Oi τελευταίες στιγμές του Γέροντα Παισίου(Μαρτυρία αυτόπτη μάρτυρα)

Ο Γέροντας Παίσιος τελικά προσβλήθηκε από καρκίνο, και νοσηλεύθηκε σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης! Στο νοσοκομείο φρόντισαν το Γέροντα όσο μπορούσαν καλύτερα. Ο καρκίνος, όμως, προχώρησε τόσο, πού το τέλος ήταν πολύ ορατό. Η αναχώρησή του για τους ουρανούς ήταν ζήτημα χρόνου. Γι΄αύτη την αναχώρηση, για την οποία προετοιμαζόταν σε όλη του τη ζωή, ήθελε να αφιερώσει και τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής.

Ο μακαριστός Χριστόφορος Οικονόμου ήταν κοντά του και σε γράμμα του περιγράφει την αναχώρηση του Γέροντα από το Νοσοκομείο:
«Σήμερα έφυγε και ο π. Παΐσιος από το νοσοκομείο. Είχε πολύ κόσμο και μας είπαν ότι θα έβγαινε στο σαλόνι για να ευλογήσει. Τελικά, εκείνη την ώρα έφευγε από το νοσοκομείο. Ο κόσμος, οι γυναίκες, νοσοκόμες, γιατροί, άρρωστοι, συνωστίζονταν όλοι γύρω του. Ψήλωσε το χέρι του και από την πόρτα χαιρέτησε τους άρρωστους στους διπλανούς θαλάμους. Ένας άρρωστος στο διάδρομο πού είχε ορρούς στο χέρι πήγε να του φιλήσει το χέρι, αλλά ο π. Παΐσιος φίλησε το χέρι του ασθενούς.
Μπροστά από το ασανσέρ ψήλωσε το χέρι του και μας ευλόγησε όλους. Μπήκε στο ανσανσέρ να κατέβει κάτω στο δρόμο. Όλοι τρέξαμε από τις σκάλες να τον δούμε για τελευταία φορά. Χαιρετούσε τον κόσμο. Βγήκε έξω από το νοσοκομείο. Ο κόσμος τον περιτριγύρισε γύρω από το αυτοκίνητο, ενώ λεπτές νιφάδες χιονιού έπεφταν. Η νοσοκόμα φώναζε να τον αφήσει ο κόσμος να μπει μέσα στο αυτοκίνητο, γιατί έκανε πολλή ψύχρα και ο άνθρωπος δεν μπορούσε. Μπήκε, τελικά, στο αυτοκίνητο, αφού έκανε το σταυρό του. Όλοι προσπαθούσαν να τον αγγίξουν· έπιαναν το χέρι του, άγγιζαν το τζάμι τοΰ αυτοκινήτου.
Ξεκίνησε τελικά το αυτοκίνητο, αλλά προχωρούσε πολύ σιγά, λόγω της μεγάλης κυκλοφορίας. Γιάτραινες, νοσοκόμες, νοσοκόμοι, γιατροί, κατέβηκαν κάτω και όπως ήταν μέσα στο αυτοκίνητο άγγιζαν το τζάμι του αυτοκινήτου πού προχωρούσε αργά-αργά για να τον χαιρετήσουν. Το αυτοκίνητο πέρασε από το δρόμο πού βρίσκεται μπροστά από το σπίτι μου».
Και συνεχίζει ο Χριστόφορος:
«Τί ήταν το πέρασμα αυτού του ανθρώπου! Ο κόσμος τον ακολουθούσε σαν να ήταν ο Μεσσίας. Σκηνή σαν την Βαϊφόρο, μόνο πού αντί για γαϊίδουράκι τώρα ήταν ένα αυτοκινητάκι! Όλος ο κόσμος, οι περισσότερες γυναίκες, ήσαν συγκινημένοι, άλλες δάκρυζαν. Αλλά και ο ίδιος ήταν συγκινημένος με την αγάπη πού του έδειχνε ο κόσμος. Σαν να έλεγε πώς θα την ξεπληρώσει με πολλή προσευχή για τους συνανθρώπους του».
Και επιλέγει ο Χριστόφορος:
«Αλλά μήπως είναι λίγα πού χρωστούμε η γενιά μας, στις ευχές και προσευχές αυτού του ανθρώπου. Ένας άγιος ανάμεσά μας. Η ενσάρκωση της εκπλήρωσης των Ευαγγελικών λόγων».
Ο Γέροντας Παΐσιος άφησε την τελευταία του πνοή στις 12 Ιουλίου 1994.

Περιοδικό «Παρά την Λίμνην», Μηνιαία έκδοση Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, περίοδος β΄, έτος ιη΄, αρ. 7, Ιούλιος 2008

ΣΤΟ ΚΑΛΥΒΑΚΙ ΤΟΥ π.ΠΑΙΣΙΟΥ υπό Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου

Πέμπτη 13 Αυγούστου, προπαραμονή της Παναγίας. Πάντα με το παλαιό ημερολόγιο. Ξύπνησα στις 6 το πρωΐ. Βαρεια μέρα σήμερα. Συννεφιά, ζέστη, υγρασία. Το πρωϊνό μας, πλούσιο: τοάϊ, καφές, ψωμί, μαρμελάδα, μέλι, γλυκό κερασάκι. Πολύ γεμάτο από πηγαία φιλόξενα αισθήματα. Oτι είχαν οι άνθρωποι, τα βγαλαν. Ο.τι είχαν στα ντουλάπια τους, ο,τι είχαν στις καρδιές τους. Μαζί με την
ευλογία παίρνουμε την ευγνώμονα άνάμνηση της άβραμιαίας φιλοξενίας του π. Χρυσοστόμου καί αναχωρούμε στίς 9:30 π,μ. Σνγκινήθηκα αλλά δεν αναπαύθηκα.Κάτι άλλο περίμενα.


Ό καιρός ελαφρώς ξεμπούκωσε.Αμυδρός ήλιος καί ατμοσφαιρική θολουρα. Στόχος μας ό π. Παΐσιος. Τα μάτια αχόρταγα ρουφούν. Το μυαλό άκατάπαυστα δουλεύει. Σήμερα θά δούμε αυτό που ως τώρα φανταζόμασταν. Θεέ μου! τί γλυκεία αίσθηση δεν μου δημιουργούσε αυτός ό πόθος του αυθεντικού ασκητισμού μέσα μου! Πέρασαν τρία τέταρτα πορείας. "Ηδη είμαστε αρκετά κοντά. Θέλω φοβερά να δω, αλλά δεν θελω καθόλου να μιμηθώ. Αυτό είναι μόνο για να το θαυμάσω- όχι για να το κάνω. Αρνούμαι να το δεχθώ, έστω καί ως υποψία ή απόμακρο ενδεχόμενο μέσα μου. Αυτό αποκλείεται. Εγώ θα γίνω επιστήμονας! Θέλω να κατακτήσω αυτήν τήν ζωή. Αυτήν πού βλέπω. Για την άλλη... «έχει ό Θεός»!

Σε λίγο, να 'σου καί φαντάζει το ταπείνό καλυβάκι του π. Παϊσίου. Απέχει περίπου δεκαπέντε λεπτά. Ή στέγη του από λαμαρίνα. Ένα κυπαρίσσι ακριβώς δίπλά του σε υποβάλλει. Είναι κάπως πιο χαμηλά από μας. Μπορεί όμως καί να 'ναι το ψηλότερο σημείο της γης!... Κατεβαίνουμε το μονοπάτι με τα πόδια καί τό ανεβαίνουμε με την ψυχή. Δεν μιλούμε μεταξύ μας. Σάν κάτι μυστηριακό να προσδοκούμε. Κι εδώ έχει απόλυτη ησυχία κι ας ακούγονται πουλάκια ή τζιτζίκια ή το θρόισμα των φύλλων. Αυτή ή ησυχία δεν είναι παράξενη ή ασυνήθιστη μόνο, αλλά αναδίδει μια βαθειά αίσθηση μυστηρίου. Δεν σε προκαλεί για απόλαυση, αλλά σου δημιουργεί κατάνυξη. Δεν ξεκουράζει, αλλά αφυπνίζει. Σιωπάς καί τα πάντα μέσα σου λειτουργούν τόσο έντονα όσο ποτέ. Αγωνιάς, αλλά εΐσαι πρωτόγνωρα ειρηνικός. Προσδοκάς... "Οχι, ή ησυχία εδώ δεν έχει καμμία σχέση με την ησυχία των Καρυών μετά την δύση του ηλίου, ούτε πολύ περισσότερο με την ησυχία της Δάφνης μετά την αναχώρηση του λεωφορείου. Οι άλλες ησυχίες σε κάνουν να μην ακούς τίποτε. Αυτή σου γεννά νέες ακοές, σου φέρνει μηνύματα καί μελωδίες πού είναι του άλλου κόσμου. Μέσα σ' αυτήν την ησυχία ακούς τους χτύπους της καρδιάς σου, κατανοείς τα βάθη σου- αντιλαμβάνεσαι τα βάθη Του, ακούς αυτά πού «ους ουκ ήκουσε»(Α' Κορ. β' 9), «άρρητα ρήματα» (Β' Κορ. ιβ' 4). Κάτι ακούγεται εδώ πού δεν ακούγεται πουθενά άλλου.

Να! Βρισκόμαστε κιόλας έξω από τηνπόρτα της καλύβης. Της καλύβης του Τιμίου Σταυρού. "Εξω από το άσκητήριο του π. Παϊσίου. "Έχω φόβο. Αυτό κυριαρχεί μέσα μου. Το καταλαβαίνω. Άλλα απροσδιόριστο φόβο. "Ανομολόγητο δέος καί ανέκφραστο θαυμασμό. Χτυπάμε διακριτικά, αν καί κάπως επίμονα, την πόρτα της αυλής. "Ενα σίδερο κάνει πολύ καλύτερη δουλειά από τα σύγχρονα ηλεκτρικά κουδούνια. Περνούν πέντε λεπτά. ' Απόκριση καμμία. Μπορεί καί να μη μας ανοίξει. Αυτό, λένε, είναι το πιο πιθανό. Συνήθως δεν διακόπτει την συνομιλία του με τον Θεό. Εμείς πάντως ελπίζουμε. Ψιθυρίζουμε μεταξύ μας. Δεν τολμούμε να μιλήσουμε πιο δυνατά άπ' όσο χρειάζεται για να ακουγόμαστε. Ούτε αποφασίζουμε να ξαναχτυπήσουμε. Χωρίς αμφιβολία το πρώτο χτύπημα ακούστηκε μέσα στην υποβάλλουσα ησυχία. Ή επανάληψη του θα την μόλυνε με τον εγωισμό καί την ανυπομονησία μας. Ό γέροντας σίγουρα προσεύχεται, αφού αδιαλείπτως αυτό κάνει. Το χτύπημα δεν είναι για να ακούσει αυτός• αυτός ακούει. Είναι για να ζητιανέψουμε έμεϊς. Να ζητήσουμε πριν εκείνος δώσει, όχι να λάβουμε χωρίς την ταπείνωση της αιτήσεως. Προκρίνουμε την αναμονή. Περιμένουμε άλλο ένα πεντάλεπτο.


