιμένουμε άδικα;

Δευτέρα 5 Απριλίου 2010

Αναστάσιμος ρεαλισμός



Tου Χρηστου Γιανναρα

Αν υπάρχει ένα «σκάνδαλο» με τον Χριστιανισμό, είναι ότι συνιστά πρόταση για λίγους. Τόσο (ή και περισσότερο) δυσπρόσιτη πρόταση όσο και η Τέχνη ή ο έρωτας.

Οι πολλοί «θαυμάζουν» και «συγκινούνται» με την Τέχνη καταναλώνοντας επιδερμικές αισθητικές ευχαριστήσεις – ελάχιστοι κατορθώνουν να γευτούν τη γλώσσα των αποκαλύψεων, που είναι το κάλλος. Οι πολλοί φαντάζονται ή αυθυποβάλλονται ότι «ζουν» και «γνωρίζουν» τον έρωτα, επειδή συνεπαίρνονται από την έλξη, την υποσχετική ηδονής, που τους ασκεί μια επιπόλαιη στη ζωή τους παρουσία – ελάχιστοι φτάνουν στην ψηλάφηση της ελευθερίας από το εγώ, που είναι ο έρωτας.

Το ίδιο και με τον Χριστιανισμό: Οι συντριπτικά πολλοί τον λογαριάζουν για «θρησκεία», μιαν από τις πολλές, έστω την καλύτερη. Θρησκεία ιδεολογικών (αναπόδεικτων) βεβαιοτήτων και απρόσιτων σε εμπειρική επαλήθευση υποσχέσεων. Τις βεβαιότητες και τις υποσχέσεις τις «λανσάρουν» επαγγελματικά στελέχη, όπως σε κάθε ιδεολογία. Η γλώσσα τους είναι τόσο ξύλινη, τόσο άσχετη με την πραγματική ζωή και τη χαρά της ζωής, ώστε ακόμα και οι ίδιοι αναζητούν ελκυστικότερα υποκατάστατα: καταφεύγουν στην απολογητική της πρακτικής ωφελιμότητας που έχει για τη συλλογικότητα η θρησκεία. Ετσι, οι κορυφαίοι των επαγγελματικών στελεχών μιλάνε συνεχώς για τις επιδόσεις τους σε «φιλανθρωπικά έργα», για οικοδομικές δραστηριότητες δημιουργίας «κοινωφελών ιδρυμάτων» – συναγωνίζονται το υπουργείο Υγείας - Πρόνοιας, για να αποδείξουν πόσο κοινωνικά χρήσιμη είναι η θρησκεία.

Ευτυχώς, οι συντριπτικά πολλοί δεν έχουν ακόμα κατορθώσει να καταργήσουν τον πυρήνα της πρότασης του Χριστιανισμού: το εκκλησιαστικό γεγονός, ως λαϊκό σώμα σύναξης λειτουργικής. Το έχουν αλλοτριώσει στο έπακρο, το έχουν παραμορφώσει, ονομάζουν «Εκκλησία» την ιδρυματική γραφειοκρατία και διοίκηση. Αλλά δεν έχουν ακόμα καταργήσει την πραγμάτωση του εκκλησιαστικού γεγονότος ούτε τη φανέρωσή του στη γλώσσα είκοσι αιώνων λατρείας. Ετσι, κάποιοι λίγοι, ίσως ελάχιστοι, μπορούν ακόμα να ψηλαφούν στο «Χριστός Ανέστη» κάτι από το πανηγύρι της χαράς για τον θάνατο που «πατείται θανάτω», για το Πάσχα - πέρασμα από το παράλογο της ύπαρξης στην ερωτική πληρότητα της ύπαρξης. Αδιάφορο αν τα διαγγέλματα των επαγγελματικών στελεχών συνεχίζουν να αναπαράγουν την ξύλινη γλώσσα της ιδεολογίας.

Φέτος, κεντρικό θέμα των πολλών, σε μέρες εόρτιες, είναι, αν θα φορολογηθεί από το κράτος η «Εκκλησία». Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών δήλωσε («Κ» 23/3/2010) ότι «η Εκκλησία πάντοτε προσφέρει... πρόσφερε στο παρελθόν και θα προσφέρει πάλι... δεν αρνούμεθα τη φορολόγηση... θα δώσουμε ό,τι μπορούμε, αλλά όχι με αυθαιρεσίες, περιμένουμε τον διάλογο με την απέναντι πλευρά». Είναι περισσότερο από φανερό, πως όταν ο γλυκύτατος αυτός άνθρωπος μιλάει για «Εκκλησία» αναφέρεται σε νομικό καθίδρυμα υπηρετικό των «θρησκευτικών αναγκών» του «λαού», των πολλών. Και αυτονόητα το καθίδρυμα ταυτίζεται με τους διοικητικούς του ηγήτορες – «εμείς, δηλαδή η Εκκλησία», λέει ο αρχιεπίσκοπος, «θέλουμε διάλογο».

Αν όμως Εκκλησία είναι το λαϊκό σώμα των βαφτισμένων, (αν στην Εκκλησία ανήκουμε όχι επειδή επιλέξαμε «απόψεις», αλλά με τον έμπρακτο καταγωγικό εγκεντρισμό μας στη σάρκα της Παράδοσης του λαού μας), τότε και η «απέναντι πλευρά», κάθε «απέναντι πλευρά», είναι εξ ίσου Εκκλησία όσο και ο αρχιεπίσκοπος. Αρα δεν υπάρχει περιθώριο να παζαρέψει φορολόγηση με «διάλογο» εξισορρόπησης εξουσιαστικών συμφερόντων. Αν η Εκκλησία δεν είναι το ιερατείο και διοικητικός μηχανισμός «επικρατούσας θρησκείας», δεν είναι το άθροισμα των ιδεολογικά συντονισμένων σε κοινές «πεποιθήσεις», τότε και η «περιουσία» της Εκκλησίας δεν είναι κτήμα των «παπάδων» ή κάποιου Βατικανού. Είναι θησαύρισμα κοινοκτημοσύνης, κατόρθωμα λαϊκής αντίστασης στην παμφαγία των πολιτικών μας τυράννων, ανήκει στο λαϊκό σώμα ενορίας, επισκοπής, μοναστικής κοινότητας.

Αλλά «σώμα» ενορίας, επισκοπής, μοναστικής κοινότητας προϋποθέτει άθλημα κοινών εμπειρικών ψηλαφήσεων: Μόνο η εμπειρία της αυθυπερβατικής «σχέσης» (όχι η θνητή ικανότητα του cogito) μπορεί να μεταγγίσει ελπίδα ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος φανερώνοντας την ελευθερία του από κάθε προκαθορισμό θεότητας, και ανέστη εκ νεκρών ελεύθερος από κάθε προκαθορισμό ανθρωπότητας. Οτι ο «τρόπος» αυτής της υπαρκτικής ελευθερίας είναι η ερωτική (πάντα σταυρική) αυταπάρνηση: η αποδοχή του θανάτου της ατομικής ιδιοτέλειας, που μεταθέτει την ύπαρξη στην αγαπητική σχέση αθανατίζοντας την πάντοτε αναφορική ετερότητα του «προσώπου».

Κυριακή των Βαΐων βράδυ, μιλούσε ο αρχιεπίσκοπος σε τηλεοπτική συνέντευξη: Για τη διοίκηση που τόσο τον κουράζει και τον κάνει να λαχταράει την απόσυρση στα βιβλία του και στα γραψίματά του. Αλλά δεν αποσύρεται, γιατί θέλει να φτιάξει τα φιλανθρωπικά ιδρύματα που ονειρεύεται: για την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά, για την προστασία παιδιών με αναπηρίες. Και προέκυπτε εύλογη η απορία: γιατί έβαλε υποψηφιότητα για αρχιεπίσκοπος και όχι για πρόεδρος της UNESCO ή του ΠΙΚΠΑ, αφού δεν έχει ούτε μια λέξη να πει για το νόημα της ζωής και το αίνιγμα του θανάτου, τίποτα για τον σταυρό και την ανάσταση; Σε τι διαφέρει η αγαθοεργία της Αρχιεπισκοπής από τις δραστηριότητες της UNESCO ή του ΠΙΚΠΑ, αν δεν είναι φανέρωση και μήνυμα ελπίδας για νίκη καταπάνω στον θάνατο;

Ακουγε ο τηλεθεατής το θλιβερό περιαυτολογικό curriculum και συνειδητοποιούσε, σε ποια ορφάνια είναι βυθισμένη η Εκκλησία της Αρχιεπισκοπής Αθηνών δεκαετίες τώρα, ποια μοναξιά και εγκατάλειψη βιώνει ο εφημεριακός κλήρος αποκλεισμένος από κάθε σχέση με «πατέρα» και «ποιμένα» επίσκοπο. Οταν η διακονία της «πατρότητας» εκλαμβάνεται σαν διοίκηση και τη μαρτυρία της Ανάστασης υποκαθιστούν κοινωφελή ιδρύματα, τι πιο φυσικό το εκκλησιαστικό έργο να έχει εγκαταλειφθεί στις εισπρακτικές μονομανίες εξ επαρχίας αρχιλογιστή που έχει πια και την ισχύ να επιτιμά με δημόσιες δηλώσεις επισκόπους.

