Για το ζήτημα των Τσάμηδων και τον Αλβανικό εθνικισμό

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
1. Η Ιστορία και η πραγματικότητα
Οι πρόσφατες εθνικιστικές κινήσεις στην Αλβανία για το ζήτημα των Τσάμηδων- «εορτασμός της ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Τσάμηδων από την Ελλάδα», «4ο Φεστιβάλ Τραγουδιού και χορού για την «Τσαμουριά» με επίσημο υποστηρικτή τη σύζυγο του Αλβανού πρωθυπουργού και το υπουργείο Πολιτισμού- έφεραν ξανά στην επικαιρότητα ένα θέμα το οποίο απασχολεί τις ελληνοαλβανικές σχέσεις.
Να θυμίσουμε ότι οι εθνικιστές Αλβανοί που βάζουν το ζήτημα ως θέμα αποζημίωσης, επιστροφής των περιουσιών και απόδοσης της ελληνικής ιθαγένειας, είναι οι απόγονοι των Τσάμηδων που συνεργάστηκαν με τις γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις κατοχής και συγκρότησαν την το «Αλβανικό Σύστημα Πολιτικής Διοικήσεως» με 14 Τάγματα έχοντας ως κύριο στόχο τους την εξολόθρευση του ελληνικού πληθυσμού στην περιοχή της Ηπείρου. Τραγικό αποτέλεσμα, ο θάνατος πολλών Ελλήνων, η πυρπόληση 25.000 σπιτιών, η ερήμωση 243 χωριών, η δημιουργία 100.000 Ελλήνων προσφύγων. Ενέργειες για τις οποίες καταδικάστηκαν και μάλιστα πολλούς εξ’ αυτών με την ποινή του θανάτου.
Είναι οι απόγονοι αυτών που ακόμη και ο Ενβέρ Χότζα τους αντιμετώπισε με πολύ μεγάλη δυσπιστία, αφού θεωρήθηκαν συνεργάτες του φασισμού και γι΄ αυτό ένα μεγάλο μέρος τους μετακινήθηκε προς το Δυρράχιο, στο Φίερι και την Αυλώνα και όχι στα σύνορα με την Ελλάδα.
Μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία το θέμα των Τσάμηδων επανήλθε στην επικαιρότητα, με αποκορύφωμα την ανακήρυξη (1994), μετά από ομόφωνη απόφαση της αλβανικής βουλής, της 27ης Ιουνίου ως «ημέρα Γενοκτονίας των Τσάμηδων». Επίσης, οι Τσάμηδες έχουν ιδρύσει τον «Σύνδεσμο της Τσαμουριάς» μιά 100μελή «βουλή», ο οποίος έγινε μέλος της «οργάνωσης υπο-αντιπροσωπευμένων λαών» του ΟΗΕ το 1995, ενώ διατείνονται ότι διαθέτουν τον απελευθερωτικό στρατό της Τσαμουριάς (UCC- Ushtria Nacionalclirimtare e Chameria) «με σκοπό την απελευθέρωση των εδαφών που τους ανήκουν».
2. Η σημερινή κατάσταση και η ανάγκη για πολιτική έναντι της αλβανικής προπαγάνδας
Είναι γεγονός ότι το ζήτημα των Τσάμηδων αποτελεί για την αλβανική πλευρά θέμα που ξεπερνά τις εσωτερικές του διαστάσεις και συνδέεται άμεσα με την εξωτερική πολιτική. Η στάση των κατά καιρούς Αλβανικών κυβερνήσεων οι οποίες θέτουν το ζήτημα στην ελληνική πλευρά θεωρώντας ότι υφίστανται και στις διαστάσεις του, απόδοση περιουσιών και ιθαγένειας, αποζημιώσεις και επιστροφή των Τσάμηδων στην Ελλάδα, δεν αποτελεί απλώς διαχείριση ενός θέματος για λόγους εσωτερικής συνοχής, την περίοδο μάλιστα που είναι στο προσκήνιο το μέλλον των αλβανικών πληθυσμών στα Βαλκάνια.
Οι (άκομψες) κινήσεις επαναφοράς του ζητήματος ως κυρίαρχο στις ελληνοαλβανικές σχέσεις, ακόμη και από την πλευρά του Αλβανού προέδρου της Δημοκρατίας (Δεκέμβριος 2004 και Νοέμβριος 2005) υποδηλώνει ότι η αλβανική πλευρά συντηρεί το θέμα ως κεντρική συνιστώσα της εξωτερικής της πολιτικής, αλλά και ως σύμβολο ενότητας της πολιτικής και της κοινωνίας. Η πρώτη μάλιστα τις περισσότερες φορές συνηγορεί σε κινήσεις της δεύτερης ακόμη και εάν αυτές έχουν σαν αποτέλεσμα να δημιουργούνται σημαντικά προβλήματα στις διμερείς σχέσεις στις οποίες πρακτικά στηρίζεται η Αλβανία (ελληνικές επενδύσεις). Το εθνικιστικό κλίμα που διαπνέει σε αρκετές περιπτώσεις την αλβανική πολιτική και κοινωνία το οποίο από την μεν πρώτη εκφράζεται με τα γνωστά επιχειρήματα περί «σεβασμού των δικαιωμάτων των Τσάμηδων», από τη δε δεύτερη με πιο δυναμικές κινήσεις (διεκδίκηση εδαφών μέχρι την Πρέβεζα, εκτύπωση χαρτών, κλ.π) αποτελεί μία πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
Η Επιτροπή διαμαρτύρεται για τη συνεχιζόμενη από την αλβανική πλευρά εθνικιστική πολιτική για το ζήτημα των Τσάμηδων και καλεί τις δυνάμεις εντός και εκτός Βουλής και Κομμάτων στην Αλβανία και να δουν το μέλλον στην περιοχή έξω από αντιπαραθέσεις και εθνικιστικές επιδιώξεις. Ταυτόχρονα καλεί την Ελληνική κυβέρνηση και τα Κόμματα να απαντήσουν συνολικά για το θέμα, χωρίς να επιτρέπουν σε επίσημους και ανεπίσημους φορείς της Αλβανίας να κάνουν προπαγάνδα, διασύροντας την Ελλάδα στο εξωτερικό. Παράλληλα καλεί την Ελλάδα να στηρίξει την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, η οποία ενώ θα έπρεπε να έχει την βοήθειά της, διώκεται ξανά και μπαίνει στο ίδιο επίπεδο με την εθνικιστική επιδίωξη της Αλβανίας που σχετίζεται με τους Τσάμηδες.
Με Τιμή
Ιερέας Κοσμάς Καραβέλλας Μιχάλης Σέρβος
Πρόεδρος
Πηγή

Πέτρος και ...Πάπας

Με την ευκαιρία της επίσκεψης του Πάπα στην Ελλάδα, αναμοχλεύθηκαν οι διαφορές μεταξύ της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας και της αίρεσης του παπισμού. Μία από αυτές είναι και το λεγόμενο “πρωτείο”. Οι δυτικοί, προκειμένου να στηρίξουν ή καλύτερα να ενισχύσουν τη δοξασία αυτή, βασίστηκαν στις λεγόμενες Ψευδο-Ισιδώριες διατατάξεις και στο αμφισβητούμενο ιστορικό γεγονός ότι ο απόστολος Πέτρος διετέλεσε επίσκοπος Ρώμης.

Οι Ψευδο-Ισιδώριες Διατάξεις αποδόθηκαν στον Ισίδωρο Μεκάτορα και συντάχθηκαν πριν από τα μέσα του 9ου αι. στην Γαλλία ή στην Ισπανία ή σε άλλο μέρος της Δύσης, όχι πάντως στη Ρώμη. Οι απόλυτα ή εν μέρει νοθευμένες παπικές διατάξεις περιέχουν εξήντα πλαστά παπικά δεκρετάλια από τον Κλήμεντα μέχρι τον Μιλτιάδη (314), νοθευθέντα συνοδικά κείμενα από την ήδη χαλκευμένη συλογή Hispana Gallika και παπικά δεκρετάλια από τον Σίλβεστρο μέχρι τον Γρηγόριο Α' τον Μεγάλο, από τα οποία τα 115 είναι εξ ολοκλήρου πλαστά και τα 125 έχουν υποστεί νοθείες, προσθαφαιρέσεις και τροποποιήσεις. Στόχος των Διατάξεων είναι η κατωχύρωση της παπικής απολυταρχίας και η προβολή της αρχής ότι στον πάπα περιέχονται τα κλειδιά της Βασιλείας των ουρανών, τα οποία ο Κύριος παρέδωσε στο απόστολο Πέτρο. Ο Πάπας ουσιαστικά είναι ο παρατεινόμενος Πέτρος, από τον οποίο λαμβάνουν την ιερατική εξουσία όλοι οι επίσκοποι που είναι απλοί εκπρόσωποί του στις κατά τόπους εκκλησίες. Γι’ αυτό τα σοβαρά εκκλησιαστικά ζητήματα πρέπει να επιλύονται από τον Πάπα εξαιτίας του γεγονότος ότι από αυτόν πηγάζει η αυθεντία κάθε συνόδου.

Στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα εάν ο απόστολος Πέτρος χρημάτισε επίσκοπος Ρώμης. Οι Πράξεις των Αποστόλων διασώζουν ελάχιστα στοιχεία για τη δράση του κορυφαίου των αποστόλων. Το βέβαιο είναι ότι κήρυξε στην Παλαιστίνη. Από εκεί και πέρα τα κενά που αφήνουν οι Πράξεις συμπληρώνονται από ψευδεπίγραφα έργα ή παραδόσεις του 2ου αιώνα, που διασώζουν όμως την αυθεντική εκκλησιαστική συνείδηση, σχετικά με την μετάβασή του στη Ρώμη. Το ενδεχόμενο αυτό ενισχύεται και από την αρχαιολογική έρευνα. Το γεγονός όμως ότι διετέλεσε και επίσκοπος της πόλης για 25 συναπτά έτη δεν βρίσκει ερείσματα ιστορικά. Το ενδεχόμενο αυτό αποκλείεται από τη φύση του αποστολικού αξιώματος (μέ εξαίρεση την περίπτωση του Ιακώβου) και τον αρχαιότερο επισκοπικό κατάλογο της τοπικής εκκλησίας που αναφέρει ως πρώτο επίσκοπο Ρώμης τον Λίνο (Ειρηναίου, Κατά αιρέσεων). Τη θέση αυτή ενισχύει και ο Ιππόλυτος Ρώμης, πράγμα που σημαίνει ότι ήδη από τον 2ο αιώνα δεν υπολογιζόταν ο Πέτρος στον επισκοπικό κατάλογο.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα δεδομένα κονιορτοποιούν τα επιχειρήματα των Δυτικών, που χρησιμοποίησαν ψευδή ιστορικά στοιχεία προκειμένου να στηρίξουν το “πρωτείο του πάπα”. Τέλος, να σημειώσουμε ότι οι πάπες εκμεταλλεύτηκαν την απόλυτη αφοσίωση των Αγγλοσαξώνων, των φράγκων και των Γερμανών στον απόστολο Πέτρο και στην πεποίθηση που είχαν οι καταλύτες της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ότι πάνω σ’ αυτόν εδράζεται η Εκκλησία ως κατόχου των κλειδιών της Βασιλείας των Ουρανών.

Π. Μελικίδης

"Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Απρίλιος 2001

Οικουμενισμός & Παπισμός

Απόσπασμα από ομιλία του π. Γ. Δ. Μεταλληνού, κοσμήτορα της Θεολ. σχολής του Πανεπ. Αθηνών, στην Εκκλησία του Αγ. Αντύπα, στο Γουδί, στις 09-02-06

Ερώτηση: Ποια είναι η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας σχετικά με την παραχώρηση ορθοδόξων ναών για τέλεση λατρευτικών πράξεων σε ετεροδόξους; Κι αν επιχειρείται κάτι τέτοιο ποια πρέπει να είναι η θέση του λαού;

Απ.: Εάν δεν γίνεται, αυτό, με προδοτική διάθεση και γίνεται απλώς για να εξυπηρετηθούν. Π.χ.: οι Αρμένιοι δεν είναι Ορθόδοξοι. Είναι αιρετικοί. Είδατε να καβγαδίζουμε ποτέ με τους Αρμενίους, εδώ στην Ελλάδα; Όχι, γιατί είναι αδερφοί μας. Ανθρωπάκια το Θεού είναι κι αυτοί και δεν δημιουργήθηκε πρόβλημα. Δεν θέλουνε να καταλύσουνε την Ορθοδοξία. Οι Εβραίοι, όμως, οι αιρετικοί, οι παπικοί, οι προτεστάντες, θέλουν να χτυπήσουν την Ορθοδοξία. Εάν εγώ, ο δεσπότης, πω στους παπικούς να πάρουν τον ναό, για να δείξω ότι είμαστε όλοι το ίδιο κ.τ.λ., τότε βλασφημώ τη πίστη μου. Εάν όμως, ο άλλος ο άνθρωπος, θέλει κι αυτός να μπει κάπου δεν θα του δώσω την εκκλησία! Θα του δώσω έναν άλλον χώρο, μιαν αίθουσα της εκκλησίας και να κάνουν τη λατρεία τους μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο. Διότι δεν υπάρχει περίπτωση, αυτός ο άνθρωπος, να εκμεταλλεύεται την αγάπη που θα του δείξω.

Πρόσφατα ήμουν στη Στουτγκάρδη... Βέβαια πάω συχνά στην Γερμανία, αρχικά την εγκατέλειψα το ‘75, όπου τελείωσε ο πρώτος κύκλος επαφής μου με τη Γερμανία. Από τότε, λοιπόν, μέχρι σήμερα απέκτησαν (οι ορθόδοξοι) χώρους. Τότε εγώ δεν είχα χώρους. Πού θα λειτουργούσα; Κάτω από μια γέφυρα, με 16 βαθμούς υπό το μηδέν; Πήγαινα λοιπόν, κυρίως σε προτεστάντες (πήγαινα σ’ αυτούς γιατί είναι ρεμπέτ ασκέρ, είναι ακίνδυνοι δηλαδή, ενώ οι παπικοί που είναι ογκόλιθος είναι πραγματικά επικίνδυνοι) και τους έλεγα: «Έχετε καμιά αίθουσα γυμναστηρίου;». Μας δίναν κάποια αίθουσα κι εμείς πηγαίναμε μέσα. Κι αν ποτέ πήρα κάποια εκκλησία δεν λειτουργούσα ποτέ στην Αγία Τράπεζα. Είχα ένα τραπέζι, έβαζα το αντιμήνσιον (είναι φορητή η Αγία Τράπεζα) και επάνω εκεί λειτουργούσα. Διότι έχουμε ανάγκη. Αυτοί τι μου λέγανε βέβαια; «Ελάτε την προσεχή εβδομάδα να συλλειτουργήσουμε». Τους έλεγα, εγώ, ότι δεν έχουμε συλλειτουργίες. Τότε, λέγανε, «να συμπροσευχηθούμε». «Θα έλθει η ένωση και θα συμπροσευχηθούμε», έλεγα. Και τότε μας έλεγαν ότι «η αίθουσα μας χρειάζεται» ή «ο ναός μας χρειάζεται». Εγώ, τα έζησα όλα αυτά!

Το ίδιο είχε γίνει στη σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας το 1438. Έλεγε ο πάπας στους δικούς μας «Ξέρετε, ζητούσαμε ναό για να λειτουργήσουμε». Και τότε ο Μάρκος ο Ευγενικός ζητούσε ναό, να βάλει ένα τραπέζι για να λειτουργήσει. Το χώρο ζητούσε. Και ξέρετε, αν το δούμε ορθόδοξα, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία μέσα σε παπικό ναό να κηρύττεις κατά του παπισμού! Μη το πάτε φανατικά. Πας τόπος είναι αγιασμένος! Άμα βάλεις το αντιμήνσιον που είναι Αγία Τράπεζα, γίνεται του Χριστού. Προσέξτε όμως: οι παπικοί τους λέγανε «Οι μεγάλες εκκλησίες είναι πολύ μεγάλες και δεν σας κάνουν. Οι μικρές εκκλησίες είναι πολύ στενές και δεν σας κάνουν. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να σας δώσουμε ναό». Έτσι τους λέγανε. Τα ζήσαμε κι εμείς στη Δύση. Όταν εδώ όμως, ένας Δεσπότης μας που γνωρίζετε, που λέει ότι δεν είναι αίρεση και είναι σχίσμα ο Παπισμός, από ’κει φαίνεται ότι είναι αιρετικός αυτός ο Δεσπότης. Δεν ξέρει τι του γίνεται, ή μάλλον, ξέρει και τα καταπατεί. Κι ο Θεός να τον συγχωρήσει και να τον φωτίσει! Όταν ο Δεσπότης θέλει να δώσει τον ναό για να φανεί ότι είμαστε μία εκκλησία, τότε είναι του διαβόλου, βέβαια. Αλλά όταν ο άλλος το έχει ανάγκη και σου το ζητάει ειλικρινά να του δώσεις ένα χώρο; Πρώτα απ’ όλα δεν είναι σατανιστική ομάδα για να πω ότι είναι σατανισμός για να μη το δώσω σε σατανιστές. Αλλά αν είναι ένας, όπως οι Αρμένιοι που δεν έχουν που να πάνε και ζητήσουν να λειτουργήσουν εδώ, θα τους πω «Εδώ μπορείτε να λειτουργήσετε αλλά όχι στην Αγία Τράπεζα». Και η Χάρις του Θεού να τους φωτίσει. Αλλά εκείνο γίνεται με σκοπιμότητα! Άλλο η σκοπιμότητα και άλλο η ανάγκη και η εξυπηρέτηση των ανθρώπων. Και μη πάμε σε φανατισμούς, είτε προς τη μία πλευρά είτε προς την άλλη.

Ερ.: Μήπως αυτό είναι απαρχή υποχωρήσεων σε όλα τα επίπεδα;

Απ.: Ο ποιμένας καταλαβαίνει με τη Χάρη του Θεού την τάση του άλλου. Όταν καταλάβουμε ότι έρχονται με πονηρία τότε δεν έχουμε να τους δώσουμε τίποτα. Αλλά μόνο αν υπάρχει ανάγκη εξυπηρετήσεως, μέχρι ένα διάστημα. Και δεν σας είπα να καλέσουμε μουσουλμάνους! Μιλάμε για παπικούς και προτεστάντες. Οι παπικοί και οι προτεστάντες έχουν κάτι από το Χριστιανισμό. Μπορεί να είναι στραβό το ξύλο αλλά το ξύλο είναι χριστιανικό.