Μόλις αποφασίζουμε να ξαναδοκι¬μάσουμε, να, κάτι ακούγεται, μια πόρτα πού ανοίγει. Καί κάποιος φαίνεται. Εΐναι αυτός πού κρύβεται καί μόλις τώρα φανερώνεται. «Δόξα σοι, ό Θεός», ακούν τ' αυτιά μου την φωνή του. «Δόξα σοι, ό Θεός», ακούει κι ή καρδιά μου την φωνή της. Μας άνοιξε, είπα ανακουφιστικά, αν καί με κάποιον φόβο, μέσα μου. "Ερχεται αργά καί σταθερά, σιωπηλός. Ανοίγει την πορτούλα.
Στόν χαιρετισμό μας «ευλογείτε», ή τρεμάμενη από την κατάνυξη καί ασθενική από την σπάνια χρήση φωνή του άπαντα:
Ό Κύριος. Περάστε.
Ρίχνω μια βαστική ματιά επάνω του. Ούτε άντεξα ούτε τόλμησα για δεύτερη. Ή καρδιά μου χτυπά γρήγορα. "Έχω περιέργεια να ανακαλύψω το μυστήριο της άγιωσύνης του. Και φόβο,να μην άποκαλύψει το μυστικό της άμαρτωλότητός μου. Αυτός κρύβεται από ταπείνωση,εγώ απο εγωισμό.


Μπαίνουμε στο απέριττο καλυβάκι, τον. Ολα μικρά. Οί πόρτες στενές καί χαμηλές.Τα ταβάνια επίσης χαμηλά. Άκομη καί οι γεωμετρικές διαστάσεις έχουν ταπείνωση εδώ. Προχωροϋμε στο έκκλησάκι του. Το τέμπλο απλό, σανιδένιο. Εικόνες ρώσικες αναγεννησιακές, από σκέτο χαρτί, στερεωμένες με πινέζες και καρφιά στο πλαίσιο πού δημιουργεί το σανίδι του τέμπλου, δίχως ξύλινη πλάτη. Με λίγη πίεση σχίζονται. Όλα στα όρια της φυσικής αντοχής καί άναγκαιόίτητος, Εμείς προσκυνούμε καί ό π. Παϊσιος συνοδεύει ισοκρατώντας:''Δόξα σοι ό Θεός'', «Κύριε έλέησον».


Μου έκανε εντύπωση ότι, ενώ σ' όλες σχεδόν τις εικόνες τα χέρια των αγίων ήταν λειωμένα, στην εικόνα του Κυρίου, τα πόδια Του ήταν σβησμένα. Κάποια άλλη φορά, έκλεψα την ευκαιρία καί του φανέρωσα την παρατήρηση μου. Μου είπε τότε:
Στό πρόσωπο φιλούμε με αγάπη, στα χέρια από σεβασμό, στα πόδια φιλούμε μόνο με συντριβή. Τον Θεό δεν Τον άσπαζόμεθα στο πρόσωπο, όταν υπάρχουν τα πόδια Του. Τους αγίους τολμούμε να τους φιλήσουμε στα χέρια. Τον Χριστό όμως μόνο στα πόδια αντέχουμε να Τον ασπασθούμε.
Καί έτρεχαν τα μάτια του...
"Εξω από το καλύβι ό τάφος του παπα-Τύχωνα, γέροντος του π. Παϊσίου, πού είχε κοιμηθεί προ τριετίας. Δύο-τρείς ρίζες δενδρολίβανο. ένα κλήμα κι ένα κυπαρίσσι από αυτά πού μόνο πού τα βλέπεις σου ανεβάζουν την ψυχή στον ουρανό.


Μπαίνουμε στο άρχονταρίκι του, στο καθιστικό του, δύο επί δυόμισυ περίπου μέτρα. Όχι μεγαλύτερο. Μια φυσική προεξοχή στην ρίζα του τοίχου, με μια καφέ στρατιωτική κουβέρτα έπάνω της.παίζει το ρόλο του καναπέ. Το κέρασμα του, νερό καί λουκούμι. Περιμένουμε κάτι να μας πει. Αυτός τίποτε, ήρεμα σκυμμένος, πλέκει ένα κομποσχοίνι χωρίς νό βγάλει λέξη για αρκετή ώρα. Κάποιος σπάει την σιωπή. Δεν θυμάμαι τί ακριβώς ρώτησε. Θυμάμαι μόνο το πώς ό γέροντας με την τρεμουλιαστή φωνή του περιέγραφε την αγάπη του Θεού πρώτα, καί πώς ή αίσθηση της γεννά καί την δική μας αγάπη σ'Αυτόν. Όλα τα παρουσίαζε τόσο γλυκά. Μιλούσε για τα γλυκίσματα του Θεοϋ, την λιακάδα της παρουσίας Του, την αρχοντιά των αγίων, την λεβε¬τιά των μαρτύρων καί το δικό μας φιλότιμο.

Μέσα σ' αυτήν την ατμόσφαιρα, μι ανάλογο τόνο, ρυθμό καί λεξιλόγιο, περιέγραφε το μεγαλείο της προσευχής ως αίσθησης της παρουσίας του Θεού καί κίνησης της δικής μας αγάπης προς Αυτόν. Εγώ μόνο άκουγα. Ρουφούσα με μάτια, αυτιά καί σκέψη ο,τι μπορούσα, κυρίως πέραν από όσα έλεγε ή έδειχνε. Το υφός του εννοούσε, ασφαλώς, περισσότερο από τον λόγο του. Αυτό έλεγε όσα αυτός
έκρυβε. Οί ερωτήσεις γίνονταν έτσι για τις ερωτήσεις. Εγώ δεν άνοιξα το στόμα μου, πήρα όμως την απόφαση να ξαναπάω με συγκεκριμένο ρεπερτόριο έρωτήσεων. Διψούσα για το πέραν του συμβατικού, του ηθικά σωστού, του μετρίου. Είχα βαρεθεί τους τσελεμεντέδες της πνευματικής ζωής. Εδώ ήταν εμφανές το αυθεντικό και μερακλίόικο. "Εφτιαχνε δικά του φαγητά, πού έγλειφες τα δάχτυλα σου. Δεν άκουγε μόνο τα «άρρητα ρήματα» της ησυχίας, αλλά μέσα στην αφάνεια του ό άνθρωπος αυτός φανέρωνε.


Εδώ άκούς τα άρρητα καί βλέπεις τα αθέατα. Κάθε άσκητήριο είναι σαν ένα βαθύ πηγάδι. Από κεΐ μέσα το εξηγούν οί Φυσικοί- μπορεί καταμεσήμερο να δείς καί τ'άστρα. Όπως τα τοιχώματα του πηγαδιού απορροφούν τίς ανακλώμενες επάνω τους ακτίνες του ηλίου, έτσι καί ό τόπος της ασκήσεως απορροφά κάθε ήχο, εικόνα ή μέριμνα, δίνοντας στον ασκητή την δυνατότητα να ακούει, να βλέπει καί να σκέπτεται καθαρά καί απερίσπαστα.
Πολύ ευγενικά καί χαριτωμένα, μας έδωσε να καταλάβουμε ότι έπρεπε να πηγαίνουμε. "Ηδη εμείς βιαζόμασταν. Βγήκαμε στην αυλή. Εκείνος επιστρέφει να μας φέρει ως ευλογία από ένα κομπο-σχοινάκι πού ό ίδιος έπλεξε. Δίπλα μας, στην κουφάλα ενός δένδρου, διακρίνω ένα γυάλινο βάζο με φουντούκια ωμά. Επάνω έγραφε «ευλογία». Τα πάντα εδώ προσφέρονται ως ευλογία. "Ερχεται μαζί
μας να μας δείξει ένα μονοπάτι για να συντομεύσουμε τον δρόμο μας. Τον άποχαιρετούμε. Παίρνουμε την ευχή του κα ξεκινούμε.
Σκέψεις πολλές ζάλιζαν τον νου μου. Μήπως πήγαμε φιλοπερίεργα καί όχι από δίψα; Μήπως τελικά έχασε τον χρόνο του μαζί μας; Από την δική μας ζωή εξαρτάται ή αξία του δικού του χρόνου. Γύρισα πίσω να κλέψω μια ματιά, να δω εστω την ράχη του. Εΐχε εξαφανισθεί. Βιαζόταν να επιστρέψει στην προσευχή του!
Στόν π. Πάίσιο πήγα καί το 1976 με έναν συμφοιτητή μου. Καί τότε θυμάμαι την χάρη καί την γλύκα των λόγων του.
Τί σπουδάζετε, παλληκάρια; μας ρώτησε.
Φυσική, του απαντούμε.
Καί οί δύο φυσικοί είστε; "Ε, τότε πρέπει να μάθετε καί την φυσική της μεταφυσικής. Ξέρετε για την πνευματική διάσπαση του ατόμου; Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, όταν δηλαδή φθάσουμε σε αυτογνωσία, τότε γίνεται ή διάσπαση του ατόμου μας. "Αν δεν ταπεινωθούμε ωστέ να διασπάσουμε το άτομο μας. δέν θά βγεί ή πνευματική ενέργεια πού χρειάζεται για να ξεπεράσουμε την βαρύτητα ης φύσεως μας. Μόνον έτσι, παλληκάρια, θά μπορέσουμε να διαγράψουμε πνευματική τροχιά.
Τι ωραίος αιφνιδιασμός! Μας μίλησε ιήν γλώσσα μας με την γλώσσα του.
"Η πνευματική ζωή είναι εύκολη, μας είπε. «Ό ζυγός μου χρηστός καί το φορτίον μου έλαφρόν εστί» (Ματθ. ια' 30), λέγει ό Κύριος.
Μα «στενή ή πύλη καί τεθλιμμένη η οδός» (Ματθ. ζ' 14), του αντιλέγει ο φίλος μου χαριτωμένα καί ευγενικά.
Τα ξίγγια, ευλογημένε, την κάνουν κενή. Πέταξε τα καί θα δεϊς πόσο εύκολα είναι τα πράγματα.
Ή αγάπη μας πρέπει να είναι ίδια πρός όλους. Μόνο τότε είναι αγάπη Θεού.Αν αγαπούμε κάποιους περισσότερο καί άλλους λιγότερο, πρέπει να ύποψιασθούμε εγωισμό.
Όσο ξεχνούμε τον εαυτό μας, τόσο αγνωρίζουμε στην ζωή μας τίς εύλογίες του Θεού. Καί τί δεν μας δίνει ό πανάγαθος Θεός! (Τί ζεστά καί γλυκά πού το είπε αυτό το «πανάγαθος»!) Ώρες ώρες νοιώθουμε τα κόκκαλα της υποστάσεως μας σαν κέρινα, να μην αντέχουν το βάρος των δωρεών Του. Κάτω από την αγάπη του Θεού τα πάντα λυγίζουν. Δίπλα της όλα λειώνουν.