Ο ένας μετά τον άλλον οι αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος είναι άνθρωποι αξιοσυμπάθητοι, ο καθένας με τα δικά του χαρίσματα. Και διαιωνίζουν το κενό της πατρότητας και της αναστάσιμης μαρτυρίας. Με αντικειμενικά μέτρα είναι μια πραγματικότητα θανάτου. Ισως για τους λίγους έμπειρους του εκκλησιαστικού γεγονότος η αγαπητική αποδοχή και αυτού του θανάτου να είναι ο «τρόπος» της αναστάσιμης ελευθερίας.

πηγή:www.kathimerini.gr

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η διδασκαλία περί «ασπίλου συλλήψεως» της Θεοτόκου υπό των Παπικών

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 2/4/2010
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ» ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΥΠΟ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ
Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
1. ῾Η παπική αἵρεση καί ἡ ὀρθόδοξη θέση.
Μεταξύ τῶν καινοφανῶν καί αἱρετικῶν δογμάτων τοῦ Παπισμοῦ συγκαταλέγεται καί ἡ διδασκαλία περί τῆς "ἀσπίλου συλλήψεως" (immaculata conceptio) τῆς Θεοτόκου. Σύμφωνα μέ αὐτήν ἡ Θεοτόκος ἦτο ἀπηλλαγμένη ὄχι μόνον τῶν προσωπικῶν ἁμαρτιῶν, ἀλλά καί αὐτοῦ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, τοῦ μεταδιδομένου διά τῆς φυσικῆς γεννήσεως εἰς πάντας τούς ἀνθρώπους......
Συνελήφθη δηλαδή ἀπό τούς γονεῖς της ᾿Ιωακείμ καί ῎Αννα "ἀσπίλως", χωρίς νά τῆς μεταδοθεῖ τό προπατορικό ἁμάρτημα. ῾Η αἱρετική αὐτή διδασκαλία ἐπί αἰῶνες ἀπερρίπτετο καί ἀπό μεγάλους παπικούς θεολόγους, ὅπως π.χ. ὁ Θωμᾶς ὁ ᾿Ακινάτης, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι δέν ἔχει κανένα ἔρεισμα στήν ῾Αγία Γραφή καί στήν Πατερική Παράδοση, προσβάλλει τήν μοναδικότητα τῆς ὑπερφυοῦς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Μόνον ὁ Χριστός ἐγεννήθη ἀσπίλως, διέκοψε τήν διά τῆς φυσικῆς γεννήσεως διαδοχική μετάδοση τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, διότι ἡ ἰδική του σύλληψη δέν ἦταν φυσική, ἀλλά ὑπερφυσική, δέν συνελήφθη ἐκ θελήματος καί ἐκ τῆς συναφείας ἀνδρός καί γυναικός, ἀλλά ἀσπόρως "ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου". ῾Η ῾Υπεραγία Θεοτόκος ἦτο "ἀπείρανδρος" καί "ἀπειρόγαμος", δέν εἶχε δηλαδή πεῖρα ἀνδρός καί γάμου, καί ἦταν ἀκόμη "ἄνανδρος", δέν εἶχε σύζυγο, ἄνδρα. Ο ᾿Ιωσήφ ὁ Μνήστωρ ἦταν ἁπλῶς προστάτης καί κηδεμών, γι᾿ αὐτό καί ὅταν
διεπίστωσε ὅτι ἦτο ἔγκυ ος, μή γνωρίζων ἀκόμη τήν θαυμαστήν ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου σύλληψη, σκέφθηκε νά τήν διώξει• "ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν" (Ματθ. 1, 18- 19). ῾Η Θεοτόκος κατά θαυμαστό τρόπο ἐγέννησε, ἐνῶ ἦταν παρθένος, ἀλλά καί μετά τόν τόκο ἐπίσης παρθένος, τριπάρθενος καί ἀειπάρθενος· πρό τοῦ τόκου, ἐν τῷ τόκῳ καί μετά τόν τόκον.
Δέν συνέβη τό ἴδιο καί μέ τήν σύλληψη καί γέννηση τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου. ᾿Εγεννήθη βέβαια μέ θαῦμα ἀπό στείρους καί ἡλικιωμένους γονεῖς, τόν ᾿Ιωακείμ καί τήν ῎Αννα, κατά τά ἄλλα ὅμως ἦσαν ὅλα φυσικά· ὑπῆρξε συνάφεια ἀνδρός καί γυναικός, συζυγία καί σπορά· ἡ θεοπρομήτωρ ῎Αννα δέν ἦταν ἀπείρανδρος καί ἀπειρόγαμος καί ἄνανδρος, οὔτε παρθένος· εἶχε σύζυγο τόν ᾿Ιωακείμ· ἡ σύλληψη τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου δέν ἦταν ἄσπορος, ἀλλά ἐκ σπέρματος τοῦ πατρός της ᾿Ιωακείμ, ὅπως ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Γι᾿ αὐτό καί μεταδόθηκε καί εἰς Αὐτήν τό προπατορικό ἁμάρτημα. ῾Η μόνη ἄσπιλος καί ὑπερφυής σύλληψη εἶναι ἡ ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου καί ἄνευ σπορᾶς σύλληψη καί γέννηση τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ἐκ τῆς Παρ θένου Μαρίας. Εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος καθ ὅλα, ὁ τελείως καί ἀπολύτως ἀναμάρτητος. ῾Η ῾Υπεραγία Θεοτόκος εἶναι σχετικῶς ἀναμάρτητη, ὡς μετέχουσα τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος.
Παρά ταῦτα, ἐνώπιον τόσον σαφοῦς ἐκκλησιαστικῆς διδασκαλίας, ὑποστηριζομένης καί ὑπό πολλῶν παπικῶν θεολόγων, ὁ πάπας Πίος ὁ Θ´ δέν ἐδειλίασε, ἀλλά αὐθαιρέτως καί ἐγωϊστικῶς καινοτομῶν ὕψωσεν εἰς δόγμα τό ἔτος 1854 τήν περί "ἀσπίλου συλλήψεως" διδασκαλία, προσθέσας καί ἄλλην αἵρεση στίς πολλές ἄλλες αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ. ᾿Από πολλούς εἰδικούς ἐρευνητάς ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ ἐνέργεια αὐτή προετοίμαζε τήν ἄλλη φοβερή αἵρεση καί πλάνη τοῦ Παπισμοῦ, τό "ἀλάθητο" τοῦ πάπα, τό ὁποῖο ἐδογμάτισε μετά ἀπό λίγο ἡ Α´ Βατικάνειος σύνοδος τοῦ 1870. ῎Ηθελε, δηλαδή, τό Βατικανό νά δείξει ὅτι ὁ πάπας δέν δεσμεύεται οὔτε ἀπό τήν ῾Αγία Γραφή οὔτε ἀπό τήν Πατερική Παράδοση· μπορεῖ νά δογματίσει καί ἐναντίον αὐτῶν, γιατί εἶναι "ἀλάθητος".
2. Τό τροπάριο τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως δέν διδάσκει τήν "ἄσπιλον σύλληψιν".
᾿Εκθέσαμε ἁπλοϊκά καί σύντομα τή σχετική διδασκαλία, τήν αἱρετική τοῦ Παπισμοῦ καί τήν ὀρθόδοξη τῆς ᾿Εκκλησίας, γιά τίς ὁποῖες μπορεῖ κανείς νά βρεῖ πολύ περισσότερα στά δογματικά ἐγχειρίδια ᾿Ορθοδόξων Θεολόγων καί σέ εἰδικές μονογραφίες. ῾Η σύντομη καί ποιμαντική ἐνασχόλησή μας μέ τό θέμα αὐτό παρακινήθηκε ἀπό σχόλιο τοῦ "᾿Ορθοδόξου Τύπου" στό φ. 1819 τῆς 12ης Φεβρουαρίου 2010, στή στήλη "Γεγονότα καί Σχόλια", μέ τίτλο "Σύλληψις “ἄσπιλος” καί σύλληψις “ἄσπορος”". ᾿Αφορμή τοῦ σχετικοῦ σχολίου, ἦταν ἐρώτημα πού ὑπεβλήθη ἀπό ἀναγνώστη, μήπως κακῶς ἀπορρίπτουμε τό παπικό δόγμα περί "ἀσπίλου συλλήψεως" τῆς Θεοτόκου, ἀφοῦ στό τρίτο (3) κάθισμα τοῦ ὄρθρου τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως γίνεται λόγος γιά Γέννηση μέ ἄσπορη σύλληψη. Μπορεῖ πράγματι κανείς, ἄν δέν προσέξει καλά τό κείμενο τοῦ τροπαρίου, νά προβληματισθεῖ καί νά ἀπορήσει γιά τό νόημά του.Τό ἴδιο ἐρώτημα ὑπεβλήθη εἰς τόν γράφοντα σχεδόν κατά τήν αὐτή περίοδο, ἴσως καί ἀπό τό ἴδιο πρόσωπο, πού ἤθελε φαίνεται νά διασταυρώσει καί νά ἀσφαλίσει τήν ἀπάντηση, ὥστε νά μή ὑπάρχουν ἀμφιβολίες καί ἐπιφυλάξεις. Σπεύδουμε πάντως νά ποῦμε ὅτι, ἄν ὄντως τό τροπάριο αὐτό ἐδίδασκε τήν "ἄσπιλον σύλληψιν", θά τό εἶχαν ἤδη ἐντοπίσει οἱ παπικοί θεολόγοι καί θά εἶχαν μέ αὐτό πλουτήσει τό ὁπλοστάσιό τους ἐναντίον ὅσων ἀπορρίπτουν τό αἱρετικό τους δόγμα, ἰδιαίτερα ἐναντίον ἡμῶν τῶν ᾿Ορθοδόξων, λέγοντας ὅτι οὔτε τά κείμενα τῆς λατρείας μας δέν προσέχουμε. Τό ἔχουν κάνει αὐτό, ἰδιαίτερα ὁ γνωστός παπικός θεολόγος M. Jugie, ἐπικαλούμενοι ῾Αγίους Πατέρες, τῶν ὁποίων ὅμως τά χωρία κακοποιοῦν καί παρερμηνεύουν.
Πάντως τό ἐν λόγῳ τροπάριο, ἐξ ὅσων γνωρίζουμε, δέν τό ἐπικαλέσθηκαν, πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι δέν ὑποστηρίζει τήν "ἄσπιλον σύλληψιν". ῎Αν τήν ὑπεστήριζε, εἶναι σχεδόν βέβαιο ὅτι θά τό εἶχαν ἤδη χρησιμοποιήσει.
῎Ας δοῦμε ὅμως τό τροπάριο τί λέγει καί ποιό εἶναι τό θεολογικό του νόημα:
Κάθισμα. ῏Ηχος γ´. Τήν ὡραιότητα
᾿Εν τῇ Γεννήσει σου σύλληψις ἄσπορος· ἐν τῇ Κοιμήσει σου νέκρωσις ἄφθορος· θαῦμα ἐν θαύματι διπλοῦν συνέδραμε Θεοτόκε. Πῶς γάρ ἡ ἀπείρανδρος βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα; Πῶς δέ ἡ μητρόθεος νεκροφόρος μυρίζουσα; Διό σύν τῷ ᾿Αγγέλῳ βοῶμεν σοι· Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.
Τό πρόβλημα δημιουργεῖ ἡ ἀρχική φράση "᾿Εν τῇ Γεννήσει σου" καί ἰδιαίτερα ἡ γενική "σοῦ", ἡ ὁποία ὅμως, ὅπως διδασκόμασταν ἀπό τό Συντακτικό, δέν εἶναι ὑποκειμενική ἀλλά ἀντικειμενική· δέν πρέπει δηλαδή νά ἑρμηνευθεῖ "ὅταν γεννήθηκες", ἀλλά "ὅταν γέννησες". ᾿Εννοεῖται, δηλαδή, ἐδῶ "᾿Εν τῇ Γεννήσει τοῦ Υἱοῦ σου"· ὅταν γέννησες τόν Υἱόν σου, τόν Χριστό, καί ὄχι "ὅταν γεννήθηκες ἐσύ" ἀπό τόν ᾿Ιωακείμ καί τήν ῎Αννα. ῾Η ἀναμφίβολη αὐτή ἑρμηνεία ἐνισχύεται ἀπό τήν ἀκολουθοῦσα προσδιοριστική φράση "σύλληψις ἄσπορος", ἡ ὁποία παραπέμπει σαφῶς στήν γέννηση ὄχι τῆς Θεοτόκου ἀπό τούς ᾿Ιωακείμ καί ῎Αννα, ὅπου ὑπῆρχε σπορά, ἀλλά στήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν Θεοτόκο, ἡ ὁποία ἦταν ἄνευ σπορᾶς, "ἄσπορος", ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου. Οὐδείς μέχρι τώρα, οὔτε οἱ παπικοί, ἐτόλμησε νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι ἡ Γέννηση τῆς Παναγίας ἀπό τούς γονεῖς της ἦταν ἄσπορος. ῾Επομένως τό "᾿Εν τῇ Γεννήσει σου σύλληψις ἄσπορος" ἑρμηνεύεται: "Κατά τήν Γέννηση τοῦ Υἱοῦ σου ἡ σύλληψη ἦταν ἄσπορος" καί ὄχι "Κατά τήν ἰδική σου γέννηση ἡ σύλληψη ἦταν ἄσπορος".
Τό ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς τῶν ῾Αγίων Προπατόρων, κατά τήν δεύτερη πρό τῶν Χριστουγέννων Κυριακή, λέγει σαφῶς ὅτι ἡ Παναγία ἐγεννήθη "ἐκ σπέρματος" τῶν γονέων της, ἐνῶ ἡ ἴδια ἐγέννησε τόν Χριστόν ἀσπόρως. "Καυχῶνται ἐν δόξῃ οἱ ῞Αγιοι ὅτι ἐκ σπέρματος αὐτῶν ὑπάρχει καρπός εὐκλεής ἡ ἀσπόρως τεκοῦσα σε". Στό γνωστό ἐπίσης δοξαστικό Θεοτοκίο τοῦ ἑσπερινοῦ τοῦ α´ ἤχου λέγεται ὅτι ἡ Θεοτόκος ἐσπάρη ἀπό ἀνθρώπους: "Τήν παγκόσμιον δόξαν τήν ἐξ ἀνθρώπων σπαρεῖσαν καί τόν Δεσπότην τεκοῦσαν". Καί ἡ συνέχεια τοῦ καθίσματος τῆς Κοιμήσεως ἀναφέρεται στήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι τῆς Θεοτόκου. ᾿Αφοῦ κάνει λόγο γιά τό διπλό θαῦμα τῆς ἀσπόρου συλλήψεως καί τῆς ἀφθάρτου νεκρώσεως ἐπεξηγεῖ μέ τό "γάρ": "Πῶς γάρ ἡ ἀπείρανδρος βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα;". Δηλαδή· "Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐσύ πού δέν γνώρισες ἄνδρα (ἀπείρανδρος) καί εἶσαι ἁγνή, νά τρέφεις μέ τό γάλα σου ἕνα βρέφος;".
Δέν ὑπάρχει ἑπομένως καμμία ἀμφιβολία ὅτι τό ἐν λόγῳ κάθισμα δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τό δόγμα τῆς "ἀσπίλου συλλήψεως" τῶν Παπικῶν. ᾿Αναφέρεται στήν μόνη ἄσπιλη καί ἄσπορη σύλληψη τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τόν ὁποῖο ἐγέννησεν ἡ Θεοτόκος ὑπερφυῶς ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου, ἐγκαινιάζοντας ἔτσι καί τήν πνευματική γέννηση ὅλων τῶν πιστῶν ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου μέσα στήν κολυμβήθρα τοῦ ῾Αγίου Βαπτίσματος