Αν όμως ο Δεσπότης το κάνει για να ανοίξει το δρόμο στην ένωση τότε ενεργεί ως διάβολος και όχι ως Επίσκοπος.

Ερ.: Επιτρέπεται η μνημόνευση ετεροδόξων στη θεία λατρεία;

Απ.: Όχι. Λέμε «υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών». Οι Οικουμενιστές το έχουν βγάλει αυτό και στις φυλλάδες, τα βιβλία, που τυπώθησαν από την Αποστολική Διακονία στα τελευταία χρόνια, δεν το έχουν. Και έρχεται ένας λειτουργιολόγος, που είναι σπουδαίος, από τη Θεσσαλονίκη και λέει ότι «στα αρχαία δεν υπήρχε αυτό». Μα στα αρχαία δεν υπήρχε πρόβλημα! Σήμερα είναι ανάγκη να το βάλουμε. Τώρα αν έρχεται ένας ικανότατος επιστήμονας και λέει αυτή τη βλακεία τι να τον κάνω...; Τον αγαπώ ως άνθρωπο αλλά λέει μπούρδες, λέει βλακείες. Και θέλατε στα αποστολικά χρόνια να λέει «υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών» που δεν υπήρχε το πρόβλημα; Το έχουνε βγάλει, λοιπόν, αυτό για να μη θίγονται. Το μυστήριο (κι όλα τα μυστήρια), γίνεται για τους ορθοδόξους. Ευχόμεθα, όμως, «υπέρ σύμπαντος κόσμου... υπέρ ευκρασίας αέρων... ευφορίας...» δηλαδή και οι άλλοι να ζήσουν για να βρουν το δρόμο της Σωτηρίας. Η λατρεία και μάλιστα η Θεία Ευχαριστία, είναι εσωτερική υπόθεση. Θέλουμε να γίνουν ορθόδοξοι; Θα γίνουν αυτά, έρχονται. Δόξα τω Θεώ. Μας αναγκάζουν να τρέξουμε. Γι’ αυτό κάποιοι παλαιοημερολογίτες ηλιθίων, που λένε «Αιρετικοί οι νεοημερολογίτες» κ.τ.λ., δεν είναι χριστιανοί. Όπως και οι δικοί μας όταν λένε αιρετικά τα μυστήρια των παλαιοημερολογιτών. Αναγνωρίζουμε τον Παπισμό ως σχίσμα και κατηγορούμε και απορρίπτουμε ως αίρεση τους παλαιοημερολογίτες! Μια σχισματική στάση υπάρχει αλλά εμείς φταίμε και όχι εκείνοι. Άλλο το που κατάντησαν, μετά, εκείνοι. Σήμερα είναι 12 Αρχιεπίσκοποι και 12 σώματα παλαιοημερολογιτών.

Αυτά είναι αμαρτίες. Θα πρέπει, λοιπόν, εν αγάπη να βλέπουμε οι μεν προς τους δε διότι πλησιάζουμε στην ορθή τοποθέτηση απέναντι στα πράγματα. Κι όταν, λοιπόν, έρθει αυτή η μέρα, που θα έρθει (δε ξέρω αν θα έρθει στις ημέρες μου) και ξέρετε, τότε; Η λειτουργία θα γίνει όπως ήταν τότε, στους πρώτους αιώνες, μέχρι τον 8^ο, 9^ο, 10^ο αιώνα που λέγαμε «τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν». Και θα κοιτάζει ο ένας τον άλλον, αν είναι ορθόδοξος, να τον παίρνει και να του λέει «Σας παρακαλώ πολύ, βγέστε τώρα έξω (οι κατηχούμενοι, οι μετανοούντες) για να κάνουμε το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας». Και θα κοινωνούμε όλοι, θα εξομολογούμεθα όλοι, κ.τ.λ.. Έχουμε ένα δρόμο ακόμα, λοιπόν. Κάποιοι, η «μαγιά» που λέει ο Μακρυγιάννης, θα μείνουν και θα φτάσει σ’ αυτό το σημείο. Άρα, χωρίς φανατισμούς και χωρίς απολυτότητες.

Δε λέω για σας. Αλλά, ξέρετε, όταν αυτό που κυριαρχεί μέσα μας λόγω αγανακτήσεως, πολλές φορές, η έκρηξη οργής, κ.τ.λ., αντί να οργιζόμεθα ας προσευχηθούμε. Ποιος προσεύχεται; Οι φωνές ακούγονται, η προσευχή δεν ακούγεται! Ακούγεται από το Θεό. Ποιος τη λαμβάνει υπ’ όψη την προσευχή; Να κάτσετε εκεί και να λέτε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τον παπα-Γώργη...». Τότε θα με βοηθήσετε. Αν έρθετε επειδή κάνω κάτι για να με πείτε «μασκαρά», «απατεώνα», «τι κάνεις εκεί», θα με κάνετε χειρότερο. Και το έγκλημα θα είναι δικό σας. Αφήστε τα, λοιπόν, στο Θεό να τα ακούσει για να μου ρίξει κεραυνούς αγάπης, κεραυνούς Χάριτος! Όχι σαν το Δία να με καταστρέψει. Να μου ρίξει ατομική βόμβα της αγάπης Του! Να μπω μέσα στην αγάπη, να κολυμπήσω και να νοιώσω αναγεννημένος. Δεν είναι εικόνες αυτές, είναι πραγματικότητα.

Σ’ αυτό τον Δεσπότη, λοιπόν, που ενεργεί με πονηρό τρόπο, θα του λέμε πρώτον «ουκ έξεστί σοι» (Μάρκ. ς΄/6, 18), «δεν έχεις δίκιο» και από την άλλη θα λέμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τον δούλο σου», τον Επίσκοπο. Είναι θέμα Θεού, λοιπόν. Όχι δικό μας. Κι αν έχουμε και Σύνοδο είναι θέμα Συνόδου.

Ετοιμάζεται ο Μακαριώτατος να πάει στον Πάπα. Θέλει αναγνώριση από τον Πάπα! Μα δεν καταλαβαίνουμε; Ο Πάπας είναι κράτος, το συμφέρον του ζητά. Δίνει ένα ποτήρι νερό για να πάρει αίμα, αυτό το ξαναλέω. Και τι κάνουν τώρα; Αυτό το έζησα γιατί ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, κ.τ.λ.. Με πήρε ένας ευσεβέστατος κληρικός από την Κρήτη (Κρητικός με τα όλα του αλλά ορθόδοξος, γιατί πολλοί Κρητικοί δεν είναι ορθόδοξοι) και μου λέει «Παπα-Γιώργη, έχω ένα πνευματικό παιδί, που καμιά φορά έρχεται και στον Άγιο Αντύπα (δεν το γνωρίζω το παιδί). Στο οικοτροφείο της Αποστολικής Διακονίας τους είπε ο διευθυντής ότι όλοι μαζί θα πάνε εκδρομή στη Ρώμη και στο Βατικανό. Και τους δίδασκε, πώς θα γονατίσουν για να φιλήσουν το χέρι του Πάπα, για να τον αναγνωρίσουν, δηλαδή, ως Επίσκοπο της εκκλησίας του Χριστού». Και τούτο το παιδί, λοιπόν, σηκώθηκε και λέει «Δεν είναι δυνατό να πάμε. Ο Πάπας είναι αιρετικός». Λένε αυτοί «Μην ακούτε τι σας λένε κάποιοι θεολόγοι,» (εμένα εννοούσε και τον Ζήση και δεν είμαστε μόνο εμείς, ευτυχώς) «διότι ο Πάπας είναι σχίσμα». Τους παλαιοημερολογίτες τους απορρίπτουμε ως αιρετικούς και τον Πάπα ως σχισματικό. Κι επομένως είναι αδερφός μας, είναι «δίπλα μας»! Και του λένε τα παιδιά «Όχι, εμείς δεν θέλουμε να πάμε». Έγινε ολόκληρη φασαρία. Το απέφυγαν αυτό. Αλλά θα γίνει αργότερα.

Από κάθε μητρόπολη, από την Αθήνα και τις άλλες μητροπόλεις κάθε χρόνο, κατά διαστήματα, τους παίρνουνε με τη βία, κατά κάποιο τρόπο, γιατί ο άλλος σκέφτεται το μισθό του. Και διαλέγουν και παίρνουν κάποια άτομα, παπάδες και πάνε στο Βατικανό και φιλούν τα πόδια και τα χέρια του Πάπα. Δημιουργείται, δηλαδή, κίνηση Ουνίας όπως έγινε μετά το 1439. Τότε αρχίζει στη πράξη η Ουνία. Αυτό κάνουν και σήμερα από Θεσσαλονίκη, Αθήνα και άλλες μητροπόλεις. Και σε λίγο, σε λίγα χρόνια, δεν θα υπάρχει κληρικός που δεν θα’ χει πάει να προσκυνήσει τον Πάπα και να αναγνωρίσει τον Πάπα όχι μόνον ως Επίσκοπο της εκκλησίας αλλά και ως κεφαλή της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν λέει το Πατριαρχείο «η Παλαιά Ρώμη», η «Νέα Ρώμη» και άρα «η Πρεσβυτέρα Ρώμη», σέβομαι προσωπικά τον βαθμό. Άμα γίνει ορθόδοξος ο Πάπας τότε θα του φιλήσω κι εγώ τα πόδια. Και θα πω «δόξα σοι Κύριε, δόξα σοι»!