Μας μίλησε καί για τα θαυμαστά της προσευχής καί της χάριτος του Θεου, πώς γνώρισε κάποιον μοναχό πού με απλότητα, βασιζόμενος στην αγιογραφική ρήση καί στον λόγο του Κυρίου ότι έχει δώσει στους δικούς Του την εξουσία «του πατεΐν επάνω οφεων καί σκορπιών» (Λουκ. ι' 19), αυτός έπιανε δηλητηριώδη φίδια με τα χέρια του καί τα πετούσε έξω από την μάνδρα δίχως κανέναν φόβο. Επίσης για κάποιον πού ή χάρις του Θεοϋ κατά τίς στιγμές της προσευχής του τον μετέφερε σε μάκρυνα μέρη, οπού έπιτελοϋσε θαυμαστά έργα καί φανέρωνε την δύναμη του Θεού, καί μετά τον επέστρεφε. Αυτός κάποτε, όταν ξύπνησε, βρήκε ένα λουλούδι πού μόνο στην Κασπία φύεται. Έκεί τον είχε πάει ό Θεός.Μ' όλα αυτά έσπαζε ό γέροντας το κέλυφος του ορθολογισμού μας. Δημιουργούσε υποψίες άλλου φρονήματος ζωής. Μια υποψία όμως δεν κατάφερε να γεννήσει μέσα του. Την υποψία της κλήσεως μου. Εγώ επίμονα αρνιόμουν να δω προς αυτήν την κατεύθυνση...

"Υστερα από δώδεκα χρόνια, το 1988, βρέθηκα στο "Ορος με σύμμαχο την κλήση μου αυτήν την φορά. Είχε ένα κατάξερο καλοκαίρι. Για μήνες δεν είχε πέσει ούτε μία σταγόνα βροχής. Οι πηγές, τα ρυάκια είχαν στερέψει- οι βρύσες είχαν στεγνώσει. Κανενός τα κηπευτικά δέν μπορούσαν να αναπτυχθούν. "Εβλεπες τίς ντοματιές καί καμμιά δέν ξεπερνούσε το ένα μέτρο ύψος. Σάν φυματικές κοπέλλες κρέμονταν από τα στηρίγματα τους δημιουργώντας ένα θέαμα αποκαρδιωτικό. Το ίδιο καί χειρότερα οι πιπεριές, οί κολοκυθιές καί οί αγγουριές.


Εξαίρεση ο κήπος του π. Παϊσίου. Αυτός δεν φιύτευε άπ' όλα τα λαχανικά. Μόνον αυτά πού δέν χρειάζονταν μαγείρεμα, μια πού το ασκητικό του πρόγραμμα δεν μπορούσε να συμπορευθεί με κάτι τέτοιο. "Εβαζε εννέα ρίζες ντοματιές και μια άγγουράκια. Οί άπότιστες ντοματιές του, την χρονιά εκείνη, ξεπερνούσαν τα δυο μέτρα- όσο τους έλειπε το νερό, τόσο κέρδιζαν σε ύψος. Οί δέ ντομάτες του ήταν σαν μικρά πεπόνια. "Έκθαμβος άντίκρυζα το θαύμα. Το ζών ΰδωρ της θεϊκής χάριτος αντικαθιστούσε την αναγκαιότητα του νεροϋ της φύσεως.
Με το ελάχιστο νεράκι καί την πολλή μας προσδοκία στον Θεό. Τον παρακαλούμε πνευματικά καί μεταμορφώνει την φύση. "Οσο ή λογική αύτού του κόσμου καί ή παχύτητα της έπιγειότητος συστέλλονται μέσα μας, τόσο ζωντανότερος καί άληθινότερος προκύπτει ό Θεός καί στην ατμόσφαιρα της ψυχής μας καί στο περιβάλλον της ζωής μας.
Αστειευόμενος μ' έβαζε ανάμεσα στα φυτά καί μου έλεγε:
- Κρίμα, καί νόμιζα πώς είσαι ψηλός. Εδώ σε ξεπερνούν καί οί ντοματιές μου. Καί πού να τις πότιζα κιόλας!
Από τις ντοματιές του π. Παϊσίου παρηγορήθηκε ολόκληρη ή περιοχή, όλα τα κελλιά. Δεν ξέρω τελικά αν τρεφόμασταν με ντομάτες, σίγουρα όμως γευόμασταν την ευλογία του Θεού.
Αυτός πού ήθελε τα λίγα, απολάμβανε τα πολλά. Μια τέτοια εμπειρία πώς κανείς να την ξεχάσει; Αυτά τα βιώματα αρδεύουν καί τις πιο χέρσες ψυχές των Αγιορειτών καί τις αναγκάζουν στους άνυδρους καιρούς μας να παράγουν με θαυμαστό τρόπο τους πιο χυμώδεις καί ευγευστούς καρπούς της εποχής μας. «Αυτών ή πίστις καί ζωή την οικουμένην στηρίζει».


Μου έλεγε συχνά ότι, όταν επισκέπτεται ό Θεός την καρδιά, ό άνθρωπος γίνεται τόσο λεπτός καί απαλός στην σχέση του με την φύση, πού δεν την ενοχλεί, οΰτε αμύνεται απέναντι της, δεν σπάει ένα λουλουδάκι, δεν πατάει μια τσουκνίδα, δεν σκοτώνει ένα μυρμήγκι, δεν διώχνει απότομα μια μύγα, αλλά σέβεται το σπασμένο κλαδάκι, το άκαρπο δένδρο, το ενοχλητικό ζωύφιο, το απειλητικό ζώο. Όταν συναντήσεις ένα θηρίο ή ένα φίδι, αν το αγαπάς έτσι, δεν θα σε πειράξει, σε αγαπά κι εκείνο. Γίνεσαι φίλος της κτίσης καί αυτή σου ανταποδίδει την αγάπη καί την εμπιστοσύνη. Την σέβεσαι στον στεναγμό καί στην αδυναμία της,την ποτίζεις με προσευχή καί αυτή σου άπαντα με θαυμαστούς καρπούς. Οί ντομάτες, ή συγκομιδή πού παίρνεις, δεν είναι συνέπεια μιας φυσικής νομοτέλειας, αλλά απόδειξη της ευλογίας του Θεου. "Ετσι μεταμορφώνεται το περιβάλλον σε ναό καί οί νόμοι άντικαθίστανται από το θαύμα καί την θεϊκή παρέμβαση. Αυτή εΐναι ή ασκητική οικολογία.




Ό π. Παΐσιος του 1988 καί οί ντοματιές του επαλήθευαν τα λόγια της γλυκόηχης διδασκαλίας του, του 1976 και επιβεβαίωναν τις βαθειές εντύπωσεις πού χάραξαν την υπόσταση μου κατά τι ευλογημένη εκείνη συνάντηση του 1971 Θυμάμαι, τότε, δεν είχα ανάγκη να τον βλέπω ούτε ακόμη καί να τον άκούω. Μου αρκούσε ή αίσθηση ότι βρέθηκα δίπλα σ' έναν υπερβατικό άνθρωπο, γνώρισα έναν ασκητή, αντάμωσα έναν άγιο.

(Από το βιβλίο:'''Άγιον "Ορος, το ύπέρτατο σημείο της γης''
Έκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2000)

Τι έβλεπε ο γέροντας Παΐσιος 20 χρόνια πριν;

Για την αντιγραφή Χαρίτων Καρανάσιος

Ο γέροντας Παΐσιος (1924-1994) υπήρξε κατά γενική ομολογία ένας σύγχρονος άγιος, ισάξιος με τους μεγάλους αγίους της εκκλησίας. Αν μη τι άλλο, δεν έλεγε βλακείες, ούτε ήταν αφελής ή τσαρλατάνος. Προείπε μάλιστα την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974, την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας! Όσοι είχαμε την ευλογία να τον γνωρίσουμε, κρατήσαμε ανεξίτηλη τη μνήμη του στις ψυχές μας. Ο γέροντας ήξερε καλύτερα από όλους τί συμβαίνει στην κοινωνία μας, γιατί την πονούσε περισσότερο από όλους, αλλά και επειδή έβλεπε και τα μετά… Παραθέτω κάποια λόγια του πριν από 20 χρόνια, που προσωπικά νομίζω τα έλεγε για την εποχή μας. Τα θαυμαστικά είναι δικά μου

– Γέροντα, πώς τα βλέπετε τα πράγματα;– Η ησυχία που επικρατεί με ανησυχεί. Κάτι ετοιμάζεται (!). Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τί χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε. Δεν ξέρω τί θα γίνει. Πολύ δύσκολη κατάσταση! Η τύχη του κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, αλλά ακόμη (!) ό Θεός κρατά φρένο. Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλει ο Θεός το χέρι του. Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια. Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγει. Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθει ώρα που θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι

Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό. Έγινε μία Βαβυλωνία. Να κάνουμε προσευχή να βγουν οι άνθρωποι από αυτή τη Βαβυλωνία… Θέλει θεϊκή επέμβαση. Μπαίνουν μερικές αρρώστιες ευρωπαϊκές και προχωρούν όλο προς το χειρότερο...Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο πού περιμένουμε (!) και να υψώνουμε τα χέρια στον Θεό. Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν… Σύγχυση μεγάλη υπάρχει. Μύλος γίνεται. Είναι ζαλισμένοι οι άνθρωποι.

Ο κόσμος είναι όπως οι μέλισσες. Αν χτυπήσεις την κυψέλη, οι μέλισσες βγαίνουν έξω και αρχίζουν «βούου...», και γυρίζουν γύρω από την κυψέλη αναστατωμένες. Ύστερα η κατεύθυνσή τους θα εξαρτηθεί από τον άνεμο που θα φυσήξει. Αν φυσήξει βοριάς, θα πάνε μέσα. Αν φυσήξει νοτιάς, θα φύγουν… Όμως, αν και γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά, μια σιγουριά.

Μπορεί να ξεράθηκε η ελιά, άλλα θα πετάξει νέα βλαστάρια. Υπάρχει μια μερίδα Χριστιανών, στους οποίους αναπαύεται ο Θεός. Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ο καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομήσει τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της προσευχής μας δίνουν ελπίδα. Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε τη θύελλα που πάει να ξεσπάσει; Ούτε τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά.