π.Φιλόθεος Φάρος-...Εκείνος γεννιεται διαρκώς,θάβεται και ανασταίνεται διαρκώς...

"Οσο κι αν Είμαστε νεκρωμένοι άπό την αμαρτία, οποία κι αν είναι ή κατάντια μας, Εκείνος πού ήλθε για τους καθήμενους"έν χώρα καί σκιά θανάτου" (Ματθ. 4,16) θα σπάσει με τη δύναμη της αγάπης Του τη σκληρότητα της πέτρινης άπ' τα πάθη καρδίας μας καί θα ξεπεταχτεί από τον τάφο Του φωτεινός, γλυκύς, προσηνής, ταπεινός καί θα νιώθουμε τη λυτρωτική Του παρουσία. Κι αν αυτή τη φορά δεν αξιωθούμε να βάλουμε ακόμη καί τα δάκτυλά μας στους τύπους των ήλων επειδή δεν ακολουθήσαμε αρκετά την απαραίτητη πορεία, άς μήν άπογοητευόμαστέ γιατί Εκείνος γεννιέται διαρ-κώς,ανδρώνεται διαρκως,θάβεται και ανασταίνεται διαρκώς.Αν δεν Τον ακολουθήσαμε στη χθεσινή Του ταφη και ανάσταση, ας Τον άκολούθήσουμε στην σημερινη. άλλ' ας μην το αναβάλλουμε για την αυριανή γιατί ας μην ξεχνάμε, κάθε ευκαιρία είναι μοναδική καί ανεπανάληπτη καί δεν ξέρουμε ποια θα είναι ή τελευταία μας ευκαιρία.

Από το βιβλίο''Πριν και μετά το Πάσχα''

π.Δ.Στανιλοάε-Η χαρά της Αναστάσεως ξεπερνά κάθε χαρά...