Αλλά αυτό το τραγελαφικό σύστημα, το σατανικό καθεστώς που λέγεται Κράτος του Βατικανού που δεν είναι εκκλησία, όπως έλεγε ο βλάχος ο Σεραφείμ (είχε κι εκείνος τα δικά του. Απ’ όσα λένε άλλα είναι αληθινά και άλλα ψεύτικα). Έλεγε «Ρε παιδιά,» (στα βλάχικα, Θεσσαλός ήταν) «είναι εκκλησία το Βατικανό;». και λέγαμε «Όχι Μακαριώτατε». «Είπα κι εγώ!», απαντούσε. Μας το’ λεγε κάθε φορά που έβλεπε θεολόγο, για να το εμπεδώσουμε. Το έλεγε ο Σεραφείμ. Τώρα πάμε όλοι και φιλούμε τον Πάπα! Προσέξτε: αν έβλεπα τον Πάπα ως γέροντα (είναι 79-80 ετών) με πολιτικά, χωρίς να ξέρω ποιος είναι και έβλεπα πως είχε κάποιο πρόβλημα, θα πάω να τον στηρίξω και να του πω «Παππού, έλα να σε βοηθήσω». Αν είμαι εγώ καθισμένος, να του δώσω τη θέση μου. Αυτή τη στιγμή δεν είναι ένας παππούς, ένας άνθρωπος που έχει ανάγκη και ζητάει βοήθεια από τον συνάνθρωπό του, αλλά είναι εκπρόσωπος του Σατανά, πραγματικά, διότι είναι η καταστροφή του Χριστιανισμού! Δεν μπορεί να είναι κράτος, ο Χριστιανισμός, να έχει πρωτεία εξουσίας, αλάθητα κ.τ.λ.. Αυτό είναι κατάργηση της πατερικής και αποστολικής εκκλησιολογίας! Αυτό είναι το θέμα! Είναι άλλη εκκλησία, «χριστιανισμός άλλου είδους», που πολύ ωραία λέει ο Γιανναράς. Τι σχέση έχει με την Εκκλησία του Χριστού αυτό που λέμε Βατικανό; Ο παπικός ο άνθρωπος δεν μου φταίει. Αν πεινάει θα του δώσω να φάει. Αν κρυώνει θα τον ντύσω. Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Δεν είναι θέμα μίσους ή αγάπης. Είναι θέμα Σωτηρίας. Γιατί όταν ο παπικός δεν παίρνει Χάρη ενώ ο παπισμός κλείνει με μαντάλους την Χάρη του Θεού, τις πόρτες προς τη Χάρη τότε γίνεται ανατροπή των πάντων. Πραγματικά είναι ανατροπή κάθε πράγματος που έχει σχέση με τον Χριστιανισμό.

Απομαγνητοφώνηση: Θ. Α.
oodegr.com

Οι Παπικοί παρέχουν πανεπιστημιακές τιμές τους Οικουμενιστές

Οι βραβεύσεις Ορθοδόξων επισκόπων από τους Παπικούς αποτελούν ένα ακόμη εργαλείο για την προώθηση του οικουμενισμού. Οι Παπικοί προσφέρουν σε κάθε ευκαιρία τιμές και τίτλους πανεπιστημιακούς στους Ορθόδοξους που εκ της θέσεως τους μπορούν να συμβάλλουν στην προώθηση του οικουμενισμού. Ενδεικτικά αναφέρουμε μόνο την πρόσφατη απονομή του τίτλου του Επίτιμου Διδάκτορα στο Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα) για τη συμβολή του στην προσέγγιση μεταξύ των Εκκλησιών από το παπικό Πανεπιστημίου Munster αλλά και την απονομή τίτλου εκ μέρους του παπικού ιδρύματος Paul Poupard στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο Μονακό, για την συμβολή του στη προστασία του περιβάλλοντος.
Τις μέρες αυτές ο Πατριάρχης Βαρθλομαίος επισκέπτεται την Πολωνία. Κατά την επίσκεψή του εκεί πρόκειται ακόμη μία φορά να δεχτεί τιμές και επιστημονική αναγνώριση από ένα παπικό πανεπιστήμιο.....
Θα ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ του Καθολικού (παπικού) Πανεπιστημίου του Λούμπλιν που ονομάζεται «Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄», λόγω της διδασκαλίας σε αυτό του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄.
Η επιστημονική αναγνώριση είναι ένα ακόμη εργαλείο στο σχεδιασμό των Παπικών για την επιβολή της παγχριστιανικής κυριαρχίας του Πάπα. Η αποδοχή εκ μέρους Ορθοδόξων επισκόπων της υπό των Παπικών τιμής και αναγνώρισης είναι πρακτική καθαρώς οικουμενιστική και αντιπατερική. Θα μπορούσε κανείς ποτέ να σκεφτεί τον καθηγητή Πανεπιστημίου, άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο, να δέχεται τιμές και τίτλους πανεπιστημιακούς από ένα πανεπιστήμιο Πνευματομάχων ή Αρειανών;

Πηγή

Μίκης Θεοδωράκης, Χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας

πηγή: Τα ΝΕΑ με πληροφορίες από Ζωηφόρος

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας
Επιστολή στα «ΝΕΑ»

«Στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό δεν είπα μόνο τη λέξη “Κατοχή” αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα “ο Ελληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς”......
Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μην ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η “σύνεση” μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια “ελληνικότητα” από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά... Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Ελληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση. Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Ελληνας με τους καλούς γίνεται καλύτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι΄ αυτό και το σύνθημα “η Ελλάδα στους Ελληνες” τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ΄ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία!

Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας “κλώνος” εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Οτι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία... Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;

Ομως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο... Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.

Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας τη θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε “για να γλιτώσω τη χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας””.

Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;

Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόικα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ.

Οσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Οτι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.

Ομως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλύτερος αγωγός- σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.

Με θερμούς χαιρετισμούς, Μίκης Θεοδωράκης 9.8.2010

“Όχι ρατσισμός” (Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός)

Και όλοι οι άνθρωποι, όλος ο κόσμος από ένα πατέρα και από μίαν
μητέρα είναι και κατά τούτο είμεσθεν όλοι αδελφοί, μόνον η πίστις μας
χωρίζει.
- Είναι κανένας γύπτος, εδώ; Εσύ από ποίον είσαι, παιδί μου; Αποκρίσου.
- Από τον Αδάμ και από την Εύαν, άγιε του Θεού.
- Και σε καταδέχονται τούτοι οι τσελεπήδες (ευγενείς) διά αδελφόν;
- Μου λένε πως δεν πιάνεται η λειτουργία μου και με περιγελούν
- Άκουε, παιδί μου, εσύ όπου είσαι γύπτος, ωσάν είσαι βαπτισμένος εις
το όνομα της Αγίας Τριάδος και φυλάγης τα προστάγματα του Θεού,
πηγαίνεις εις τον Παράδεισον και χαίρεσαι πάντοτε, και εγώ όπου δεν
είμαι γύπτος, ωσάν δεν κάμω καλά, πηγαίνω εις την Κόλασιν και καίομαι
πάντοτε. Αλήθεια, με τούμπανα και με τζορνάδες δεν πηγαίνεις, διατί η
πόρτα είναι στενή και δεν σε χωρεί και ωσάν θέλης χάλασ’ τα.
- Τα χαλάω, άγιε του Θεού.
- Καλά παιδί μου, κάμε καλά να σωθής και μην ακούης ό,τι σου λέγει ο κόσμος.
 Πηγή

Ερντογάν: "πότε θα ανοίξουμε το τέμενος στην Αθήνα;"

«Όποιος έχει εμπιστοσύνη στις ιδέες του δεν φοβάται την ελευθερία ιδεών», δήλωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σχολιάζοντας την ιστορική θεία λειτουργία, στη νέα Μόνη Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα.

«Ανοίξτε την ιστορία της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τότε δεν φοβούνταν τέτοια πράγματα», είπε, απευθυνόμενος σε μέλη της ένωσης Επιχειρηματιών MUSIAD στην πόλη Γκαζιαντέπ στη νότια Τουρκία.

Ο κ. Ερντογάν αναφερόταν στην κριτική που ασκήθηκε στην Τουρκία, σύμφωνα με την οποία επέτρεψε τη λειτουργία υποκύπτοντας σε ευρωπαϊκές πιέσεις. «Δημιουργούν μια ατμόσφαιρα φόβου για να προκαλέσουν αναταραχή», είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός απαντώντας στους επικριτές του.

«Η επιτυχία είναι να φοβίσεις το φόβο», είπε ο Ερντογάν και πρόσθεσε ότι «αυτό πρέπει να πετύχουμε και εμείς. Εάν δεν πετύχουμε, δεν μπορούμε να κυκλοφορούμε, θα πρέπει να κάτσουμε σε μια γωνία».

«Αν σήμερα μπορούμε και ρωτάμε τον Έλληνα πρωθυπουργό "πότε θα ανοίξουμε το τέμενος στην Αθήνα", αυτό μπορούμε και το πράξουμε χάρις στα βήματα που έχουμε κάνει», είπε.