Ο άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μια μπόρα θα είναι. Δεν σας τα λέω αυτά, για να φοβηθείτε, άλλα για να ξέρετε πού βρισκόμαστε. Για μας είναι μια μεγάλη ευκαιρία, είναι πανηγύρι οι δυσκολίες, το μαρτύριο.Να είστε με τον Χριστό, να ζείτε σύμφωνα με τις εντολές του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες

Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθει η θεία Χάρις. Αυτό που θα βοηθήσει πολύ είναι να μπει μέσα μας η καλή ανησυχία: Πού βρισκόμαστε, τί θα συναντήσουμε, για να λάβουμε τα μέτρα μας και να ετοιμασθούμε; Η ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι. Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλοσύνη. Να προσευχόμαστε να βγουν καλοί άνθρωποι.Αυτά είπε ο γέροντας. Ο γ. Παΐσιος μίλησε για συγκεκριμένο γεγονός, «κίνδυνο» και «μπόρα». Πριν από την μπόρα όλα ήταν στη θέση τους:

Ισχυρή Ελλάδα, ονειρικοί Ολυμπιακοί, είσοδος στο ευρώ. Πλαστή πραγματικότητα. Αυτή ήταν η ησυχία που ανησυχούσε τον γέροντα. Και μετά ήρθαν οι μέλισσες, ΔΝΤ, ΕΚΤ και το κακό συναπάντημα. Οι τύχες μας κρέμονται από τα χέρια μερικών, λέει ο γέροντας, μερικών τραπεζών καταλαβαίνω. Υπάρχει σύγχυση και θολούρα. Η λύση που δίνει ο γέροντας είναι απλή: μέτρο στην καθημερινότητα, αγάπη και αλληλεγγύη. Να μη φοβόμαστε λοιπόν.

Μπόρα είναι θα περάσει. Να είμαστε όμως έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε με δύναμη ψυχής και αλληλεγγύη, για να έχουμε το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Αλλά το βασικότερο: Να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη που είναι κρυμμένη μέσα μας, γιατί μετά τη μπόρα, πάλι κάτι θα έρθει. Ο Θεός δεν θα μας αφήσει χωρίς δουλειά…

eiet2.gr/183/

1 Γέροντας Παϊσιος - PAISIOS

Διεθνές οικουμενικό συνέδριο στη Moνή Βose της Ιταλίας

του Χάρη Ανδρεόπουλου *

Oι πνευματικές διαστάσεις από απορρέουν από τις έννοιες της κοινωνίας και της ερημίας («Communion and Solitude») θα τεθούν στο επίκεντρο του φετεινού, 18ου Διεθνούς Οικουμενικού Συμποσίου για την Ορθόδοξη πνευματικότητα, που διοργανώνει σε συνεργασία με Ορθόδοξες Εκκλησίες η Ρωμαιοκαθολική Μονή του Μπόζε (Bose) στη βόρεια Ιταλία (κοντά στο Τορίνο), το τετραήμερο από τις 8 έως τις 11 του ερχομένου Σεπτεμβρίου. Στο συνέδριο θα μιλήσουν διακεκριμένοι ρωμαιοκαθολικοί και ορθόδοξοι θεολόγοι, αναπτύσσοντας ενδιαφέρουσες εισηγήσεις αναφορικά με τις σχετικές διδασκαλίες της Αγίας Γραφής, ενώ τη διάσκεψη θα απασχολήσει και το θέμα του πνευματικού αγώνα των χριστιανών με σκοπό την ενότητα της Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σύμφωνα με το πρόγραμμα του Συνεδρίου θα παρουσιασθούν, μεταξύ άλλων, οι ακόλουθες εισηγήσεις:

* «Κοινωνία και ερημία: αγιογραφικά στοιχεία», με εισηγητή τον καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, κ. Πέτρο Βασιλειάδη

* «Κοινωνία και ερημία στο σύγχρονο κόσμο», Επίσκοπος Διοκλείας και καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, θεοφιλέστατος κ. Κάλλιστος Γουέαρ.

* «Εκκλησία και μοναχική εμπειρία», Μητροπολίτης Μπάτσκας (της Σερβικής Εκκλησίας) κ. Ειρηναίος (Μπούλοβιτς)

* «Κοινόβιο και έρημος στη βυζαντινή μοναχική παράδοση», Κρίτων Χρυσοχοϊδης, διευθυντής του Ινστιτούτου Βυζαντινών Ερευνών

* «Κοινωνία και ερημία στη σύγχρονη ελληνική ορθόδοξη θεολογία», Κωνσταντίνος Αγόρας, καθηγητής Ελεύθερου Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ)

* «Ενας ησυχαστής του Αγίου Ορους στο κέντρο της πόλης: π. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (1906 – 1991)», Αθανάσιος Παπαθανασίου, Δρ. Θεολογίας, καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών

* «Βίος εν κοινωνία, βίος εν ερημία», αρχιμ. κ. Δαμασκηνός Γαβαλάς, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού Σαντορίνης.

- Εισηγήσεις θα αναπτύξουν και πολλοί άλλοι ανώτεροι κληρικοί και επιστήμονες, ρωμαιοκαθολικοί και ορθόδοξοι. Σημειώνεται ότι με απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου στο συνέδριο θα εκπροσωπηθεί και η Εκκλησία της Ελλάδος

Η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

H κοινότητα του Bose (Μπόζε, Biella, Βόρεια Ιταλία): Πρόκειται περί μιας, μεικτής και διομολογιακής μοναστικής κοινότητας, ενός τόπου μελέτης, συνάντησης και φιλοξενίας, που είναι ανοιχτός σε όλους και στον οποίο προωθείται ένας δυναμικός διάλογος ανάμεσα στις διαφορετικές χριστιανικές Εκκλησίες με στόχο την αναζήτηση της κοινής πνευματικής κληρονομιάς.

Για το σκοπό αυτό η κοινότητα διοργανώνει κάθε χρόνο Διεθνή Οικουμενικά Συνέδρια για την Ορθόδοξη πνευματικότητα, προσφέροντας έτσι την ευκαιρία τόσο σε Ορθόδοξους μελετητές όσο και σε συναδέλφους τους άλλων χριστιανικών ομολογιών να συναντηθούν για να αναπτύξουν την κοινωνία ανάμεσα στις Εκκλησίες μέσω της αμοιβαίας γνωριμίας και της εμβάθυνσης στους πνευματικούς θησαυρούς που πηγάζουν από την ιδιαίτερη παράδοση του καθένα.

Στα Συνέδρια αυτά συμμετέχουν, όχι μόνο πολυπληθείς αντιπροσωπείες από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά και μοναχοί από Ορθόδοξα Μοναστήρια, όπως της Μονής Πετράκη, της Μονής Προφήτου Ηλιού Πρεβέζης, της Μονής Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου, της Μονής Πάτμου, της Μονής Αγ. Αικατερίνης του Σινά, από Μονές του Αγ. Ορους, κ.α.

Πέρα από τα συνέδρια πολλές είναι οι δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό της κοινότητας, από τις πιο απλές, όπως η φροντίδα του λαχανόκηπου ή η παρασκευή μαρμελάδων, μέχρι τις πιο σύνθετες που απαιτούν μεγαλύτερη φροντίδα και προετοιμασία, όπως η παραγωγή εικόνων, η έρευνα στους τομείς της Βιβλικής Ερμηνευτικής, Πατρολογίας και Λειτουργικής, οι μεταφράσεις από αρχαίες και σύγχρονες γλώσσες.

Η κοινότητα, η οποία ιδρύθηκε το 1965, αποτελείται σήμερα από περίπου ογδόντα μέλη, μοναχούς και μοναχές που προέρχονται από επτά διαφορετικές εθνικότητες και είναι παρούσα, εκτός από το Bose, στα Ιεροσόλυμα και στο Ostuni (Brindisi). Ιδρυτής και ηγούμενος της μοναστικής κοινότητας είναι ο πατήρ Enzo Bianchi, ο οποίος γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1943 στο Castel Boglione in Monferrato (Asti). Αφού σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, το 1965 έφτασε στο Bose, σε μια εγκαταλελειμμένη κοινότητα του Δήμου Magnano (στην οροσειρά Serra της Ivrea) με σκοπό να ιδρύσει μια μοναστική κοινότητα. Το 1968, αφού κατέφθασαν οι πρώτοι μοναχοί και μοναχές, συνέταξε τον κανονισμό του κοινόβιου. Είναι μέχρι και σήμερα ηγούμενος της κοινότητας, η οποία περιλαμβάνει γύρω στα ογδόντα μέλη, μοναχούς και μοναχές, από επτά διαφορετικές εθνικότητες και είναι παρούσα εκτός από το Bose, στα Ιεροσόλυμα και στο Ostuni (Brindisi). Το 2000 το Πανεπιστήμιο του Τορίνο του απένειμε τιμητικά πτυχίο στην Εκκλησιαστική Ιστορία. Περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με το Συνέδριο και την Μονή του Bose οι ενδιαφέρομενοι μπορούν να βρούν στην ιστοσελίδα: http://www.monasterodibose.it .

* Σημείωση: Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr), συνεργάτης της εφημερίδας «Ελευθερία» Λαρίσης, της Πύλης Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «amen.gr» και καθηγητής Β’/θμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσιο Αρμενίου Λαρίσης).

Amen.gr

Συνέντευξη Πατριάρχη Σερβίας Παύλου.

Πατριάρχης Σερβίας Παύλος
Συνέντευξη για την εκπομπή Όταν οι άγγελοι κοιμούνται.
Η Συνέντευξη έγινε στο Πατριαρχείο το 1996.

ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Αρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Κανονική απάντησις εις τους κατηγορούντας διά εισπήδησιν εις άλλην Εκκλησίαν

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 9/7/2010

ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΣ ΔΙΑ ΕΙΣΠΗΔΗΣΙΝ ΕΙΣ ΑΛΛΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Κυρίλλου Κωστοπούλου,
Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μητρ. Πατρῶν, Δρ, Θεολογίας
Προσφάτως ἀνεφέρθησαν ὀνόματα Μητροπολιτῶν τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι κατεφέρθησαν κατά ἀδελφοῦ Μητροπολίτου των, προσάπτοντας σέ αὐτόν την μομφή τῆς εἰσπηδήσεως σέ ἀλλότρια ἐκκλησιαστική περιφέρεια, ἐπειδή ὁ δεύτερος συνεχάρη ὅσους ἀπό τούς Κυπρίους Μητροπολίτες ἀρνήθηκαν μέ θάρρος καί ὁμολογιακό σθένος νά παρευρεθοῦν στίς κατάπτυστες ἐκδηλώσεις προς τιμήν τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα κατά τήν ἐπίσκεψή του στήν Ἁγιοτόκο Κύπρο καί ὁμολόγησαν ὅτι εἶναι αἱρετικός καί τοιουτοτρόπως ἀποκεκομμένος ἀπό τό Σῶμα τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ ἰσχυρισμός αὐτός εἶναι ἀστήρικτος ἀπό Κανονικῆς πλευρᾶς, γι᾽ αὐτό ἤθελα ὡς Κανονολόγος νά καταθέσω την κανονική ἀλήθεια......
Οἱ κανόνες τούς ὁποίους ἠμποροῦν νά ἐπικαλεσθοῦν οἱ ὡς ἄνω Μητροπολίτες εἶναι οἱ ἑξῆς: ΛΕ´ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων, Β´ τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Κ´ τῆς ΣΤ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί Γ´, ΙΑ´ καί ΙΒ´ τῆς ἐν Σαρδικῇ Τοπικῆς Συνόδου.
Ὡστόσο, πρέπει νά διευκρινησθῆ ὅτι οἱ Κανόνες αὐτοί ἀναφέρονται σέ διοικητικές εἰσπηδήσεις, ὅπως χειροτονίες καί τοποθετήσεις ἱερέων ἄνευ ἀδείας τῆς ἁρμοδίας τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς ἤ ἀκόμη σέ ἐπιτέλεση θείας Λειτουργίας
καί κήρυξη τοῦ Θείου Λόγου ἄνευ ἀδείας τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου ἤ καί σέ ἄλλες διοικητικές, ἱερατικές καί κηρυκτικές πράξεις. Ἐάν μελετήσωμε τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία καί τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, θά διαπιστώσωμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία. Ἕνα εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ὅταν θίγωνται τά τῆς πίστεως ὅλα τά μέλη της, κληρικοί καί λαϊκοί, ὑποχρεοῦνται νά διαμαρτύρωνται και νά ἐπεμβαίνουν.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τό ἐπισημαίνει: «Ὅσοι μέν περί πίστεως τοῦτο (τόν πόλεμο) πασχόντων καί τῶν ἀνωτάτων ζητημάτων καί πρώτων οὐδ᾽ ἐγώ μέμφομαι, ἀλλ᾽ εἰ δεῖ τἀληθές εἰπεῖν καί προσεπαινῶ και συνήδομαι… Κρείττων γάρ ἐπαινετός πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ• Καί διά τοῦτο τό πραΰν μαχητήν ὁπλίζει τό Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον» (Γρ. Θεολ. Λόγ. Β´, PG 35, 488B-C).
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος, ὡς Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, ὑπέπεσε στο ἁμάρτημα τῆς εἰσπηδήσεως σε ἄλλη ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία, ὅταν ἐνεκάλεσε τόν Νεστόριο, ὁ ὁποῖος ἦταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, γιά τίς αἱρετικές δοξασίες του; Τό ἴδιο συνέβη καί με τόν Μακεδόνιο καί μέ ἄλλους αἱρεσιάρχες, τούς ὁποίους ἀντιμετώπιζαν οἱ Ὀρθόδοξοι Πατριάρχες και Ἐπίσκοποι σθεναρῶς, Συνοδικῶς ἤ
ἀπ᾽ ἄμβωνος.
Ὅταν ἕνας ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ λαϊκός διαμαρτύρεται για τήν ὑποδοχή τοῦ αἱρεσιάρχη Πάπα ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου, ὁ ὁποῖος προέβη σέ ἀντικανονική συμπροσευχή μέ αὐτόν, ἀφοῦ πρῶτα ὁμολόγησε ὅτι ὁ Πάπας δέν εἶναι αἱρετικός καί εἶναι κανονικός ἐπίσκοπος τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης καί τέλος ὅτι τό Βατικανό εἶναι ἀδελφή Ἐκκλησία, ὑποπίπτει, αὐτός ὁ κληρικός ἤ λαϊκός, στό παράπτωμα τῆς εἰσπηδήσεως σέ ξένη ἐκκλησιαστική περιφέρεια ἤ εἶναι ἡ φωνή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;
Ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης τονίζει: «Ἐξότου δέ ἡ καινοτομία περί το θεῖον συνέβη Σύμβολον οὐκ ἔτι τον πάππαν εὑρίσκομεν, οὐδέ τόν ἀποστολικόν καί Πατέρα• ἐπεί οὐδέ κατά τήν πίστιν τοῦ ἀποστόλου Πέτρου καί τήν ὁμολογίαν ἔστιν εὑρεῖν τούς νυνί λεγομένους πάππας, ἀλλά κατά μόνην τήν ἄρνησιν» (Συμεών Θεσσαλονίκης, Διάλ. Κατά αἱρέσ., PG 155, 121C). Ἄλλωστε, ἡ ὁμολογιακή διάθεση σέ θέματα, πού ἀφοροῦν στήν πίστη συνιστᾶ παράγγελμα τοῦ Ἰδίου τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 10,32). Πιστεύω ὅτι εἶναι καιρός νά συνέλθωμε, ἀνώτεροι καί κατώτεροι κληρικοί, πρίν εἶναι ἀργά γιά ὅλους μας.

Οικουμενιστικό συνέδριο στην Κωνσταντινούπολη με θέμα «Αί Σύνοδοι της Εκκλησίας»

Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου τη Δευτέρα 05/07/210 «ὁ Πατριάρχης, μετά τῆς συνοδείας Αὐτοῦ, μετέβη εἰς τό ξενοδοχεῖον Hilton καί ὡμίλησε κατά τήν ἔναρξιν τοῦ ὑπό τοῦ Ὀργανισμοῦ «Orientale Lumen» διοργανουμένου συνεδρίου, ἐπί τοῦ θέματος: «Αἱ Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας».

Οι συναντήσεις αυτές ξεκίνησαν το 1997 στην Ουάσιγκτον και όπως αναφέρουν επιτρέπουν σε Ορθοδόξους και Ρωμαιοκαθολικούς «να συναντηθούν και να προσευχηθούν μαζί, να διδαχθούν από τις παραδόσεις του άλλου και να γίνουν φίλοι επιδιώκοντας έναν κοινό στόχο: «ότι όλοι μπορεί να αποτελούν ένα στην Εκκλησία του Χριστού».

Το 2010 το συνέδριο πραγματοποιείται στην Τουρκία

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Orientale Lumen2 Orientale Lumen1

ΑΚΤΙΝΕΣ

Γαλλία- Φωτογραφίες από την τελετή παραδόσεως από Παπικούς σε Ορθόδοξους Ρώσους ενός τεμάχιου των λειψάνων της Οσίας Γενεβιέβης

Τελετή παραδόσεως των ιερών λειψάνων της Οσίας Γενεβιέβης των Παρισίων

Πραγματοποιήθηκε στις 1 Ιουλίου 2010 στο Ρωμαιοκαθολικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μακλοβίου της πόλεως Ποντουάζ, πανηγυρική τελετή παραδόσεως ενός τεμάχιου των ιερών λειψάνων της Οσίας Γενεβιέβης των Παρισίων (+ 512) για το Ναό της Ρωσικής Ιερατικής σχολής της Γαλλίας. Το ιερό λείψανο παρέλαβε από τον Ρωμαιοκαθολικό Επίσκοπο Ποντουάζ Ζαν Ιβ Ριόκρε ο Αρχιεπίσκοπος Κορσούν Ιννοκέντιος.

Να αναφερθεί ότι στην τελετή επίσης συμμετείχαν από την πλευρά των Ρωμαιοκαθολικών ο βοηθός Επίσκοπος της επαρχίας Παρισίων Έρικ ντε Μουλέν-Μποφόρ ενώ από τη Ρωσική πλευρά ο Ηγούμενος Νέστωρας Σιντορένκο, ο Πρύτανης της Ορθόδοξης Ιερατικής Σχολής Παρισίων ιερομόναχος Αλέξανδρος Σινιακώφ, καθηγητές και ιεροσπουδαστές.

Τμήμα Εξωτερικών Σχέσεων Ρωσικής Εκκλησίας και L-eveque-de-Pontoise-a-offert-au-Seminaire-des-reliques-de-sainte-Genevieve_a184.html

Για τον παρά - Ευάγγελος Ν. Ρούσος

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑ

Εμόν δε παίγνιον.
Γοργίας, Ελένης εγκώμιον 21.

Παρα- Οικονομία
Παρα-Πολιτική
Παρα-Κράτος
Παρα-Πληροφόρηση
Παρα-Φιλολογία
Παρα-Ποίηση
Παρα-Μόρφωση
Παρα-Χάραξη
Παρα-Παιδεία
Παρα-Επιστήμη

Έτσι η πρόθεση παρά
Πρόθεση είναι του παρᾶ.
Δίχως πρόθεση παρά
Θα΄ταν όλα μια χαρά.

Ευάγγελος Ν. Ρούσος

http://anastasiosk.blogspot.com/2010/07/blog-post_3736.html

Και ο… μίτος του διορισμού της κόρης του Πάγκαλου στο Δημόσιο

Η Αριάδνη και ο Μινώταυρος του Δημοσίου
Ξετυλίγοντας τον μίτο της Αριάδνης (θυγατέρας Παγκάλου), που έτυχε μιας σειράς ευνοϊκών διορισμών στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα, εγείρονται ερωτηματικά για το πόσο ο κ. Πάγκαλος είναι σε θέση να εγκαλεί τους πολιτικούς του αντιπάλους για τον ίδιο ακριβώς λόγο (επειδή δηλαδή διόρισαν συγγενικά τους πρόσωπα στο Δημόσιο).
Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε τις αλλαγές θέσεων στο Δημόσιο και τα ΝΠΔΔ για την Αριάδνη Πάγκαλου του Θεοδώρου και της Ιωάννας, 43 ετών σήμερα.
Αφού μπήκε στο… χορό ως μετακλητή υπάλληλος του πατέρα της, τον Μάρτιο του 2004, διορίζεται τη βουλή, από την Αννα Ψαρούδα Μπενάκη. Η Ν.Δ. δηλαδή κάνει ένα… ρουσφετάκι στον κ. Πάγκαλο λίγες ημέρες μετά της εκλογές (7 Μαρτίου οι εκλογές – 26 Μαρτίου ο διορισμός!).
Τον Μάιο του 2004, δυο μήνες μετά δηλαδή, μετατάσσεται στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τώρα με ποια προσόντα μην μας ρωτήσετε, αλλά καλά θα κάνουν να απολογηθούν πολιτικοί και πανεπιστημιακοί στους χιλιάδες αποφοιτήσαντες από το ίδρυμα.
Στις 7 Απριλίου του 2006, διορίζεται στο ΝΠΔΔ "ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ", με το ΦΕΚ 96/7-4-2006.
Όλα αυτά επί ΝΔ φυσικά κι όχι 20 χρόνια πριν, όπως είπε ο κ. Πάγκαλος που δήλωσε στο Mega: «Η κόρη μου ήταν μετακλητός υπάλληλος στο γραφείο μου για 18 μήνες. Τότε υπήρχε ένας νόμος, όπου όποιος δούλευε σε βουλευτικό γραφείο μπορούσε να προσληφθεί στο δημόσιο. Εκτός από την κόρη μου, 3 άλλες υπάλληλοί μου προσελήφθησαν στο δημόσιο. Η κόρη μου προσελήφθη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου έμεινε 3 μήνες και αποχώρησε. Η κόρη μου είχε αποκτήσει πτυχίο και είναι λυρική τραγουδίστρια και από τότε έχουν περάσει 20 χρόνια και δουλεύει στη δημοτική χορωδία του δήμου Αθηναίων».
Όλα τα παραπάνω δείχνουν πολύ απλά πως το ρουσφέτι στην Ελλάδα είναι… διακομματικό, ενώ φανερώνουν και την αντίληψη που είχε (και έχει;) ο πολιτικός κόσμος για τη Δημόσια Διοίκηση. Αλήθεια, ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό κύριε Πάγκαλε;
Ζητείται… Θησέας!