Με την Ανάσταση μιας μονάχα ύπαρξης — του ανθρώπου Χρίστου — ό χρόνος, πού ξετυλίγεται, μέσα στα σκοτάδια της επανάληψης της σύνθεσης καί της χωρίς νόημα αποσύνθεσης, έγινε χρόνος, πού οδεύει προς την ανάσταση καί την αιώνια ζωή• το φως πού έφερε στην ανθρωπότητα ό Χριστός δείχνει τον στόχο, προς τον όποιο ό χρόνος οδηγεί όλα όσα ζουν μέσα στο χρόνο. ' Ολόκληρος ό χρόνος κι ολόκληρος ό κόσμος δεν φαντάζουν πια σαν αδιάκοπη ροή ανάμεσα στίς γεννήσεις καί στους θανάτους, αλλά σαν μια πραγματικότητα φωτισμένη από νόημα, σαν μια οδός προς την ανακεφαλαίωση των πάντων μέσα στην Ανάσταση καί την αιώνια καί πλήρη ζωή, σαν παραμονές της μεγάλης δίχως τέλος γιορτής.


"Ολες οι μέρες του χρόνου, της χρονιάς ολόκληρης αποτελούν γιορτές ή σταθμούς μιας πορείας πού φέρνει προοδευτικά στη μεγάλη γιορτή, την τελική καί αιώνια. Το φως της αιώνιας γιορτής ρίχνει τίς ακτίνες του σ' όλες τίς μέρες. "Η μ' άλλα λόγια, όλες οι μέρες του χρόνου αποτελούν προεόρτια, πού μας προετοιμάζουν προοδευτικά για την έσχατη Κυριακή, για την αιώνια ζωή μέσα στο φως, πού αποκαλύφθηκε με την Ανάσταση, έτσι. όπως οι μέρες της εβδομάδας, οι μέρες οι αφιερωμένες στους αγίους, αποτελούν προπαρασκευαστικές γιορτές για τη συνάντηση με τον Χριστό, πού συμβολίζει καί προεικονίζει ή Κυριακή ημέρα.


"Ετσι, όπως ή χαρά της Ανάστασης ξεπερνά κάθε χαρά καί σκεπάζει κάθε λύπη, το φως της ξεπερνά όλα τα φώτα, πού γεννά ή σκέψη καί ή φυσική φαντασία του ανθρώπου, δηλαδή όλες οι φιλοσοφικές εξηγήσεις για την ύπαρξη καί όλες οι ομορφιές, πού ανακαλύπτει μέσα της ή καλλιτεχνική φαντασία. Μα ξεπερνά ακόμη καί τα ατελή φώτα της Αποκάλυψης της Παλαιάς Διαθήκης. Στην Παλαιά Διαθήκη μια πύρινη στήλη οδηγούσε από την επίγεια σκλαβιά σε μια επίγεια εξωτερική ελευθερία καί ό Μωϋσής γνωστοποιούσε τίς βουλές του Θεού, πού έμενε κρυμμένος μέσα στο γνόφο. Με την Ανάσταση ό ίδιος ό "Ηλιος της ύπαρξης φανερώθηκε ολόλαμπρος καί φώτισε άπλετα τη δημιουργία ολόκληρη, οδηγώντας ήδη από τούτη την επίγεια ζωή στο ξεπέρασμα της, στην πληρότητα της ζωής. «Αντί στύλου πυρός, δικαιοσύνης άνέτειλεν "Ηλιος αντί Μωϋσέως Χριστός ή σωτηρία των ψυχών ημών» (Θεοτοκίον Κυριακής του Πάσχα).

π.Δ.Στανιλοάε-''Στο φως του Σταυρού και της Αναστάσεως''

Ο π.Επιφάνιος Θεοδωροπουλος καταρρίπτει τα επιχειρήματα των εχθρών της Ανάστασης

Ενα πρωινό συζητά ο γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του.Ο ένας ειναι ιδεολογος κομμουνιστής.............Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ό Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ έγήγερται, ματαία ή πίστις ημών» (Α' Κορ. ιε' 17). "Αν ό Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ό Χριστός όμως ανέστη, πράγμα το όποιο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής καί του θανάτου, άρα Θεός.


Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;

-Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν καί μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, ή μαρτυρία της ζωής είναι ή υψίστη μαρτυρία.
Με βάση έναν πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασκάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια.


"Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οί Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οί ϊδιοι ήσαν αυτόπτες και αύτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι οϋτε είχαν καμμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον εΐχαν δει ανάσταντα.

Καί κάτι άλλο. Τι ήσαν οί Απόστολοι πριν τους καλέσει ό Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, πού περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα καί να ικανοποιήσουν έτσι τίς φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Καί το μόνο πού τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τίς οικογένειες τους



Φέρε μου και συ κάποιον να μου πή πώς ό Μαρξ απέθανε και ανέστη καί να θυσιάση τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστεύσω ως τίμιος άνθρωπος.

—Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν καί πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν άσπάζεσθε καί τον κομμουνισμό;

—Το είπες καί μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σέ μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να ύπεισέλθη πλάνη. Επειδή δε είναι ϊδιον της ανθρωπινής ψυχής να θυσιάζεται για κάτι στο όποιο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε καί ως σωστή.

Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνης για ιδέες κι άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» οϋτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οί Απόστολοι πέθαναν μαρτυροϋντες υπερφυσικά γεγονότα. Κι όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ό,τι υποπίπτει στίς αισθήσεις μας καί γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οί Απόστολοι έμαρτύρησαν δι' «ό άκηκόασι, ό έωράκασι τοις όφθαλμοϊς αυτών, ό έθεάσαντο καί αί χείρες αυτών έψηλάφησαν»(Α' Ίωάν. α' 1)4.τους. Γι' αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν ατά πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλ. σ αυτούς, όπως αναφέραμε, οΰτε ϊχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης.


Ή δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Άλλα γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πή κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν καί Τοϋτον έσταυρωμένον καί Άναοτάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα όποια εξασφάλισαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις καί τέλος ό θάνατος. Καί όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο καί να το σκεφθή κάποιος.

Συνεπώς οϋτε εξαπατήθηκαν οϋτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως ή τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια.

Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω καί το έξης: ΟΙ Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα καί μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμμία προσωπική κρίσι. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλοϋν μόνα τους.

—Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωσι του Χρίστου νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον όποιο έθαψαν καί μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν καί ήταν ζωντανός.


—"Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ καί πάλι το λόγο του ίεροϋ Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εϋπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα , τα πιο αντιφατικά, για να άρνηθήτε το θαύμα!».

Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα-πρώτα έχουμε τη μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ό όποιος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ό θάνατος είχε επέλθει.

"Επειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ό Κύριος κατά την ϊδια την ήμερα της Αναστάσεως Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, πού απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα.

Φαντάζεσαι κάποιον να έχη ύποστή όσα υπέστη ό Χριστός καί τρεις μέρες μετά το «θάνατο» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; "Αν μη τι άλλο θα 'πρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορή να άνοίγη τα μάτια του, κι όχι να περπατά καί να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα.

Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο — καί ξέρεις τί εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκκαλα ή μυτερά καρφιά—, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε άκάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή καί ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν άναστηθή, τότε τα λέμε.

—Παρά ταϋτα όλες οί μαρτυρίες, τις όποιες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χρίστου. Ύπάρχει κάποια μαρτυρία περί αύτοΰ, πού να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλ. ιστορικοί, πού να πιστοποιούν την Ανάστασι του Χριστού; "Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.


—Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! "Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορίκοίπού να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Άνάσταση Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνη κάποιος την Ανάστασι καί ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί καί να λαλή»! Αϊ, δεν γίνεται!

Σού θυμίζω πάντως, έφ' όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το όποιο σου ανέφερα καί προηγουμένως: ότι δηλ. οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι.

Παρ' όλα αυτά όμως έχουμε καί μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλ. πού δεν άνηκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ό Παΰλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά καί έδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.

—Γι' αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ήλίαση καί εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.

—Βρε παιδάκι μου, αν εΐχε παραίσθηση ό Παύλος, αυτό πού θα άνεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητο του. Καί στο υποσυνείδητο του Παύλου θέσι υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες καί οί Προφήτες. Τον Αβραάμ καί τον Ιακώβ καί τον Μωυσή έπρεπε να δη κι όχι τον Ιησού, τον όποιο θεωρούσε λαοπλάνο καί απατεώνα!

Φαντάζεσαι καμμιά πιστή γριούλα στο όνειρο της η στο παραλήρημα της να βλέπη τον Βούδδα ή τον Δία;
Τον "Αι Νικόλα θα δη καί την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει.


Καί κάτι ακόμη. Στόν Παϋλο, όπως σημειώνει ό Παπίνι, υπάρχουν καί τα έξης θαυμαστά: Πρώτον, το αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ' ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ίσχυρόν της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις καί αμφιβολίες. Καί τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ήλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. "Αν μπορής, εξήγησε τα. "Αν δεν μπορής, παραδέξου το θαύμα. Καί πρέπει να ξέρης ότι ό Παύλος με τα δεδομένα της εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρη τί του γίνεται.