Ο κ. Ερντογάν αναφερόμενος στην ανταπόδοση των κινήσεων που κάνει η κυβέρνηση του, όπως η λειτουργία τεμένους στην Αθήνα, είπε ότι αυτό που έχει σημασία είναι «να είμαστε πάντα ένα βήμα μπροστά».

«Και στην Κύπρο το ίδιο κάναμε. Είπαμε ότι θα είμαστε ένα βήμα μπροστά από τους Ελληνοκύπριους. Τι χάσαμε; Οι προκάτοχοί μας, δυστυχώς, δεν κινήθηκαν σωστά και με ειλικρίνεια, με αποτέλεσμα να χάνουμε συνεχώς», πρόσθεσε.

«Τώρα, ο κόσμος δεν μπορεί πλέον να μας επικρίνει. Γιατί; Διότι εμείς μπορούμε και λέμε: "Κοιτάξτε, εμείς κάναμε αυτό". Το κάναμε στο δημοψήφισμα. Εσείς τι κάνατε; Μας εξαπατήσατε. Γι’ αυτό και δεν μπορείτε να ζητήσετε περισσότερα πράγματα».

«Έθνος»16/08/2010

Πρόβλημα το Ισλάμ για την κοινωνία τους, εκτιμούν οι Δανοί

Η πλειοψηφία των Δανών πιστεύει ότι το Ισλάμ αποτελεί «πρόβλημα για τη συνοχή της δανέζικης κοινωνίας», παρόλο που ένας στους δύο εκτιμά ότι η μετανάστευση από τη δεκαετία του 1960 είχε θετική επίδραση στη χώρα, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε σήμερα.

Το 54,9% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η μουσουλμανική θρησκεία αποτελεί, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, πρόβλημα για τη συνοχή της Δανίας, έναντι του 39,9% που διαφωνεί.

Παράλληλα, σχεδόν ένας στους δύο Δανούς (49,7%) εκτιμά ότι η μετανάστευση από τη δεκαετία του '60, και άρα η παρουσία μεταναστών, προσφύγων και των παιδιών τους, έχει γενικά θετική επίδραση στην κοινωνία, ενώ το 42,4% κρίνουν ότι έχουν αρνητική επίδραση.

Η δημοσκόπηση, που διενεργήθηκε από το ινστιτούτο Ramboell, δημοσιεύθηκε από τη συντηρητική εφημερίδα Jyllands-Posten και αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι άνω των 25 ετών αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το Ισλάμ, σε αντίθεση με όσους είναι 18 με 25 ετών.

«Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να διαχωρίσουν τη θρησκεία από την κουλτούρα και θεωρούν τα εγκλήματα τιμής και τους αναγκαστικούς γάμους μέρος του Ισλάμ» και άρα πρόβλημα για τη φιλελεύθερη κοινωνία της Δανίας, δήλωσε στην εφημερίδα ο εκπρόσωπος Τύπου της ισλαμικής κοινότητας Ιμράν Σαχ.

Την 1η Ιουλίου 2010 κατοικούσαν στη Δανία 333.977 αλλοδαποί, από τους οποίους οι 180.706 δεν προέρχονται από δυτικές χώρες, σύμφωνα με την Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής. Το Ισλάμ είναι η δεύτερη θρησκεία στη χώρα.

kathimerini.gr -17/08/2010 με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Θερμό επεισόδιο στην Πάρο - Πολίτης προς Σιούφα: "Να σου αφήσω να πληρώσεις τον λογαριασμό με τα κλεμμένα!"

Ποιός είδε 4 πολίτες και δεν τους φοβήθηκε όταν είδαν στο διπλανό τραπέζι της ταβέρνας να κάθεται ο πρώην πρόεδρος της Βουλής...

Κάποτε οι πολίτες όταν έβλεπαν τους πολιτικούς τους έσφιγγαν το χέρι και μόνο όταν έστριβαν στην γωνία μπορεί και να έλεγαν και καμιά κουβέντα. 'Ομως τώρα τα πράγματα φαίνεται να έχουν αλλάξει.

Το περιστατικό που συζητιέται τις τελευταίες ώρες στην Πάρο αλλά και στην Αθήνα, με πρωταγωνιστή τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής, Δημήτρη Σιούφα και μια παρέα είναι πραγματικά πρωτοφανές αλλά ενδεικτικό της οργής του κόσμου για τον πολιτικό κόσμο.

Στην θέση του κ. Σιούφα είναι η αλήθεια θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός, από οποιοδήποτε κόμμα.

'Ομως στο πρόσωπο του πρώην Προέδρου της Βουλής, οι 4 πολίτες φαίνεται να προσωποποίησαν όλα όσα τους έχουν βγάλει από τα ρούχα τους τον τελευταίο καιρό, με τις προσλήψεις ημετέρων στο κοινοβούλιο, με τους παχυλούς μισθούς των υπαλλήλων της Βουλής, με τις αστείες περικοπές που τους έγιναν σε σχέση με τους υπόλοιπους εργαζομενους στον δημόσιο τομέα και με χιλιάδες περιπτώσεις κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Μια κατασπατάληση η οποία μας οδήγησε εδώ που είμαστε σήμερα και καλούμαστε πάλι να πληρώσουμε εμείς.

Το περιστατικό έχει ως εξής:

Ο κ. Σιούφας κάθεται με την παρέα του σε ψαροταβέρνα στην Αλυκή της Πάρου. Μια παρέα παραθεριστών που αντιλαμβάνεται την παρουσία του κ. Σιούφα αρχίζει να κοιτάει περίεργα.
Ενας από τους παραθεριστές πλησιάζει τον κ. Σιούφα και ακολουθεί ο εξής διάλογος :

ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΗΣ: "Είστε ο κ. Σιούφας;"

ΣΙΟΥΦΑΣ: "Μάλιστα..."

ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΗΣ : "Να σε βρίσω τώρα ή να σε βρίσω μετά που θα τελειώσεις το φαγητό;"

ΣΙΟΥΦΑΣ : "Τώρα..."

Στην συνέχεια ο παραθεριστής απομακρύνεται και επιστρέφει λίγο αργότερα κραδαίνοντας ένα χαρτί. Ηταν ο λογαριασμός τον οποίο πέταξε στο τραπέζι του κ. Σιούφα και είπε : "Πάρτε να τον πληρώσετε από τα κλεμμένα..."

Το τι έγινε στη συνέχεια δεν λέγεται, αφού ο μεν πρώην πρόεδρος της Βουλής σκώθηκε να φύγει αντιλαμβανόμενος τι πρόκεται να ακολουθήσει αλλά μια κυρία από την παρέα του κ. Σιούφα πέταξε το πιπέρι στους... αντιπάλους.

Το επεισόδιο έληξε στο αστυνομικό τμήμα με τις δυο πλευρές να είναι έτοιμες να ανταλλάξουν μηνύσεις.

anatolikiattikinews

Δεν επιθυμούμε να συνεργαζόμαστε με δολοφόνους

Ρωσία: Eπιχείρηση απολύει γυναίκες που έχουν κάνει άμβλωση

Μια βιομηχανία γαλακτοκομικών προϊόντων στην περιοχή της Μόσχας, η 'Ρούσκο Μόλοκο', ανακοίνωσε ότι θα εφαρμόσει 'ορθόδοξους' θρησκευτικούς κανόνες εργασίας, σύμφωνα με τους οποίους θα απολύονται αμέσως όλες οι υπάλληλοι που έχουν υποβληθεί σε άμβλωση και όλες αυτές που δεν έχουν παντρευτεί με θρησκευτικό γάμο...

«Εάν μια γυναίκα έχει υποβληθεί σε άμβλωση, δεν θα μπορεί να εργάζεται στην επιχείρησή μας. Η έκτρωση είναι απλώς η δολοφονία μιας ζωής. Δεν επιθυμούμε να συνεργαζόμαστε με δολοφόνους» ανέφερε ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης Βασίλ Μπόλκο-Βέλικι, μιλώντας σε εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού «Ηχώ της Μόσχας».

Παράλληλα, «δεν είναι φυσιολογικό για ένα άτομο που έχει βαπτιστεί να έρχεται σε γάμου κοινωνία με πολιτικό τρόπο και όχι θρησκευτικό, όπως πρέπει» πρόσθεσε ο ίδιος, επισημαίνοντας ότι «οι μισθωτές που δεν θα κάνουν θρησκευτικό γάμο έως τις 14 Οκτωβρίου θα απολυθούν».

Καταλήγοντας ανέφερε ότι όλοι οι εργαζόμενοι στην επιχείρησή του θα πρέπει να ακολουθούν τους νέους κανόνες, που βασίζονται αποκλειστικά «στον ορθόδοξο πολιτισμό».