http://dromeas-elen.blogspot.com/2010/07/blog-post_8229.html

Προτεκτοράτο η Ελλάς, δια χειρός Παπανδρέου

• Για το καλό μας…
• για τη πατρίδα…
• για την Ελλάδα ρε γαμώτο!
• Για τον σοσιαλισμό…

Το επαίσχυντο μνημόνιο, η δανειακή σύμβαση που υποθηκεύει τη πατρίδα μας, το αισχρό ασφαλιστικό νομοσχέδιο που ξεθεμελιώνει το κοινωνικό κράτος και ανατρέπει κατακτήσεις δύο αιώνων, η κηδεμονία της δημοκρατίας από ένα υπερεθνικό όργανο που μας γυρίζει στην εποχή των «Προστάτιδων δυνάμεων», η απόλυτη υποταγή των υπουργών στις κατευθύνσεις και απαιτήσεις των εκπροσώπων της τρόικας που λειτουργούν δίκη «γκαουλάιτερ», η μετατροπή μας σε προτεκτοράτο, ΜΟΝΟ με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργό τον ΓΑΠ μπορούσαν να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν.
Αβάντα τα συμφέροντα, τα ΜΜΕ και τα γνωστά δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, που πειθήνια με ιδιαίτερο ζήλο και ανερυθρίαστα εκτελούν τις εντολές των αφεντικών τους, μαζί με ένα απόλυτα αλλοτριωμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Και επειδή όλα αυτά, πριν δύο μήνες φοβόντουσαν ότι δεν ήταν αρκετά, έστησαν και κάποιες προβοκάτσιες.
Γιατί όμως με το Γιώργο Παπανδρέου;
Θυμηθείτε εικόνα… ο Γιώργος Παπανδρέου εν μέσω Σαρκοζί και Μέρκελ… να το συγχαίρουν για την απόφαση που έλαβαν για τη δημιουργία του μηχανισμού «στήριξης(;)»… ο ΓΑΠ να μοιράζει χαμόγελα, τρισευτυχισμένος για την ανυπερβλητη «επιτυχία του»… οι άλλοι ηγέτες να του σφίγγουν θερμά το χέρι… κάποιοι να τον κτυπούν στη πλάτη λέγοντάς του «μπράβο»… μετά να δίνει συνέντευξη… περιχαρής για την «επιτυχία»… να κτυπά το χέρι στο τραπέζι και να επαναλαμβάνει τρις… μη τα βάζετε με την Ελλάδα… να μιλά για πιστόλια που βρίσκονται πάνω στο τραπέζι… και που τώρα είναι τραβηγμένος ο κόκορας… και πολλές άλλες παπάρες… ο απόλυτος θρίαμβος του μεγάλου ηγέτη!!!
Τελικά δεν έγινε η υποδοχή που του ετοίμαζαν, διότι κάποιοι ψυλλιασμένοι με αυτά τα ζητήματα, άρχισαν να μιλάνε και να μας λένε ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα… και είχαν δίκιο. Τα σπρεντς πήγαν στις 12.000.
Ο μεγάλος ηγέτης ξεφτιλίστηκε, αλλά δεν ήταν ο Κωστάκης για να τον φάνε λάχανο η Τρέμη, ο Χατζηνικολάου, η Μακρή, ο Πρεντετέρης και όλα τα άλλα καλόπαιδα… ήταν ο ΓΑΠ, ο μεγάλος ηγέτης, που είχε αποστολή να οδηγήσει την Ελλάδα στο ΔΝΤ, δηλαδή στο σφαγείο.
Για το καλό μας… για την πατρίδα… για την Ελλάδα ρε γαμώτο! Για τον σοσιαλισμό…
Κάποτε θα μάθουμε την αλήθεια. Κάποτε θα ανοίξουν τα στόματα. Κάποια στιγμή στο μέλλον θα μάθουμε ότι η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Τρισέ, ο Μπαρόζο και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες χαμογελούσαν και έδιναν συγχαρητήρια στο ΓΑΠ, διότι μπόρεσαν και επέβαλαν ένα μηχανισμό σε ένα περιδεή και φαφλατά πρωθυπουργό, δήθεν για να σώσουν την Ελληνική οικονομία, αλλά στη πραγματικότητα για να σώσουν το τραπεζικό τους σύστημα και το ευρώ, την δε Ελλάδα που την έχουν χεσμένη πατόκορφα, την έχωναν ακόμα πιο βαθιά στην υπερχρέωση και στην απόλυτη απαξίωση. Και αυτό χωρίς να συναντήσουν τη παραμικρή δυσκολία.
Πως έγινε αυτό; Το παιδί ακόμα δεν έχει καταλάβει. Δεν καταλαβαίνει. Δεν νογάει. Τον παίξανε και αυτός καμάρωνε.
Μόνο με ένα τέτοιο τύπο για πρωθυπουργό, θα μπορούσαν να περάσουν αυτά τα βάρβαρα μέτρα. Με ένα που δεν νογάει.
Αν ήθελαν η ΓΣΣΕ, η ΑΔΕΔΥ και τα αριστερά κόμματα να αντιδράσουν, θα είχαν οργανώσει πανελλαδική απεργία χθες που το νομοσχέδιο ψηφιζόταν επί της αρχής. Αν ήθελαν, θα είχαν οργανώσει την καθολική συμμετοχή του λαού και ενδεχομένως πορεία και καθιστική διαμαρτυρία τις απογευματινές ώρες που δεν βαράει ο ήλιος στο κεφάλι. Αν ήθελαν, θα επέτρεπαν στις συγκοινωνίες να λειτουργήσουν για να μεταφέρουν τον κόσμο. Τουλάχιστο το ΜΕΤΡΟ και τον ηλεκτρικό. Οι δύο πρόεδροι κέρδισαν επάξια τη θέση του στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο Κακλαμάνης με αφορμή τις αφίσες «Wanted», μίλαγε για ελάχιστους εξωθεσμικούς που πάνε να παρασύρουν τον κόσμο κ.λπ. Είτε μιλάμε για γεροντική άνοια, είτε για προάγγελο νόμου για τις δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο...

http://kostasxan.blogspot.com/2010/07/blog-post_4203.html

Λιάνα, φτιάξε κόμμα...

• Μπράβο Λιάνα! Μίλησες για έναν ολόκληρο λαό
• Μπράβο Λιάνα! Μίλησες για μια ολόκληρη Ευρώπη!

Η καλύτερη ίσως ομιλία της Λιάνας Κανέλη στο Κοινοβούλιο. Ακροατές της, πειθήνια στρατιωτάκια, που ζούνε με τον φόβο μήπως χάσουν τις θέσεις τους και το... βόλεμά τους. Αγνοούν οι εγκεφαλικά νεκροί βουλευτές πως ψηφίζοντας το νομοσχέδιο-έκτρωμα για το ασφαλιστικό, θέτους εαυτούς στον μέγιστο κίνδυνο να χάσουν τα... κεφάλια τους.
Οι αγκυλώσεις του ΚΚΕ, η αδυναμία του να κατανοήσει τις μεγάλες αλλαγές που έχουν συντελεστεί και που συνεχίζουν να συντελούνται στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη, δυστυχώς έχουν εγκλωβίσει προσωπικότητες, όπως η Λιάνα Κανέλη, και δεν προσφέρουν την απαραίτητη δυναμική για να μεταβληθεί το θλιβερό παρόν σε ελπίδα για το μέλλον. Δυστυχώς, ο εγκλωβισμός αυτός του ΚΚΕ δικαιολογεί όλους εκείνους που λένε πως "το ΚΚΕ είναι μέρος του συστήματος και αποτελεί την βαλβίδα εκτόνωσης των μεγάλων πολιτικών κρίσεων"...
Η Λιάνα Κανέλη, με την συγκεκριμένη ομιλία της έδειξε πως μπορεί... Αρκεί να το θελήσει... Τα ανδρείκελα του ΔΝΤ, οι υπάλληλοι των υπαλλήλων της τρόικας, οι θλιβερές απολιτικές μορφές που καταστρέφουν το παρόν και υποθηκεύουν το μέλλον γενιών, παρακολουθούν ανήμποροι τις εξελίξεις, γνωρίζοντας πως η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει... Δυστυχώς, τα αντανακλαστικά των πολιτών έχουν μειωθεί σημαντικά και μέχρι η πείνα να χτυπήσει τη δική τους πόρτα, όλοι θα προσπαθούν να αδιαφορούν, ευελπιστώντας πως το "κακό" δεν θα τους βρει...
Τραγικό! Το "κακό" βρίσκεται ήδη στα σπίτια όλων όσων περιμένουν την σειρά τους για να μάθουν τι ακριβώς σημαίνει ο σοσιαλισμός του Παπανδρέου, ποιά ακριβώς είναι η ατρίδα του πρωθυπουργού και ποιό είναι το νόημα του νεο-πατριωτισμού που ευαγγελίζονται οι μαριονέτες του τσίρκου "κυβέρνηση Παπανδρέου-ΔΝΤ"...
Η Λιάνα Κανέλη μπορεί με τη φωνή και το πάθος της να οδηγήσει στον ανασκολοπισμό των ανδρείκελων... Ας κάνει την υπέρβασή της και ας τολμήσει να καλέσει συμπαραστάτες... Θα ξαφνιαστεί από την ανταπόκριση...




http://kostasxan.blogspot.com/2010/07/blog-post_6030.html

Τί έλεγε ο Θουκυδίδης για περιόδους κρίσης όπως η σημερινή

• Κάντε τον κόπο να διαβάσατε το παρακάτω απόσπασμα του Θουκυδίδη και δείτε πόσο αναλυτικοί και σκεπτόμενοι ήταν οι άνθρωποι