Θα προσθέσω όμως καί κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού.

Όταν ό Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «καί πϋλαι αδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις' 18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα Έκτοτε πέρασαν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, ή Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς καί φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;

Αρχ.Επιφ.Θεοδωροπουλου-''Υποθήκες ζωής''

Φυσικὲς και ιστορικὲς ἀποδείξεις τῆς Ἀναστάσεως

Pasx. 2010ΚΑΙ ΠΑΛΙ, ἀγαπητοί μου, γιὰ μία ἀκόμη φορά, ἴσως τελευταία φορὰ γιὰ μᾶς τοὺς γέροντες, μᾶς ἀξιώνει ὁ Κύριος νὰ ἑορτάσουμε καὶ νὰ πανηγυρίσουμε τὴν λαμπρὰν ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως.
Ἡ Ἀνάστασις εἶνε τρανὴ ἀπόδειξις ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶνε ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος· εἶνε ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος κατέβηκε ἐν σαρκὶ στὰ σκοτεινὰ βασίλεια τοῦ ᾅδου, συνέτριψε «μοχλοὺς αἰωνίους», ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία (καταβ. Πάσχ. στ΄ ᾠδ.), καὶ νίκησε κατὰ κράτος τὸν μεγαλύτερο ἐχθρὸ τῆς ἀνθρωπότητος, τὸν θάνατο ποὺ τρομοκρατεῖ ὅλους. Ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ νικητὴς και θριαμβευτής.
Ἡ ἀνάστασί του εἶνε ὁ βράχος ὁ ἄσειστος, ἐπάνω στὸν ὁποῖο συντρίβονται σὲ ἀφροὺς ὅλα τὰ λυσσαλέα κύματα τῆς ἀπιστίας τῶν παλαιοτέρων καὶ νεωτέρων ἐχθρῶν του.
Ἔχετε ἀποδείξεις γιὰ τὴν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ; μᾶς ἐρωτοῦν οἱ ἄπιστοι. Κ᾽ ἐμεῖς ἀπαντοῦμε· κανένα ἄλλο γεγονὸς τῆς παγκοσμίου ἱστορίας δὲν ἔχει τόσες ἀποδείξεις ὅσες αὐτό.
Μυριάδες οἱ ἀποδείξεις. Ὅσο μπορεῖ κανεὶς νὰ μετρήσῃ τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου, ἄλλο τόσο μπορεῖ νὰ μετρήσῃ καὶ τὶς ἀποδείξεις ποὺ σὰν ἀκτῖνες ἐκπέμπει ὁ πνευματικὸς ἥλιος τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Δὲν θὰ φέρω τώρα ἀποδείξεις ἀπὸ τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη γιὰ τὴν ἀνάστασι τοῦ Κυρίου. Θὰ πῶ μόνο λίγα λόγια γιὰ ἕνα ἄλλο εἶδος ἀποδείξεων ποὺ ὑπάρχουν. Καὶ οἱ ἄλλες αὐτὲς ἀποδείξεις εἶνε εἰκόνες καὶ παραδείγματα τῆς Ἀναστάσεως ποὺ εἶνε ἐγκατεσπαρμένα σὲ ὅλο τὸν φυσικὸ κόσμο.

* * *

⃝ Θέλετε παραδείγματα τῆς Ἀναστάσεως; Πάρτε στὰ χέρια σας ἕνα σπόρο. Ὑπάρχουν σπόροι τόσο μικροὶ ὅσο τὸ κεφαλάκι τῆς καρφίτσας, κι ὅμως μέσα ἐκεῖ εἶνε κλεισμένη μιὰ ζωὴ ἀτελείωτη, μία τεραστία δύναμις. Ὑπὸ ὡρισμένες συνθῆκες ὁ σπόρος αὐτὸς γίνεται ἕνα εὔοσμο καὶ πολύχρωμο λουλούδι ἢ ἕνας ὡραῖος στάχυς ἢ ἕνα πελώριο δέντρο ἢ καὶ δάσος ὁλόκληρο. Ἀπορῶ, ὅπως πολλὲς φορὲς τὸ λέω, πῶς ὑπάρχουν ἄπιστοι. Φτάνει καὶ ἕνας σπόρος ν᾽ ἀποδείξῃ ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ἐὰν ἕνας σπόρος ἔχῃ τέτοια δύναμι, πῶς δὲν εἶχε δύναμι ὁ δημιουργὸς τοῦ σπόρου ν᾽ ἀναστήσῃ τὸν ἑαυτό του ὅταν ἔλαβε σάρκα; Λένε ὅτι στὶς πυραμίδες τοῦ Χέοπος, στὸ Δέλτα τοῦ Νείλου, ἔγιναν ἀνασκαφὲς καὶ μέσα στοὺς τάφους βρέθηκε ἕνα δοχεῖο ποὺ περιεῖχε σιτάρι, θαμμένο ἐκεῖ τρεῖς χιλιάδες χρόνια. Ἀμφέβαλλαν ἂν ὁ σπόρος αὐτὸς μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια ἔχῃ ἀκόμα ζωή. Τὸν ἔσπειραν λοιπὸν καὶ φύτρωσε! «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια (μόνος)» (Ψαλμ. 76,14-15).
⃝ Θέλετε ἄλλο παράδειγμα τῆς Ἀναστάσεως; Εἶνε χειμώνας καὶ ἡ γῆ σκεπάζεται μὲ ἄσπρο σεντόνι. Ὅπως σκεπάζουν τὸ νεκρὸ μὲ σάβανο, ἔτσι καὶ ἡ φύσις, ὅπως λέει ὁ ποιητής, σαβανώνεται μὲ τὸ χιόνι, κι ὅλα εἶνε νεκρά. Ἀλλὰ σὲ λίγο ἔρχεται ἡ ἄνοιξι. Ἡ νεκρὴ ἐκείνη φύσι ἀνασταίνεται, ἡ γῆ σκεπάζεται τώρα ἀπὸ τάπητα κεντημένο μὲ μυριάδες ἄνθη, ποὺ μυρίζουν καὶ σκορποῦν τὸ ἄρωμά τους, καὶ πουλιὰ κι ἀηδόνια ἔρχονται ἀπὸ μακριὰ καὶ κελαηδοῦν. Καὶ ἡ ἄνοιξι, μὲ μύρια στόματα, δὲν λέει τίποτε ἄλλο παρὰ «Χριστὸς ἀνέστη»!
⃝ Θέλετε ἕνα ἄλλο παράδειγμα; Εἶνε ὁ ὕπνος. Τί λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός; Κάτι ποὺ δὲν τὸ σκεπτόμαστε· ἂν τὸ σκεφτοῦμε, θὰ μᾶς πιάσῃ ἴλιγγος· κάθε βράδυ, λέει, πεθαίνουμε.
Ὁ ὕπνος εἶνε ἕνας μικρὸς θάνατος, κι ὁ θάνατος τί εἶνε· ἕνας μεγάλος ὕπνος· διαφέρει μόνο ὡς πρὸς τὴ διάρκεια. Κάθε φορὰ ποὺ σηκωνόμαστε ἀπὸ τὸ κρεβάτι ―πολλοὶ ἔπεσαν νὰ κοιμηθοῦν μὰ δὲν σηκώθηκαν― εἶνε σὰν νὰ
λέμε; «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…» (ὄρθρ. Κυρ.). Ἡ ἔγερσις ἀπὸ τὸν ὕπνο εἶνε μιὰ ἀνάστασι καὶ μιὰ εἰκόνα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.