«Καθημερινή»12/08/2010 - ΑΠΕ - ΜΠΕ

Στροφή της Ρωσίας στον Χριστό

Γιὰ ὅσους νοσταλγοῦν ἀκόμη τὸ στυγνὸ σταλινικὸ καθεστὼς τῆς πρώην ΕΣΣΔ καὶ γιὰ ὅσους ὕμνησαν τὸν Στάλιν – ἕνας δικός μας, ποὺ ἔγινε καὶ ἀκαδημαϊκός, εἶπε ὅτι «μὲ τ’ ὄνομα» τοῦ Στάλιν «ἀνοίγει ἡ Ἱστορία τὶς πύλες της στὸν Ἄνθρωπο», καὶ ἕνας ἄλλος, πάλι δικός μας, εἶπε ὅτι «ὁ Στάλιν εἶναι τὸ μεγάλο ἀγκωνάρι ποὺ ἀκουμπάει ὁ κόσμος» – ἔδωσε τὴν ἀπάντηση τὸ πιὸ ἐπίσημο στόμα τῆς σημερινῆς Ρωσίας·ὁ πρόεδρος τῆς χώρας Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Ὁ κ. Μεντβέντεφ ἔγραψε στὸ μπλόγκ (blog) του: «Ἡ δολοφονία ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων κατὰ τὴ διακυβέρνηση τοῦ Σοβιετικοῦ δικτάτορα Ἰωσὴφ Στάλιν δὲν μπορεῖ νὰ δικαιολογηθεῖ». Καὶ ἀποκαλώντας τὴν «καταστολὴ» καὶ τὶς διώξεις κατὰ τὴ διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 «μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες τραγωδίες στὴ ρωσικὴ ἱστορία», πρόσθεσε: «Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι οἱ ἐθνικὲς τραγωδίες εἶναι τόσο ἱερὲς ὅσο καὶ οἱ νίκες».

Ὁ Ρῶσος πρόεδρος ἀπέρριψε ἐπίσης τὶς δικαιολογίες τῶν ἀπολογητῶν τοῦ ἄθεου μαρξιστικοῦ καθεστῶτος, ὅτι ἡ «ἐξολόθρευση» τῶν ἀντιφρονοῦντων καὶ τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησί ας τοῦ Χριστοῦ – κληρικῶν καὶ λαϊκῶν – ἦταν δῆθεν «ἀπαραίτητη γιὰ τοὺς ὑψηλότερους στόχους τοῦ κράτους»!... Καὶ πρόσθεσε: «Τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι σημαντικότερο ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ζωή» («Καθημερινὴ» 31-10-2009).

Πρέπει νὰ προσεχθοῦν πολὺ οἱ ὀρθότατες αὐτὲς ἐπισημάνσεις τοῦ κ. Μεντβέντεφ. Διότι εἶναι τὸ ἀπόσταγμα τῆς πικρῆς πείρας τοῦ μαρτυρικοῦ ρωσικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπὶ ἑπτὰ δεκαετίες ὑφίστατο τὴν τυραννία μιᾶς ἀδίστακτης ἀντιανθρωπιστικῆς, ἀντιπνευματικῆς καὶ ἀντιχριστιανικῆς ἰδεολογίας. Πρέπει νὰ προσεχθοῦν, διότι καὶ σή μερα οἱ ἀντίχριστες δυνάμεις ὑπὸ ἄλλο προσωπεῖο ὑποσκάπτουν τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, εἰδωλοποιοῦν πρόσωπα ποὺ ὑβρίζουν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία του καὶ υἱοθετοῦν μὲ ὕφος ἑωσφορικὸ ἀπόψεις καθαρὰ ἀθεϊστικὲς καὶ ὑλιστικές· ὀνομάζοντας ὅσους ἀγωνίζονται νὰ μένουν πιστοὶ στὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὶς καθαρὲς ἑλληνικὲς παραδόσεις μας «θρησκόληπτους», «ρατσιστές», «ὀ πισθοδρομικοὺς» καὶ τὰ παρόμοια.

Ἔχουμε δηλαδὴ καὶ σήμερα ἀντίχριστο ἦθος καὶ διωγμὸ ἐκ μέρους τοῦ ἀντιχρίστου, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀναπτύσσει τὴν κατὰ τοῦ θεοπλάστου ἀνθρώπου πολεμική του μὲ ἄλλο προσωπεῖο. Ἡ Ρωσία κάνει ἤδη τὴ σωτήρια στροφὴ πρὸς τὸν Χριστό. Θὰ τὴν κάμει ἄραγε καὶ ἡ Εὐρώπη καὶ ὁ ὑπόλοιπος κόσμος;

Περιοδικό «Ο Σωτήρ» Ἔτος51ο- 1 καὶ15 Αὐγούστου 2010 - Τεῦχος2006

Συνέντευξη Γ.Παπανδρέου στο Christian Science Monitor

 

Συνέντευξη του Γιώργου Α. Παπανδρέου στο Christian Science Monitor με τον συντάκτη Michael Skafidas

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας: «Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος  για μια παγκόσμια λιτότητα»

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο Γιώργος Παπανδρέου, λέει ότι η χώρα του κερδίζει μια νέα αξιοπιστία μετά την κρίση του χρέους της

'Ο τέταρτος δρόμος'

Michael Skafidas:   Την προηγούμενη φορά που συναντηθήκαμε, πριν από 10 χρόνια, ανησυχούσατε και λέγατε ότι αν δεν τεθεί υπό δημοκρατικό έλεγχο η παγκοσμιοποίηση, μικρές χώρες όπως η Ελλάδα θα αντιμετωπίσουν προβλήματα. Φαίνεται πως είχατε δίκιο. Πρόσφατα είπατε ότι «Η παγκοσμιοποίηση που υποσχέθηκε τόσα και που άνοιξε τόσες πόρτες, επέφερε και νέες ανισότητες και νέους κινδύνους.» Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, το δημόσιο χρέος έγινε αντικείμενο κερδοσκοπίας. Μπορεί η δημοκρατία να δαμάσει τους κινδύνους που προκύπτουν από την παγκοσμιοποίηση; Υπάρχει «τρίτος δρόμος» ή είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε σε έναν κόσμο με κινδύνους, που θα χωρίζεται σε επιτυχημένους και αποτυχημένους;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι κάτι το ουδέτερο ούτε καθοδηγείται από κάποια ανώτερη δύναμη. Είναι μια διαδικασία που πρέπει να την καθοδηγήσουμε ή να της επιβάλλουμε ρυθμίσεις και να την εντάξουμε σε ένα πλαίσιο αξιών. Γιατί θέλουμε την παγκοσμιοποίηση; Τι προσφέρει στην ανθρωπότητα; Πώς θα αντιμετωπίσουμε τις παγκόσμιες προκλήσεις, όπως η φτώχεια, η κλιματική αλλαγή και η ενεργειακή ασφάλεια όχι μόνο μέσα από τη στενή οικονομική σκοπιά αλλά ευρύτερα;

Θα καταφέρουμε δηλαδή να δώσουμε στον παγκόσμιο καπιταλισμό ανθρώπινο πρόσωπο ή θα τον αφήσουμε αχαλίνωτο ώστε οι δυνάμεις που κυριαρχούν να κυριαρχήσουν ακόμα περισσότερο; Αν δεν υπάρξει δημοκρατικός έλεγχος των δυνάμεων που απελευθερώθηκαν με την παγκοσμιοποίηση- είτε πρόκειται για τα τρισεκατομμύρια των χρηματοοικονομικών ροών είτε για την παγκόσμια εμβέλεια που έχουν τα μέσα ενημέρωσης και η τεχνολογία- οι ανισότητες θα ενταθούν, θα υπάρξει μεγαλύτερη συγκέντρωση δύναμης και πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα καταστροφής.

Αν δεν καταφέρουμε να χειριστούμε την πολυπλοκότητα της νέας αυτής αλληλεξάρτησης, θα βραχυκυκλώσει όλο το σύστημα της παγκοσμιοποίησης.
Υπάρχουν αυτοί που μπορούν και ευημερούν στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο και άλλοι που περιθωριοποιούνται ακόμα περισσότερο. Πιστεύω ότι τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης είναι σαφώς περισσότερα από τους κινδύνους, αλλά αυτούς τους κινδύνους πρέπει να τους χειριστούμε προσεκτικά. Το σημαντικό είναι να μην προκαλέσει η παγκοσμιοποίηση έναν αγώνα προς τα κάτω, αλλά ένα συντονισμένο τρόπο για γενική άνοδο του επιπέδου ζωής και προώθησης της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Θα έλεγα ότι αντί για «τρίτο δρόμο» χρειαζόμαστε «τέταρτο δρόμο». Τη δεκαετία του 90, όταν αναζητούσαμε έναν «τρίτο δρόμο» στηριχτήκαμε υπερβολικά στις αγορές ως μέτρο ανάπτυξης και η υπόθεση ότι οι αγορές έχουν πάντα δίκιο αποδείχτηκε ότι δεν ήταν καθόλου σωστή. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι ένας «τέταρτος δρόμος» που θα εξασφαλίζει στις αγορές την ελευθερία να καινοτομούν και να αναπτύσσονται, αλλά που κυρίως θα εξασφαλίσει ότι οι αγορές δεν θα κυριαρχήσουν ποτέ επί της δημοκρατίας.

Ο «τέταρτος δρόμος» στηρίζεται σε υπεύθυνα, δημοκρατικά θεσμικά όργανα που θέτουν την παγκόσμια αλληλεγγύη πάνω από τα εθνικά συμφέροντα. Πρέπει να πάρουμε την παγκοσμιοποίηση και να αποφασίσουμε εμείς, που θέλουμε να την πάμε.