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ
Βιβλίο 3. Κεφάλαιο 82
Για όσα έγιναν, γίνονται και θα γίνουν.
1. Σ' αυτές τις ακρότητες έφτασε ο εμφύλιος πόλεμος και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, γιατί ήταν ο πρώτος που έγινε. Αργότερα μπορεί να πη κανείς ότι ολόκληρος ο Ελληνισμός συνταράχτηκε, γιατί παντού σημειώθηκαν εμφύλιοι σπαραγμοί. Οι δημοκρατικοί καλούσαν τους Αθηναίους να τους βοηθήσουν και οι ολιγαρχικοί τους Λακεδαιμόνιους. όσο διαρκούσε η ειρήνη δεν είχαν ούτε πρόφαση, αλλά ούτε και την διάθεση να τους καλέσουν για βοήθεια. Με τον πόλεμο, όμως καθεμιά από τις αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις μπορούσε εύκολα να βρη ευκαιρία να προκαλέση εξωτερική επέμβαση για να καταστρέψη τους αντιπάλους της και να ενισχυθή η ίδια για ν' ανατρέψη το πολίτευμα.
2. Οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες κι αμέτρητες συμφορές στις πολιτείες, συμφορές που γίνονται και θα γίνωνται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορές που μπορεί να είναι βαρύτερες ή ελαφρότερες κι έχουν διαφορετική μορφή ανάλογα με τις περιστάσεις. Σε καιρό ειρήνης και όταν ευημερή ο κόσμος και οι πολιτείες, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι γιατί δεν τους πιέζουν ανάγκες φοβερές. Αλλ' όταν έρθη ο πόλεμος που φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση, γίνεται δάσκαλος της βίας κι ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους σύμφωνα με τις καταστάσεις που δημιουργεί.
3. Ο εμφύλιος πόλεμος, λοιπόν, μεταδόθηκε από πολιτεία σε πολιτεία. Κι όσες πολιτείες έμειναν τελευταίες, έχοντας μάθει τι είχε γίνει αλλού, προσπαθούσαν να υπερβάλουν σ' επινοητικότητα, σε ύπουλα μέσα και σε ανήκουστες εκδικήσεις.
4. Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή.
5. Όποιος ήταν έξαλλος γινόταν ξακουστός, ενώ όποιος έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος. Όποιον επινοούσε κανένα τέχνασμα και πετύχαινε, τον θεωρούσαν σπουδαίο, κι όταν υποψιαζόταν σύγκαιρα και φανέρωνε τα σχέδια του αντιπάλου, τον θεωρούσαν ακόμα πιο σπουδαίο. Ενώ όποιος ήταν αρκετά προνοητικός, ώστε να μην χρειαστούν τέτοια μέσα, θεωρούσαν ότι διαλύει το κόμμα και ότι είναι τρομοκρατημένος από την αντίπαλη παράταξη. Με μια λέξη, όποιος πρόφταινε να κάνη κακό πριν από τον άλλον, ήταν άξιος επαίνου, καθώς κι εκείνος που παρακινούσε στο κακό όποιον δεν είχε σκεφτεί να το κάνη.
6. Αλλά και η συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμός από την κομματική αλληλεγγύη, γιατί οι ομοϊδεάτες ήσαν έτοιμοι να επιχειρήσουν οτιδήποτε, χωρίς δισταγμό, και τούτο επειδή τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας. Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στην συνενοχή τους παρά στους όρκους τους στους θεούς.
7. Τις εύλογες προτάσεις των αντιπάλων τις δέχονταν με υστεροβουλία και όχι με ειλικρίνεια για να φυλαχτούν από ένα κακό αν οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί. Και προτιμούσαν να εκδικηθούν για κάποιο κακό αντί να προσπαθήσουν να μην το πάθουν. Όταν έκαναν όρκους για κάποια συμφιλίωση, τους κρατούσαν τόσο μόνο όσο δεν είχαν την δύναμη να τους καταπατήσουν, μη έχοντας να περιμένουν βοήθεια από αλλού. Αλλά μόλις παρουσιαζόταν εικαιρία, εκείνοι που πρώτοι είχαν ξαναβρεί το θάρρος τους, αν έβλεπαν ότι οι αντίπαλοί τους ήσαν αφύλαχτοι, τους χτυπούσαν κι ένοιωθαν μεγαλύτερη χαρά να τους βλάψουν εξαπατώντας τους, παρά χτυπώντας τους ανοιχτά. Θεωρούσαν ότι ο τρόπος αυτός όχι μόνο είναι πιο ασφαλής αλλά και βραβείο σε αγώνα δόλου. Γενικά είναι ευκολώτερο να φαίνονται επιδέξιοι οι κακούργοι, παρά να θεωρούνται τίμιοι όσοι δεν είναι δόλιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν το κακό και να θεωρούνται έξυπνοι, παρά να είναι καλοί και να τους λένε κουτούς.
8. Αιτία όλων αυτών είναι η φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες ν' αγωνίζωνται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα των πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Τούτο τους οδηγούσε να κάνουν τα φοβερώτερα πράγματα επιδιώκοντας να εκδικηθούν τους αντιπάλους τους, όχι ως το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον της πολιτείας, αλλά κάνοντας τις αγριότερες πράξεις, με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση του κόμματός τους. Καταδίκαζαν άνομα τους αντιπάλους τους ή άρπαζαν βίαια την εξουσία, έτοιμοι να κορέσουν το μίσος τους. Καμιά από τις δύο παρατάξεις δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό κι εκτιμούσε περισσότερο όσους κατόρθωναν να κρύβουν κάτω από ωραία λόγια φοβερές πράξεις. Όσοι πολίτες ήταν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη, είτε επειδή είχαν αρνηθή να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσαν να επιζήσουν προκαλούσε εναντίον τους τον φθόνο.
(Μετάφραση: Άγγελος Βλάχος)

http://kostasxan.blogspot.com/2010/07/blog-post_1404.html

• Κάντε τον κόπο να διαβάσατε το παρακάτω απόσπασμα του Θουκυδίδη και δείτε πόσο αναλυτικοί και σκεπτόμενοι ήταν οι άνθρωποι

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ
Βιβλίο 3. Κεφάλαιο 82

Για όσα έγιναν, γίνονται και θα γίνουν.

1. Σ' αυτές τις ακρότητες έφτασε ο εμφύλιος πόλεμος και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, γιατί ήταν ο πρώτος που έγινε. Αργότερα μπορεί να πη κανείς ότι ολόκληρος ο Ελληνισμός συνταράχτηκε, γιατί παντού σημειώθηκαν εμφύλιοι σπαραγμοί. Οι δημοκρατικοί καλούσαν τους Αθηναίους να τους βοηθήσουν και οι ολιγαρχικοί τους Λακεδαιμόνιους. όσο διαρκούσε η ειρήνη δεν είχαν ούτε πρόφαση, αλλά ούτε και την διάθεση να τους καλέσουν για βοήθεια. Με τον πόλεμο, όμως καθεμιά από τις αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις μπορούσε εύκολα να βρη ευκαιρία να προκαλέση εξωτερική επέμβαση για να καταστρέψη τους αντιπάλους της και να ενισχυθή η ίδια για ν' ανατρέψη το πολίτευμα.

2. Οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες κι αμέτρητες συμφορές στις πολιτείες, συμφορές που γίνονται και θα γίνωνται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορές που μπορεί να είναι βαρύτερες ή ελαφρότερες κι έχουν διαφορετική μορφή ανάλογα με τις περιστάσεις. Σε καιρό ειρήνης και όταν ευημερή ο κόσμος και οι πολιτείες, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι γιατί δεν τους πιέζουν ανάγκες φοβερές. Αλλ' όταν έρθη ο πόλεμος που φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση, γίνεται δάσκαλος της βίας κι ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους σύμφωνα με τις καταστάσεις που δημιουργεί.

3. Ο εμφύλιος πόλεμος, λοιπόν, μεταδόθηκε από πολιτεία σε πολιτεία. Κι όσες πολιτείες έμειναν τελευταίες, έχοντας μάθει τι είχε γίνει αλλού, προσπαθούσαν να υπερβάλουν σ' επινοητικότητα, σε ύπουλα μέσα και σε ανήκουστες εκδικήσεις.

4. Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή.

5. Όποιος ήταν έξαλλος γινόταν ξακουστός, ενώ όποιος έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος. Όποιον επινοούσε κανένα τέχνασμα και πετύχαινε, τον θεωρούσαν σπουδαίο, κι όταν υποψιαζόταν σύγκαιρα και φανέρωνε τα σχέδια του αντιπάλου, τον θεωρούσαν ακόμα πιο σπουδαίο. Ενώ όποιος ήταν αρκετά προνοητικός, ώστε να μην χρειαστούν τέτοια μέσα, θεωρούσαν ότι διαλύει το κόμμα και ότι είναι τρομοκρατημένος από την αντίπαλη παράταξη. Με μια λέξη, όποιος πρόφταινε να κάνη κακό πριν από τον άλλον, ήταν άξιος επαίνου, καθώς κι εκείνος που παρακινούσε στο κακό όποιον δεν είχε σκεφτεί να το κάνη.

6. Αλλά και η συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμός από την κομματική αλληλεγγύη, γιατί οι ομοϊδεάτες ήσαν έτοιμοι να επιχειρήσουν οτιδήποτε, χωρίς δισταγμό, και τούτο επειδή τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας. Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στην συνενοχή τους παρά στους όρκους τους στους θεούς.

7. Τις εύλογες προτάσεις των αντιπάλων τις δέχονταν με υστεροβουλία και όχι με ειλικρίνεια για να φυλαχτούν από ένα κακό αν οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί. Και προτιμούσαν να εκδικηθούν για κάποιο κακό αντί να προσπαθήσουν να μην το πάθουν. Όταν έκαναν όρκους για κάποια συμφιλίωση, τους κρατούσαν τόσο μόνο όσο δεν είχαν την δύναμη να τους καταπατήσουν, μη έχοντας να περιμένουν βοήθεια από αλλού. Αλλά μόλις παρουσιαζόταν εικαιρία, εκείνοι που πρώτοι είχαν ξαναβρεί το θάρρος τους, αν έβλεπαν ότι οι αντίπαλοί τους ήσαν αφύλαχτοι, τους χτυπούσαν κι ένοιωθαν μεγαλύτερη χαρά να τους βλάψουν εξαπατώντας τους, παρά χτυπώντας τους ανοιχτά. Θεωρούσαν ότι ο τρόπος αυτός όχι μόνο είναι πιο ασφαλής αλλά και βραβείο σε αγώνα δόλου. Γενικά είναι ευκολώτερο να φαίνονται επιδέξιοι οι κακούργοι, παρά να θεωρούνται τίμιοι όσοι δεν είναι δόλιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν το κακό και να θεωρούνται έξυπνοι, παρά να είναι καλοί και να τους λένε κουτούς.