κ. αυγα⃝ Θέλετε ἄλλο παράδειγμα; Εἶνε τὸ ἀβγὸ ποὺ βάφουμε τὸ Πάσχα. Γιὰ ποιό λόγο βάφουμε ἀβγά; Ὅ,τι γίνεται στὴν Ἐκκλησία μας δὲν εἶνε ἄσκοπο· ὅλα ἔχουν κάποιο νόημα. Καὶ τὸ ἀβγὸ τί εἶνε; Γιά ἐξετάστε· μοιάζει μ᾽ ἕνα τάφο. Ὅπως ὁ τάφος ἔχει μαρμάρινη πλάκα ποὺ σκεπάζει τὸ νεκρὸ σῶμα, ἔτσι καὶ στὸ ἀβγὸ τὸ τσῶφλι εἶνε μία μαρμάρινη πλάκα. Τί σκεπάζεται μέσα ἐκεῖ; Μιὰ ζωή. «Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ» (ἐγκ. ὄρθρ. Μ. Σαβ.). Μέσα σ᾽ ἕνα ἀβγὸ εἶνε μιὰ ζωή. Ποιά ζωή· ἐκκολάπτεται ἕνα πουλάκι. Ἂς μαζευτοῦν ὅλοι οἱ ἐπιστήμονες νὰ φτειάξουν ἕνα ἀβγὸ ἀλλὰ μὲ ζωή. Φτειάχνουν ἁπλῶς μηχανὲς ἐκκολαπτικὲς γιὰ νὰ θερμαίνουν τὰ ἀβγά, ἀλλὰ τὰ ἀβγὰ ἔχουν ἤδη μέσα τὸν σπόρο τῆς ζωῆς.
Βλέπεις λοιπὸν τὸ ἀβγό, καὶ τὸ πουλάκι θραύει, σπάει τὴν πλάκα, ἀνοίγει τὸν τάφο καὶ βγαίνει ἔξω· κι ὅταν ἀκούγεται ἡ φωνή του, ἐκεῖνα τὰ τσίου – τσίου δὲν εἶνε τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη»· σὲ μιὰ παγκόσμια γλῶσσα ποὺ ὅλοι καταλαβαίνουν λέει «Χριστὸς ἀνέστη»!
⃝ «Χριστὸς ἀνέστη» λοιπὸν λέει ὁ σπόρος καὶ ὁ στάχυς ποὺ βγαίνει. «Χριστὸς ἀνέστη» λέει ἡ ἄνοιξι. «Χριστὸς ἀνέστη» λέει ὁ ἄνθρωπος ποὺ σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο. «Χριστὸς ἀνέστη» λέει ἀκόμα κάθε πρωὶ ἡ ἀνατολή. Ὅταν βραδιάζῃ κ᾽ ἔρχωνται μεσάνυχτα, ἐπικρατεῖ σκοτάδι. Ἀλλὰ τὸ σκοτάδι δὲν μένει γιὰ πολύ.
Γνωρίζουμε ὅτι θ᾽ ἀποσυρθῇ. Μεγάλο πρᾶγμα νὰ εἶνε μεσάνυχτα κ᾽ ἐσὺ νὰ περιμένῃς μὲ βεβαιότητα τὸν ἥλιο. Κι ὅταν σὲ λίγο ὁ ἥλιος διαλύῃ τὰ σκοτάδια, μὲ τὶς ἄπειρες ἀκτῖνες ποὺ σκορπίζει δὲν κάνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ λέῃ σὲ μία παγκόσμια γλῶσσα «Χριστὸς ἀνέστη».
Ἐάν, ἐννοεῖται, καταλαβαίνουμε αὐτὴ τὴ γλῶσσα· ἐὰν δὲν τὴν καταλαβαίνουμε καὶ εἶνε γιὰ μᾶς αὐτὰ κινέζικα, τότε ζοῦμε σὰν τὰ ζῷα. Κάθε ἀκτίδα ποὺ μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὰ ὕψη τοῦ οὐρανοῦ, κηρύττει κι αὐτὴ «Χριστὸς ἀνέστη».

* * *

Ἐκτὸς ὅμως, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τέτοιες εἰκόνες καὶ παραδείγματα, ποὺ γιὰ μᾶς ἀποτελοῦν φυσικὲς μαρτυρίες τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε καὶ ἄλλες μεγαλύτερες ἀποδείξεις, ἱστορικές, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ γεγονότα ποὺ περιγράφει τὸ Εὐαγγέλιο. «Χριστὸς ἀνέστη» φωνάζει ὁ ἄγγελος στὸ μνῆμα τὸ κενό.
«Χριστὸς ἀνέστη» φωνάζει ἡ Μαγδαληνή, ποὺ γιὰ τὴν φλογερὰ ἀγάπη της ἄκουσε πρώτη τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. «Χριστὸς ἀνέστη» λένε οἱ μαθηταί. «Χριστὸς ἀνέστη» λέει καὶ ὁ δύσπιστος Θωμᾶς, ποὺ ὕστερα ἀπὸ τὰ τεκμήρια ποὺ ἔλαβε πείστηκε κι αὐτὸς καὶ ἀνέκραξε «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰω. 20,28).
«Χριστὸς ἀνέστη» φωνάζει ἀκόμα καὶ ἡ πατρίδα μας, ἡ μικρὴ μὰ ἱστορικὴ πατρίδα μας.
Πῶς; Διαβάστε τὴν ἱστορία. Θαμμένη ἦταν κι αὐτή· θαμμένη ὄχι τρεῖς ἡμέρες ἀλλὰ –γιά σκεφτῆτε το― τετρακόσα καὶ πεντακόσα χρόνια μέσα σ᾽ ἕνα σκοτάδι ἀπέραντο, ὅπου βασίλευε ἡ ἡμισέληνος καὶ οἱ Ἕλληνες ὑπέφεραν τὰ πάνδεινα. Οἱ διπλωμάτες τῆς Εὐρώπης ἔλεγαν· Πάει, ἐτάφη πλέον ἡ Ἑλλάς, ἐνθάδε κεῖται Ἑλλάς, τὸ ἀρχαῖο ἔθνος… Καὶ ξαφνικὰ τί ἔγινε; Μέσα ἀπὸ τάφο τόσων αἰώνων ἡ Ἑλλὰς ἀνέστη. Μὲ τὴ δύναμι τίνος; Τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτὸ ἡ ἐθνεγερσία τῆς Ἑλλάδος βεβαιώνει καὶ αὐτὴ τὸ «Χριστὸς ἀνέστη»!

* * *

Ἔτσι, ἀγαπητοί μου, πρέπει νὰ ἑορτάζουμε. Καὶ ἔτσι τὴν ἑορτάζουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες τὴν Ἀνάστασι, ὡς τὴν λαμπροτέρα ἡμέρα. Οἱ λαοὶ τῆς Δύσεως ὡς μεγαλύτερη ἑορτὴ ἔχουνn ἄλλοι μὲν τὰ Χριστούγεννα (οἱ παπικοί) καὶ ἄλλοι τὴν Σταύρωσι (οἱ προτεστάτες)· ἐμεῖς οἱ λαοὶ τῆς ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς ὡς λαμπροτέρα ἑορτὴ ἔχουμε τὴν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ. «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτὸς» (καν. Πάσχ. γ΄ ᾠδ.). Γι᾽ αὐτὸ τὴν ἡμέρα αὐτὴ καὶ ἡ Ἑλλὰς ὅλη ἑορτάζει· ἀπὸ τὴν Κέρκυρα μέχρι τὴ ῾Ρόδο κι ἀπὸ τὸν Ἕβρο, ὅπου γενναῖοι στρατιῶτες καὶ ἀξιωματικοὶ φρουροῦν τὰ σύνορά μας, μέχρι τὴν Κρήτη καὶ τὴ Γαῦδο, παντοῦ ὅπου κυματίζει ἡ Ἑλληνικὴ σημαία, οἱ Ἕλληνες ἑορτάζουν χαρ-
μόσυνα τὴν ἡμέρα αὐτή.
Ἂς εὐχαριστήσουμε λοιπὸν τὸ Θεό, διότι ἔχουμε θρησκεία ἀληθινή, τὴ μόνη ἀληθινὴ στὸν κόσμο, ποὺ στηρίζεται ὄχι μόνο ἐπάνω σὲ μαρτυρίες καὶ εἰκόνες ἀπὸ τὴ φύσι, ἀλλὰ προπαντὸς ἐπάνω σὲ γεγονότα καὶ τεκμήρια ἱστορικά. Ὅλα αὐτὰ πείθουν γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ κραταιώνουν τὴν πεποίθησι ὅτι «ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως» (Λουκ. 24,34), ὅτι «ἀληθῶς ἀνέστη ὁ Κύριος» (διαλ. ἀπόλ. Πάσχ.), ὅτι ἡ ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶνε γεγονός.
Καὶ ἐγὼ διακηρύττω ἀπὸ τὴ θέσι αὐτή· Ἐφ᾽ ὅσον ὑπάρχει ἥλιος, ἐφ᾽ ὅσον φωτίζει σελήνη, ἐφ᾽ ὅσον λάμπουν στὸν οὐρανὸ ἄστρα, ἐφ᾽ ὅσον ποταμοὶ κυλοῦν τὰ ῥεύματά τους, ἐφ᾽ ὅσον ἀνθίζει ἀμυγδαλιά, ἐφ᾽ ὅσον εὐωδι-
άζουν λουλούδια, ἐφ᾽ ὅσον ἀκούγονται πουλιὰ νὰ κελαϊδοῦν, πάντοτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ζῆ κα὾ βασιλεύει, εἰς πεῖσμα τῶν ἀθέων καὶ τῶν ἀπίστων, ποὺ κι αὐτοὶ μιὰ μέρα θὰ κάμψουν τὸ γόνυ μπροστά του καὶ θὰ ὁμολογήσουν· «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν» (Φιλ. 2,11 καὶ θ. Λειτ.).

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό της Τ ρ ι ά δ ο ς Π τ ο λ ε μ α ΐ δ ο ς τ ὴ ν 2 2 – 4 – 1 9 8 4 τ ὸ μ ε σ η μ έ ρ ι ς .

ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΣΧΑ

Pasxa ist«Ὦ Πάσχα τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον, Χριστέ, ὦ Σοφία καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ καὶ Δύναμις· δίδου ἡ­μῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου» (θ΄ ᾠδ. καν. Πάσχα)

ΕΟΡΤΗ ἑορτῶν καὶ πανήγυρις πανηγύρε­ων εἶνε ἡ σημερινὴ λαμπρὰ ἡμέρα. Τὸ κυρι­ώτερο ὄνομά της ἀπὸ ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς εἶνε πάσχα. «Κάνουμε πάσχα» «ἑορτάζουμε πά­σχα», λέμε. Τί σημαίνει πάσχα; Ἔχον­τας ὑπ᾽ ὄ­ψιν τὴν παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ διδα­σκαλία τῶν πατέρων διακρίνουμε τρία πάσχα.

* * *

Τὸ πρῶτο καὶ ἀρ­χαιότερο εἶνε τὸ ἰουδαϊκὸ πάσχα. Ἡ λέξι πάσχα εἶνε ἑβραϊκὴ καὶ σημαί­νει «διάβασις» ἢ «διαβατήριο». Ὅπως γιὰ νὰ κι­­νηθῇ κανεὶς ἀπὸ μία χώρα σὲ ἄλλη ἔχει ἀ­νάγκη ἀπὸ διαβατήριο, κάτι τέτοιο συνέβη καὶ στὴν ἀρχαία ἐποχή· ὁ Θεὸς ἔδωσε διαβατήριο, ἐπέτρεψε σ᾽ ἕνα λαὸ νὰ διαβῇ. Ποιός εἶνε ὁ λαός; καὶ ποῦ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ διαβῇ;
Δύο λαοὶ στὸν κόσμο ἔχουν μεγάλη ἱστορία καὶ ἦταν περιούσιοι λαοὶ τοῦ Θεοῦ· ὁ Ἰσ­ραὴλ καὶ ἡ Ἑλλάς. Δὲν τὸ λέμε ἐμεῖς· τὸ λέει ἡ ἱστορία. Ὅπως ἐμεῖς τετρακόσα χρόνια ἤ­μεθα σκλαβωμένοι στοὺς Τούρκους, ἔτσι κι ὁ Ἰσραὴλ τετρακόσα χρόνια ἦταν σκλαβωμένος στοὺς Αἰγυπτίους – ἱστορικὸ γεγονὸς αὐ­τό. Δούλευαν μέρα – νύχτα, κατασκεύαζαν τὶς με­γάλες πυραμίδες, ποὺ μέχρι σήμερα σῴζον­ται κ᾽ εἶνε μνημεῖα ὄχι τόσο καλλιτεχνίας ὅσο δουλείας. Ἔζησαν ὑπὸ σκληρὰν δουλείαν στοὺς φαραώ, τοὺς βασιλεῖς τῆς Αἰγύπτου.
Ἀλλὰ ὁ Θεὸς τοὺς ἔδωσε τὴν ἐλευθερία. Ἔ­στειλε τιμωρίες στὴν Αἴγυπτο, τὶς 10 πλη­γές, καὶ τέλος ἄγγελος Κυρίου ἐφόνευσε ὅ­λα τὰ πρωτότοκα παιδιὰ τῶν Αἰγυπτίων μόνο, ἀφήνοντας τὰ παιδιὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν. Πῶς σώθη­καν; Τὴν τελευταία νύκτα ἔλαβαν ἐντολή·
Ἀπόψε θὰ κοιμηθῆτε σκλάβοι καὶ θὰ ξημερώσετε ἐλεύθεροι. Νὰ σφάξετε ἕνα «πρόβατον ἑνιαύσιον», ἀρνὶ ἑνὸς ἔτους (Ἔξ. 12,5), ποὺ νὰ μὴ παρουσιάζῃ κανένα ἀπολύτως ἐ­λάττω­μα. Μὲ τὸ αἷμα του νὰ βάψετε τὸ ἀνώφλιο καὶ τοὺς παραστάτες τῶν θυρῶν σας. Θὰ τὸ ψήσε­τε, ἀλλὰ νὰ προσέξετε νὰ μὴ σπάσετε οὔτε ἕ­να ἀπὸ τὰ κόκκαλά του (βλ. ἔ.ἀ. 12,10). Θὰ τὸ φᾶτε μαζὶ μὲ ἄζυμο ἄρτο, ψωμὶ χωρὶς προζύμι, καὶ πικρὰ χόρτα (σύμβο­λο τῆς πικρίας τῆς δουλεί­ας ―δὲν ὑπάρχει πικρότερο πρᾶγμα ἀπὸ τὴ δουλεία―), καὶ νὰ εἶστε ἕτοιμοι γιὰ νὰ φύγετε.
Αὐτὴ ἦταν ἡ ἐντολή, καὶ πράγματι ἔτσι ἔγι­νε. Ὁ φαραὼ ἀναγκάστηκε νὰ ὑπογράψῃ τὴν ἐ­λευθερία τους καὶ οἱ Ἰσραηλῖτες ἔφυγαν. Δι­έβησαν – πέρασαν, ἔκαναν πάσχα ἀπὸ τὴ δου­λεία στὴν ἐ­λευθερία.
Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ ἑορτάζουν μέχρι σήμερα μὲ θρησκευτικὴ κατά­νυξι τὴ νύχτα μετὰ τὴ δύσι τοῦ ἡλίου τῆς 14ης τοῦ μηνὸς Νισάν, ποὺ ἀν­τιστοιχεῖ μὲ τὸ δικό μας μῆνα Ἀπρίλιο. Σφάζουν τὸν ἀμνὸ καὶ τρῶνε πι­κρὰ χόρτα μὲ ἄζυ­μο ψωμί. Ἀλλὰ προηγουμένως ―τί ἔλεγχος γιὰ μᾶς!― δὲν τρῶνε – δὲν ἀγγίζουν τίπο­τα, ἂν δὲν κάνουν κάτι ἄλλο· ὁ ἀρχηγὸς τῆς οἰ­­κο­γε­νείας διαβάζει ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὰ ἱστορικὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀπὸ τὴν Ἔ­ξο­δο, ὅπου περιγράφεται λεπτομερῶς τὸ πρῶ­το ἐ­κεῖνο πάσχα, ἡ πρώτη διάβασι. Μετὰ τρῶ­νε, ὑψώνουν διαδοχικῶς τέσσερα ποτήρια, ποὺ ἔ­χουν σημασία γι᾽ αὐ­τούς ―σπουδαι­ότερο εἶ­νε τὸ τρίτο―, καὶ ψάλλουν μερι­κοὺς ψαλμοὺς τοῦ Δαυῒδ ὅλοι μαζί. Ἔτσι κάνουν τὸ πάσχα, ποὺ εἶνε ἡ μεγαλυτέρα ἑορτή τους.
Πρῶτο λοιπὸν πάσχα τὸ ἰουδαϊκό. Δεύτερο εἶνε τὸ χριστιανικὸ Πάσχα. Διαφέρουν; Πολύ. Τὸ ἰουδαϊκὸ εἶνε σκιά, τὸ χριστιανικὸ ἡ πρα­γματικότης. Ὅσο διαφέρει ἕνα σῶ­μα ἀπ᾽ τὴ σκιά του, τόσο τὸ ἕνα πάσχα ἀπὸ τὸ ἄλλο.
Τί ὁμοιότητες ἔχουν; Σφάζουν ἐκεῖ ἀμνό, ἀλλὰ κ᾽ ἐμεῖς ἔχουμε ἀμνό. Ποιός εἶνε ὁ δι­κός μας ἀμνός; Δὲν εἶνε ἕνα ζῷο. Εἶνε ὁ Ἀ­μνός, ποὺ ἀξίζει νὰ γράφεται μὲ ἄλφα κεφαλαῖο, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς εἶ­νε «ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτί­αν τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. 1,29). Αὐτὸς προσφέρεται θυ­σία καὶ τὸ αἷμα του λυτρώνει τὴν ἀνθρωπό­τη­­τα. Ἄλλη σπουδαία ὁμοιότης· στὸ πρῶτο πά­σχα ὁ Θεὸς εἶπε, νὰ μὴ σπάσουν κόκκαλο. Καὶ τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ στὸ Γολγοθᾶ οἱ στρατι­ῶτες, ἐνῷ ἔσπασαν τὰ κόκκαλα τῶν δύο λῃ­στῶν γιὰ νὰ πεθάνουν συντομώτερα, ὅταν πλη­σίασαν στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ «οὐ κατέαξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη» (Ἰωάν. 19,33), δὲν πείραξαν καν­ένα ἀπὸ τὰ ὀστᾶ· μόνο μὲ τὴ λόγχη ἐκεν­τή­θη στὴν πλευρὰ ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου. Ἦταν προφητευμένο· «Ἐγένετο ταῦτα, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ, ὀστοῦν οὐ συντριβήσεται αὐ­τοῦ» (ἔ.ἀ. 19,36· Ἔξ. 12,10). Αὐτὸ εἶνε τὸ χριστιανικὸ Πάσχα, τὸ ὁποῖο εἶνε πολὺ ἀνώτερο.
Ἕνα πάσχα λοιπὸν τὸ ἰουδαϊκό, δεύτερο τὸ χριστιανικό, καὶ τὸ τρίτο πάσχα; Εἶνε τὸ οὐράνιο ΠΑΣΧΑ, τὸ σπουδαιότερο ἀπ᾽ ὅλα. Δὲν θὰ τὸ ἑορτάσουμε ἐδῶ στὴ γῆ· θὰ τὸ ἑορτάσου­με στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Αὐτὸ λέει τὸ τροπά­­ριο· «Ὦ Πά­σχα τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον, Χριστέ, ὦ Σοφία καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ καὶ Δύναμις· δίδου ἡ­μῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου» (θ΄ ᾠδ. καν. Πάσχα).
Στὸν οὐρανό! Ἀλλὰ ποιός πιστεύει σήμερα σὲ οὐρανό, ὅτι ὑπάρχει οὐρανός; Χρειάζεται κεραία πίστεως. Ἂν δὲν ὑπάρ­χῃ αὐτή, δὲν διδασκόμεθα τοὐλάχιστον ἀπὸ τὸν Σωκράτη; Ἔζησε πρὸ Χριστοῦ. Κι ὅμως τί εἶπε ὅταν τὸν κατε­δίκασαν εἰς θάνατον· Φεύγω, ἡ ψυχή μου πηγαίνει σ᾽ ἕναν ἄλλο κόσμο· ἐκεῖ θὰ συναν­τήσω δικαστὰς ἀμερολήπτους, τὸν Μίνωα, τὸν ῾Ραδάμανθυ, τὸν Αἰακό, καὶ αὐτοὶ πλέον θὰ δικάσουν τὴν ὑπόθεσί μου…
Ὣς ἐκεῖ ἔφθανε ἡ ἐμβέλεια τῆς κεραίας τοῦ Σωκράτους. Ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ τροπάριο αὐτὸ μᾶς βεβαιώνει, ὅτι πέρα τοῦ Πά­σχα τούτου ὑπάρχει καὶ Πάσχα σ᾽ ἕναν ἄλλο τέλειο κό­σμο. Ἀξίω­σέ μας, Χριστέ, νὰ μετάσχουμε σ᾽ αὐτὸ «ἐκτυπώτερον», ζωηρότερα, νὰ σὲ ἀπολαύσουμε στὴ βασιλεία τῶν οὐρα­νῶν. Αὐτὸ εἶνε τὸ αἰώνιο ΠΑΣΧΑ.
Ὑπάρχει σήμερα πίστι σ᾽ ἐ­κεῖνο τὸν κόσμο; Μετὰ λύπης ἔμαθα γιὰ τὴ στάσι μιᾶς δασκάλας. Τὴν ἡ­μέρα ποὺ διεκόπτοντο τὰ μαθήμα­τα γιὰ τὸ Πά­σχα, εἶπε στὰ παιδιά· ―Τελειώνου­με σήμε­ρα, κλείνει τὸ σχολεῖο· θ᾽ ἀνοίξῃ ὕ­στε­ρα ἀπὸ 15 μέρες. ―Γιατί, κυρία, κλείνουμε; ―Δὲν ἔ­χω νὰ σᾶς πῶ τίποτε, νὰ πᾶτε στὰ σπίτια σας!… Ἀπηξίωσε ἡ δεσποινὶς νὰ πῇ στὰ παιδιά, ὅτι οἱ διακοπὲς γίνονται γιὰ νὰ τιμήσουμε τὸν ἐ­σταυρωμένο Νικητὴ τοῦ θανάτου.
Ὅσο εἶνε βέβαιο, ἀγαπητοί μου, ὅτι σήμε­ρα ἐδῶ στὴ γῆ εἶ­νε Πάσχα, τόσο βέβαιο εἶνε ὅτι ὑπάρ­χει καὶ ἄλλος κόσμος καὶ ἄλλο πάσχα. Τὸ πιστεύεις; εἶσαι Χριστιανός· δὲν τὸ πιστεύεις; λυποῦμαι. Τὸ ἂν ἔρχεσαι στὴν ἐκκλησία καὶ ἑ­ορτάζῃς μπορεῖ νὰ εἶνε ἀπὸ μιὰ συνήθεια.