Αυτό συνεπάγεται διάφορα πράγματα. Χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση. Οι πολυμερείς οργανισμοί όπως οι G20 και ο ΟΗΕ πρέπει να είναι περισσότερο συμμετοχικοί και αντιπροσωπευτικοί. Πρέπει να αποφασίσουμε πόση αλληλεξάρτηση και πόση αυτόνομη ανάπτυξη επιθυμούμε. Περισσότερη αυτονομία συνεπάγεται ότι έχουμε περισσότερο έλεγχο. Αν για παράδειγμα ένα κράτος έχει ενεργειακή αυτάρκεια λόγω της παραγωγής αιολικής και ηλιακής ενέργειας θα επηρεάζεται λιγότερο από τις παγκόσμιες τιμές πετρελαίου. Θα εξαρτάται λιγότερο από τις τιμές στις παγκόσμιες αγορές, θα εξαρτάται λιγότερο από πιθανούς πολέμους και συγκρούσεις στις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες.

Υπάρχει και το θέμα της πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης. Το γεγονός ότι η νέα γενιά έχει αφομοιώσει τον παγκόσμιο πολιτισμό μέσω της επικοινωνίας κοινών συμβόλων, της μουσικής και έχει κοινή αντίληψη των παγκόσμιων προβλημάτων, δεν σημαίνει ότι αυτό έχει και δυνατότητες στην πράξη.

Υπάρχει μάλιστα εδώ ένα παράδοξο που δημιουργεί βαθιά προβλήματα στα πολιτικά μας συστήματα. Όλοι μας συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο τα κοινά μας προβλήματα, πράγμα που είναι καλό, γιατί δημιουργείται ένα αίσθημα αλληλεγγύης, μία αντίληψη γι’ αυτά που πρέπει να γίνουν. Ταυτόχρονα όμως, επειδή αυτά τα προβλήματα είναι παγκόσμιας κλίμακας και πέρα από τον έλεγχο των εθνικών πολιτικών συστημάτων μας, δεν έχουμε τα μέσα για να αντιδράσουμε αποτελεσματικά. Με αυτήν την έννοια, η περισσότερη ενημέρωση μπορεί να δημιουργεί αίσθημα αδυναμίας.

Η Ευρώπη για παράδειγμα προσπαθεί να προχωρήσει σε ένα υπερεθνικό επίπεδο. Ακόμα όμως και ως ενιαίο σύνολο η Ευρώπη δεν μπορεί να καθορίσει τη μοίρα του κλίματος της γης. Δεν έχουμε πραγματικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος στην παγκόσμια τραπεζική αγορά. Δεν υπάρχει αποτελεσματική διακυβέρνηση στο θέμα της μετανάστευσης.

Έχουμε βεβαίως φορείς που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν όλα αυτά τα θέματα, αλλά εν γένει δεν τα καταφέρνουν επειδή άλλη είναι η κλίμακα της διακυβέρνησης και άλλη η κλίμακα του προβλήματος. Καταλήγουμε λοιπόν να διαφωνούμε για το τι πρέπει να κάνουμε. Μήπως πρέπει να είμαστε πιο συγκεντρωτικοί ή μήπως πρέπει να δημιουργήσουμε δομές διακυβέρνησης περισσότερο αποκεντρωμένες; Μπορεί η δημοκρατία να είναι εξ ίσου αποτελεσματική με τα αυταρχικά πολιτικά συστήματα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που υπάρχουν λόγω της παγκοσμιοποίησης; Τέτοια διλήμματα θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε στο μέλλον.

'Χρόνια της κακοδιαχείρισης'

Michael Skafidas:   Χρειάστηκαν 20 χρόνια - κατά σύμπτωση όσα χρόνια χρειάστηκε ο Οδυσσέας για να κατακτήσει την Τροία και να επιστρέψει στην Ιθάκη - για να κλονίσει η Ελλάδα την εμπιστοσύνη της Ευρώπης που είχε επανενωθεί μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού.

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Είναι σφάλμα να θεωρούμε ότι μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα - που αντιπροσωπεύει μόλις το 2% του ΑΕΠ της Ευρώπης - μπορεί να έχει «κλονίσει την εμπιστοσύνη της Ευρώπης που είχε επανενωθεί». Η πρόσφατη κρίση στην Ελλάδα είναι κομμάτι μιας ευρύτερης κρίσης δημοσίου χρέους στην Ευρώπη που, πράγματι, οφείλεται και σε μια βαθύτερη θεσμική κρίση και κρίση ταυτότητας. Παρά τα προβλήματα της, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί απόδειξη των θετικών συνεπειών της πολυμερούς συνεργασίας - ξεπεράστηκαν συγκρούσεις αιώνων για να επιτευχθεί ειρήνη και ευημερία για όλους. Αυτό αποτελεί παράδειγμα για τις περιοχές εκείνες του κόσμου που εξακολουθούν να εμπλέκονται στις εντάσεις που κάποτε ταλάνιζαν και τη δική μας ήπειρο.

Michael Skafidas:   Ο οικονομολόγος Nouriel Roubini υποστηρίζει ότι η κρίση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας δεν είναι παρά η «κορυφή του παγόβουνου». Πιστεύετε ότι η Ελλάδα αποτελεί ειδική περίπτωση ή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της γενικής υπερχρέωσης της Δύσης- με εξαίρεση τη Γερμανία;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Αντίθετα με άλλες χώρες που δημιούργησαν χρέη για να σώσουν τις τράπεζές τους το 2008, το χρέος της Ελλάδας οφείλεται σε οικονομική κακοδιαχείριση - σπάταλο κράτος, αναποτελεσματικότητα του δημοσίου τομέα, χρόνια φοροδιαφυγή. Πολλές άλλες ανεπτυγμένες χώρες έχουν υπερβολικά επίπεδα χρέους που θα απαιτήσουν δύσκολες βραχυπρόθεσμα αποφάσεις για να επιτευχθεί μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα. Οι περικοπές όμως από μόνες τους δεν θα μπορέσουν να σώσουν την παγκόσμια οικονομία. Χρειάζονται και αναπτυξιακά μέτρα που θα δημιουργήσουν και θέσεις εργασίας. Αντί της συλλογικής λιτότητας, χρειαζόμαστε συλλογική ευθύνη. Οι κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί πρέπει να προστατέψουν την πραγματική, παραγωγική οικονομία από την ανάληψη υπερβολικών κινδύνων, την κερδοσκοπία και τα υπερβολικά άμεσα κέρδη του χρηματοπιστωτικού τομέα. Πολλοί από μας λέγαμε από χρόνια ότι δεν μπορεί να υπάρχει μόνο νομισματική ένωση στην Ευρώπη. Πρέπει να υπάρξει πραγματική πολιτική ένωση που θα συντονίζει τις οικονομικές αλλά και τις κοινωνικές πολιτικές. Τελικά αυτό που χρειαζόμαστε είναι συντονισμό της συνολικής διακυβέρνησης. Αυτό είναι μόνο ένα από όσα έλεγα για την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.

Αντί να διαχωρίζουμε πρέπει να ολοκληρώνουμε περισσότερο. Πράγματι, τους τελευταίους μήνες στην Ευρώπη πήραμε αποφάσεις που οδήγησαν σε περισσότερη ολοκλήρωση. Δημιουργήσαμε έναν νέο φορέα για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων πέρα από τα εθνικά μας σύνορα.

Το θέμα της «κορυφής του παγόβουνου» αφορά και θέματα ψυχολογίας και αντίληψης του χρηματοπιστωτικού χώρου. Αυτό στην Ελλάδα το μάθαμε καλά. Αλλά και στην κρίση των ΗΠΑ είδαμε τις επιπτώσεις της ψυχολογίας και της αντίληψης. Στη διάρκεια της φούσκας, όλοι ήταν υπεραισιόδοξοι. Κατόπιν έρχεται η συρρίκνωση και όλοι γίνονται υπερ-απαισιόδοξοι. Έτσι λοιπόν, με την κορυφή του παγόβουνου, μπορεί είτε να έχουμε κλιματική αλλαγή και λιώσιμο ή μπορεί να πρόκειται για παγόβουνο που θα συνεχίσει για ένα διάστημα την πορεία του και μετά θα σταθεροποιηθεί. Εν μέρει αυτό κάνουμε : δημιουργούμε μια πιο σταθερή κατάσταση στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

ΕΕ ως 'ειρηνευτικό σχέδιο'

Michael Skafidas:   Ο Jacques Attali, ο ιδρυτής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης, παραπονέθηκε πρόσφατα ότι η Ευρώπη έχει εξελιχθεί σε ένα «περίεργο ον» - σε μια ένωση με Κεντρική Τράπεζα και ενιαίο νόμισμα αλλά χωρίς υπουργείο Οικονομικών που να συντονίζει τις δημοσιονομικές και φορολογικές πολιτικές των ανεξάρτητων κρατών. Θεωρείτε ότι τελικά θα υπάρξει ένα υπουργείο Οικονομικών της ΕΕ που να συντονίζει διασυνοριακά τις δημοσιονομικές πολιτικές;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Η Ελλάδα είναι ένθερμος υποστηρικτής της περαιτέρω ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ενότητας. Ο μεγαλύτερος δημοσιονομικός συντονισμός είναι απαραίτητο στοιχείο αυτής της πορείας. Πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι τα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των Ευρωπαίων πολιτών - όχι τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Ο τελικός στόχος πρέπει να είναι ένα δίκαιο, αποτελεσματικό σύστημα οικονομικής διακυβέρνησης που θα πετύχει μια ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για κυριαρχία και στις σύνθετες απαιτήσεις της νομισματικής ένωσης στο πλαίσιο μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Φορολογικές πολιτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα σημαίνουν ότι θα εμποδίζεται η ύπαρξη φορολογικών παραδείσων, θα εμποδίζεται η φοροδιαφυγή και θα δημιουργηθούν δικαιότερες συνθήκες για όλους. Πρέπει όμως να λάβουμε υπ’ όψη μας τις διαφορές στην εθνική ανάπτυξη και τις παραδόσεις. Στην Ελλάδα, κάναμε σημαντικά βήματα προς μια δικαιότερη φορολογική πολιτική και τον περιορισμό της φοροδιαφυγής και είχαμε εντυπωσιακά αποτελέσματα μέσα σε λίγους μήνες: τα καθαρά φορολογικά έσοδα αυξήθηκαν κατά 8,3% και τα έσοδα από τον ΦΠΑ αυξήθηκαν κατά 6%.