8. Αιτία όλων αυτών είναι η φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες ν' αγωνίζωνται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα των πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Τούτο τους οδηγούσε να κάνουν τα φοβερώτερα πράγματα επιδιώκοντας να εκδικηθούν τους αντιπάλους τους, όχι ως το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον της πολιτείας, αλλά κάνοντας τις αγριότερες πράξεις, με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση του κόμματός τους. Καταδίκαζαν άνομα τους αντιπάλους τους ή άρπαζαν βίαια την εξουσία, έτοιμοι να κορέσουν το μίσος τους. Καμιά από τις δύο παρατάξεις δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό κι εκτιμούσε περισσότερο όσους κατόρθωναν να κρύβουν κάτω από ωραία λόγια φοβερές πράξεις. Όσοι πολίτες ήταν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη, είτε επειδή είχαν αρνηθή να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσαν να επιζήσουν προκαλούσε εναντίον τους τον φθόνο.

(Μετάφραση: Άγγελος Βλάχος)

http://kostasxan.blogspot.com/2010/07/blog-post_1404.html

Read more: http://agapi-pisti-elpida.blogspot.com/2010/07/blog-post_07.html#ixzz0t9ulkflp

• Κάντε τον κόπο να διαβάσατε το παρακάτω απόσπασμα του Θουκυδίδη και δείτε πόσο αναλυτικοί και σκεπτόμενοι ήταν οι άνθρωποι

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ
Βιβλίο 3. Κεφάλαιο 82

Για όσα έγιναν, γίνονται και θα γίνουν.

1. Σ' αυτές τις ακρότητες έφτασε ο εμφύλιος πόλεμος και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, γιατί ήταν ο πρώτος που έγινε. Αργότερα μπορεί να πη κανείς ότι ολόκληρος ο Ελληνισμός συνταράχτηκε, γιατί παντού σημειώθηκαν εμφύλιοι σπαραγμοί. Οι δημοκρατικοί καλούσαν τους Αθηναίους να τους βοηθήσουν και οι ολιγαρχικοί τους Λακεδαιμόνιους. όσο διαρκούσε η ειρήνη δεν είχαν ούτε πρόφαση, αλλά ούτε και την διάθεση να τους καλέσουν για βοήθεια. Με τον πόλεμο, όμως καθεμιά από τις αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις μπορούσε εύκολα να βρη ευκαιρία να προκαλέση εξωτερική επέμβαση για να καταστρέψη τους αντιπάλους της και να ενισχυθή η ίδια για ν' ανατρέψη το πολίτευμα.

2. Οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες κι αμέτρητες συμφορές στις πολιτείες, συμφορές που γίνονται και θα γίνωνται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορές που μπορεί να είναι βαρύτερες ή ελαφρότερες κι έχουν διαφορετική μορφή ανάλογα με τις περιστάσεις. Σε καιρό ειρήνης και όταν ευημερή ο κόσμος και οι πολιτείες, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι γιατί δεν τους πιέζουν ανάγκες φοβερές. Αλλ' όταν έρθη ο πόλεμος που φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση, γίνεται δάσκαλος της βίας κι ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους σύμφωνα με τις καταστάσεις που δημιουργεί.

3. Ο εμφύλιος πόλεμος, λοιπόν, μεταδόθηκε από πολιτεία σε πολιτεία. Κι όσες πολιτείες έμειναν τελευταίες, έχοντας μάθει τι είχε γίνει αλλού, προσπαθούσαν να υπερβάλουν σ' επινοητικότητα, σε ύπουλα μέσα και σε ανήκουστες εκδικήσεις.

4. Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή.

5. Όποιος ήταν έξαλλος γινόταν ξακουστός, ενώ όποιος έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος. Όποιον επινοούσε κανένα τέχνασμα και πετύχαινε, τον θεωρούσαν σπουδαίο, κι όταν υποψιαζόταν σύγκαιρα και φανέρωνε τα σχέδια του αντιπάλου, τον θεωρούσαν ακόμα πιο σπουδαίο. Ενώ όποιος ήταν αρκετά προνοητικός, ώστε να μην χρειαστούν τέτοια μέσα, θεωρούσαν ότι διαλύει το κόμμα και ότι είναι τρομοκρατημένος από την αντίπαλη παράταξη. Με μια λέξη, όποιος πρόφταινε να κάνη κακό πριν από τον άλλον, ήταν άξιος επαίνου, καθώς κι εκείνος που παρακινούσε στο κακό όποιον δεν είχε σκεφτεί να το κάνη.

6. Αλλά και η συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμός από την κομματική αλληλεγγύη, γιατί οι ομοϊδεάτες ήσαν έτοιμοι να επιχειρήσουν οτιδήποτε, χωρίς δισταγμό, και τούτο επειδή τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας. Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στην συνενοχή τους παρά στους όρκους τους στους θεούς.

7. Τις εύλογες προτάσεις των αντιπάλων τις δέχονταν με υστεροβουλία και όχι με ειλικρίνεια για να φυλαχτούν από ένα κακό αν οι άλλοι ήταν πιο δυνατοί. Και προτιμούσαν να εκδικηθούν για κάποιο κακό αντί να προσπαθήσουν να μην το πάθουν. Όταν έκαναν όρκους για κάποια συμφιλίωση, τους κρατούσαν τόσο μόνο όσο δεν είχαν την δύναμη να τους καταπατήσουν, μη έχοντας να περιμένουν βοήθεια από αλλού. Αλλά μόλις παρουσιαζόταν εικαιρία, εκείνοι που πρώτοι είχαν ξαναβρεί το θάρρος τους, αν έβλεπαν ότι οι αντίπαλοί τους ήσαν αφύλαχτοι, τους χτυπούσαν κι ένοιωθαν μεγαλύτερη χαρά να τους βλάψουν εξαπατώντας τους, παρά χτυπώντας τους ανοιχτά. Θεωρούσαν ότι ο τρόπος αυτός όχι μόνο είναι πιο ασφαλής αλλά και βραβείο σε αγώνα δόλου. Γενικά είναι ευκολώτερο να φαίνονται επιδέξιοι οι κακούργοι, παρά να θεωρούνται τίμιοι όσοι δεν είναι δόλιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν το κακό και να θεωρούνται έξυπνοι, παρά να είναι καλοί και να τους λένε κουτούς.

8. Αιτία όλων αυτών είναι η φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες ν' αγωνίζωνται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα των πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Τούτο τους οδηγούσε να κάνουν τα φοβερώτερα πράγματα επιδιώκοντας να εκδικηθούν τους αντιπάλους τους, όχι ως το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον της πολιτείας, αλλά κάνοντας τις αγριότερες πράξεις, με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση του κόμματός τους. Καταδίκαζαν άνομα τους αντιπάλους τους ή άρπαζαν βίαια την εξουσία, έτοιμοι να κορέσουν το μίσος τους. Καμιά από τις δύο παρατάξεις δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό κι εκτιμούσε περισσότερο όσους κατόρθωναν να κρύβουν κάτω από ωραία λόγια φοβερές πράξεις. Όσοι πολίτες ήταν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη, είτε επειδή είχαν αρνηθή να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσαν να επιζήσουν προκαλούσε εναντίον τους τον φθόνο.

(Μετάφραση: Άγγελος Βλάχος)

http://kostasxan.blogspot.com/2010/07/blog-post_1404.html

Read more: http://agapi-pisti-elpida.blogspot.com/2010/07/blog-post_07.html#ixzz0t9ulkflp

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΠΑΣΟΚ - ΔΝΤ: ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ! (Carmina Burana)

Να μην απελπίζεσαι

Ένας Αδελφός εξομολογήθηκε στον Αββά Σισώη: -Έπεσα, Πάτερ. Τι να κάνω τώρα; -Σήκω, του είπε με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο Άγιος Γέροντας. -Σηκώθηκα, Αββά, μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία, ομολόγησε με θλίψη ο Αδελφός. -Και τι σ’ εμποδίζει να ξανασηκωθείς; -Ως πότε; Ρώτησε ο Αδελφός. -Έως ότου σε βρει ο θάνατος ή στην πτώση ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο «όπου ευρώ σε εκεί και κρίνω σε»; Εξήγησε ο Γέροντας. Μόνο εύχου στον Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.



www.enoriaka.gr

Ότι έφτυνε επι Χριστοδούλου ο Ιερωνυμος τωρα κάθεται και τα γλείφει!!!

Η παρουσίαση της νέας αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας, «Αποστολής», που ίδρυσε η Αρχιεπισκοπή Αθηνών συγκέντρωσε πολύ και… καλό κόσμο στην Παλαιά Βουλή. Εκτός από τον Πρωθυπουργό που απηύθυνε και χαιρετισμό προσέξτε τις υπόλοιπες παρουσίες, ειδικά την… γκεστ σταρ που αναφέρουμε στο τέλος:

Δρούτσας, Μπεγλίτης, Πετσάλνικος, Μπακογιάννη, Καρατζαφέρης και – τώρα ακούγεται ήχος τυμπάνων – η Θάλεια Δραγώνα! Αλήθεια τι γύρευε η Δραγώνα στην εκδήλωση; Μήπως είχε κάποια… αποστολή να επιτελέσει;

Αίσθηση προκάλεσε κα ι το γεγονός ότι ο Σαμαράς δεν έστειλε άνθρωπό του στην εκδήλωση – πλην Βόζεμπεργκ - θέλοντας να στείλει το μήνυμα στον Ιερώνυμο ότι δεν καλοβλέπει τον σφιχτό εναγκαλισμό της Αρχιεπισκοπής με το ΠΑΣΟΚ.

www.elora.gr

Κρύψου!

Μετά την ψηφοφορία για το νέο ασφαλιστικό σύστημα, ο αναγνώστης της zougla.gr σκέφτηκε έναν διαφορετικό τρόπο, από τον γραπτό, για να δείξει την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι πολιτικοί.

www.zougla.gr

Η τελετή ορκωμοσίας στην πρώτη σελίδα του νέου ιστοχώρου της Βουλής

Η ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων άλλαξε ηλεκτρονική διεύθυνση (από http://www.parliament.gr/ έγινε πλέον http://www.hellenicparliament.gr/) . Την πρώτη σελίδα του νέου ιστοχώρου της Βουλής κοσμεί φωτογραφία των Ελλήνων βουλευτών από την τελετή ορκωμοσίας τους (πατήστε πάνω στη φωτογραφία για να τη δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος). Στη φωτογραφία διακρίνει κανείς όρθιους τους βουλευτές να παρακολουθούν την τελετή ορκωμοσίας που τελεί ο Αρχιεπίσκοπος συνοδευόμενος από μέλη της Συνόδου. Παρήγορο γεγονός η προβολή του χριστιανικού χαρακτήρα του ελληνικού κοινοβουλίου.
ΥΓ. Να περιμένουμε τώρα μία Ερώτηση στη Βουλή από το ΣΥΡΙΖΑ για την αφαίρεση αυτής της φωτογραφίας από τον ιστοχώρο της Βουλής;