* * *

Ἀδελφοί μου! Ἂς διδαχθοῦμε ἀπὸ τοὺς Ἑ­βραίους. Αὐτοὶ τιμοῦν τὴ θρησκεία τους. Γι᾽ αὐ­­τὸ βλέπετε, μιὰ φούχτα εἶνε καὶ ἐπιβάλ­λον­ται. Δὲν εἶ­μαι ὑ­πὲρ αὐ­τῶν, δὲ συμπαθῶ τὶς βλέ­ψεις τους, τὸ ἰμπέρι­ουμ ποὺ θέλουν νὰ στήσουν, τὰ σιωνιστικὰ σχέδια, ὄχι· ἀλλ᾽ ὀ­φείλω νὰ ὁμο­λογή­σω, ὅτι κυριαρχοῦν στὴ Με­σόγειο καὶ παγ­κοσμί­ως. Ἀπὸ ποῦ ἀντλοῦν τὴ δύναμι; Ἂν πᾶ­τε σὲ σπίτι Ἑβραίων, ὁ ἀρχη­γὸς τῆς οἰκογενεί­ας ἐξηγεῖ τὴ Γραφὴ καὶ οἱ ἄλλοι ἀκοῦνε. Δείξατέ μου, δείξατέ μου ἕνα σπίτι χρι­στιανι­κό, ποὺ ὁ πατέρας σήμερα θὰ πῇ κά­τι γιὰ τὴν ἀνάστα­σι τοῦ Κυρίου! Ὅλοι σχεδὸν εἶ­νε σὰν τὴ δασκά­λα ποὺ εἴπαμε. Ἂς σηκωθῇ λοιπὸν ὁ πατέρας, ἂς πά­ρῃ τὸ Εὐ­­αγγέλιο στὰ χέρια καὶ ἂς πῇ· Παιδιά, σταθῆτε· τί ἑορτάζου­με σήμερα; ποιά εἶνε ἡ ἑ­ορτὴ αὐ­τή; Εἶνε ψέμα ἢ ἀλήθεια; Ἂν εἶνε ψέ­μα, νὰ πᾶ­με κ᾽ ἐ­μεῖς μὲ τοὺς ὑλιστὰς καὶ ἀθέους, νὰ τὸ γκρεμίσουμε, διότι δὲν πρέ­πει νὰ ζοῦμε μὲ τὸ ψέμα. Ἂν ὅ­μως εἶνε ἀλήθεια ―καὶ εἶνε ἀλήθεια―, τότε «δεῦτε προσ­κυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν» τῷ Νικητῇ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ᾅδου!… Ἂν τὸ κά­νῃς αὐτό, πατέρα, εἶσαι Χριστιανός. Μιὰ μέρα θὰ πεθά­νῃς, μὰ τὰ παιδιὰ δὲ θὰ σὲ ξεχάσουν.
Νὰ μὴν εἶνε λοιπὸν ἡ ἑορτὴ αὐτὴ γαστρονο­μική· νὰ εἶνε πνευματική. Ὅσοι Χριστιανοί, «ὅσοι πιστοί», μὴ ἑορτάσετε μόνο ὑλικῶς, μὴ πέσετε στὸ φαγητὸ σὰν γύπες καὶ κόρακες. Νὰ ἑορτάσετε χριστιανικῶς. Μὴ φανοῦμε κατώτεροι τῶν Ἑβραίων. Ἀνοῖξτε τὰ ἱερὰ κείμε­να, διαβάστε κάτι, μιλῆστε, ἐμβαθύνετε, καλλιεργῆστε τὴν πίστι τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἔτσι ὑπάρχει ἐλπίδα μιὰ μέρα ν᾽ ἀξιωθοῦμε νὰ γίνῃ καὶ σ᾽ ἐμᾶς αὐτὸ ποὺ λέει τὸ ἔξοχο αὐτὸ τροπάριο· «Ὦ Πάσχα τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον, Χρι­στέ, ὦ Σοφία καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ καὶ Δύνα­μις· δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου».
Σᾶς βάζω κανόνα μὲ πετραχήλι· προτοῦ ν᾽ ἀρχίσετε νὰ τρῶτε, ν᾽ ἀνοίξετε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου, νὰ διαβάσετε τὸ 20ὸ (Κ΄) κεφάλαιο, καὶ μετὰ ὡς Χριστιανοὶ νὰ καθίσετε στὴν τράπεζα, τὴν ὁποία εἴθε νὰ εὐλογήσῃ ὁ Κύριος.
Ταῦτα. Ὁ Χριστὸς μαζί μας, ὁ Χριστὸς μὲ τὶς οἰκογένειές σας, ὁ Χριστὸς μὲ τὴν πόλι, ὁ Χριστὸς μὲ ὅλο τὸ λαό μας· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναὸ του Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 8-5-1983)