Πράγματι είναι παράξενο ον η Ευρώπη αλλά, δεν θα έλεγα ότι είναι μόνο παράξενο ον. Είναι επίσης και ένα έργο ειρήνης, όπου συνεργάζονται πρώην εχθροί. Αυτή η Ευρώπη μπορεί να αποτελέσει το πρότυπο για μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, όπου υπάρχουν διαφορετικές γλώσσες, πολιτισμοί, παραδόσεις και πολιτικά συστήματα αλλά που όλοι μοιράζονται βασικές αξίες, όπως η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική ασφάλιση, την πράσινη ανάπτυξη. Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι και αν θέλουμε να πετύχουμε, πρέπει να συνεχίσουμε την πορεία.

Michael Skafidas: Η μέχρι τώρα εξέλιξη της κρίσης λόγω του χρέους στην Ελλάδα τι σας λέει για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Η κρίση δημιούργησε σημαντικά ερωτηματικά για την θεσμική δυνατότητα και την πολιτική αλληλεγγύη της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης. Η δημοσιονομική κρίση επιδεινώθηκε από την εχθρική στάση των αγορών που δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Οι αγορές κινούνται πάντα ταχύτερα από τις κυβερνήσεις αλλά τώρα κινούμαστε συλλογικά στην Ευρώπη για να αναπτύξουμε ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας για την Ευρωζώνη: δημιουργούμε ταμείο αλληλεγγύης, κάνουμε τα πρώτα βήματα προς αυστηρότερες ρυθμίσεις για τις χρηματοπιστωτικές αγορές και δημιουργείται ένας ευρωπαϊκός οίκος αξιολόγησης. Πρέπει να συνεχίσουμε την πορεία μας με ακόμα πιο συντονισμένες πολιτικές για να μην επαναληφθεί αυτή η κρίση. Και πρέπει να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης ώστε να αξιοποιηθεί το δυναμικό της μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου.

Michael Skafidas:   Η Κίνα αγόρασε Ισπανικά ομόλογα. Πότε θα εκδώσει η Ελλάδα και πάλι ομόλογα; Και θα επιδιώξει η Ελλάδα Κινεζική χρηματοδότηση;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Ήδη η Ελλάδα μετακύλυσε με επιτυχία το βραχυπρόθεσμο χρέος τον Ιούλιο. Παρόλο που ο μηχανισμός ΔΝΤ -ΕΕ μας καλύπτει πλήρως μέχρι το 2012, ελπίζουμε να επιστρέψουμε στις αγορές του χρόνου. Οι συγκεκριμένοι όροι θα εξαρτηθούν από τις συνθήκες της αγοράς και την πρόοδο στο εσωτερικό. Οι αγορές από την Κίνα όπως και από οποιονδήποτε υπεύθυνο επενδυτή είναι ευπρόσδεκτες.

Michael Skafidas:   Ο Νομπελίστας Joseph Stiglitz φοβάται ότι βρισκόμαστε στην πορεία μιας διπλής παγκόσμιας ύφεσης επειδή λείπει η συνολική ζήτηση σε παγκόσμιο επίπεδο. Συμφωνείτε με τον Πρόεδρο Ομπάμα ή με την Ευρώπη σχετικά με την συνέχιση των κινήτρων ή την περικοπή του προϋπολογισμού στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας και όχι αυστηρά Ελληνικής πολιτικής;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Ο Stiglitz ήταν στην Ελλάδα πριν λίγο καιρό και συνεργαστήκαμε για ελληνικά και διεθνή θέματα. Πρέπει φυσικά να ισορροπήσουμε την συγκράτηση και τα κίνητρα. Η παγκόσμια λιτότητα όμως ενέχει έναν πραγματικό κίνδυνο επειδή μπορεί να περιορίσει την συνολική ζήτηση σε μια πολύ ευαίσθητη φάση της ανάκαμψης. Δεν πρέπει να στοχεύουμε σε μια πορεία που θα μας οδηγεί από τη μία φούσκα στην άλλη αλλά σε μια πορεία της παγκόσμιας οικονομίας προς μια βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη. Πρέπει να φροντίσουμε να μην πληρώσουν το μεγαλύτερο τίμημα αυτοί που έχουν την μικρότερη ευθύνη για την κρίση.

Σε εθνικό επίπεδο πρέπει να αναμορφώσουμε το σύστημα των συντάξεων και την κοινωνική ασφάλιση ώστε να γίνουν περισσότερο αποδοτικά και βιώσιμα. Ταυτόχρονα, πρέπει να εφαρμόσουμε συντονισμένες στρατηγικές ανάπτυξης για να επωφεληθούμε από την παγκόσμια αλληλεξάρτηση. Αυξάνεται παγκοσμίως η υποστήριξη για νέα εργαλεία πολιτικής, όπως ο φόρος χρηματιστηριακών συναλλαγών ή ο φόρος διοξειδίου του άνθρακα. Εξασφαλίζονται έτσι επιπλέον έσοδα για την θωράκιση της κοινωνικής ασφάλισης και την χρηματοδότηση της μετάβασης σε μια οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Michael Skafidas:   Πρόσφατα είπατε ότι « Πρέπει να αποκτήσει η χώρα ένα όνειρο», μιλήσατε για μια μικρή επανάσταση. Τι έχετε κατά νου;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Πραγματοποιούμε δραστικές αλλαγές σε όλο το σύστημα διακυβέρνησης της Ελλάδας. Δεν είναι εύκολη η μετάβαση, αλλά οι αλλαγές έπρεπε να έχουν γίνει προ πολλού. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων παραδέχεται ότι αυτές οι αλλαγές είναι απαραίτητες.

Πρέπει να ξεπεραστούν βαθιές νοοτροπίες - όπως η δυσπιστία απέναντι στο κράτος, το να θεωρείται δεδομένη η διαφθορά και να μην υπάρχει αίσθημα συλλογικής ευθύνης. Η Ελληνική Κυβέρνηση πρέπει να αποτελέσει πρότυπο - με το να επιτύχει τους φιλόδοξους στόχους της εξάλειψης της διαφθοράς και της βελτίωσης των δημοσίων υπηρεσιών αλλά και με το να κάνει τους πολίτες να ενστερνιστούν τις μεταρρυθμίσεις με τη δημόσια διαβούλευση, την ανοικτή διακυβέρνηση και τις δυνατότητες προς τις τοπικές κοινωνίες.

Κάποτε ο πρόεδρος Κέννεντι ζήτησε από τους Αμερικανούς να διερωτηθούν τι μπορούσαν να κάνουν εκείνοι για τη χώρα τους. Αυτό το πνεύμα συλλογικής ευθύνης θα βοηθήσει την Ελλάδα να ξεπεράσει την κρίση και να οικοδομήσει μια δημοκρατία πιο ισχυρή που θα μας κάνει όλους περήφανους. Κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι αυτό θα είναι εύκολο. Η κρίση όμως είναι μια ευκαιρία για αλλαγές. Ήδη κάναμε πολλά. Έχουμε επιπλέον ψηφίσει νέους νόμους που ενθαρρύνουν την πράσινη ανάπτυξη η οποία θα δώσει μια νέα ώθηση στην οικονομία.

Κάναμε αλλαγές στην αγορά εργασίας όπου ανοίγουμε τα κλειστά επαγγέλματα και η Ελλάδα γίνεται πιο ανταγωνιστική, ενώ δημιουργούνται ευκαιρίες για τη νέα γενιά που ένιωθε ότι ήταν αποκλεισμένη.

Περιορίζουμε τον τεράστιο δημόσιο τομέα, κάνουμε μεταρρυθμίσεις στην παιδεία και χτυπάμε την διαφθορά. Αυτές είναι σημαντικές αλλαγές. Γι’ αυτό μιλάω για «μικρή επανάσταση». Φυσικά πονάνε, αλλά ο κόσμος νομίζω ότι λεει « Τις θέλουμε τις αλλαγές γιατί αλλιώς ο πόνος θα συνεχιστεί και θα περάσουμε και άλλη κρίση αργότερα.».

Michael Skafidas:   Όπως μου είπε ένας συνάδελφός σας, «η Ελλάδα φέτος θα κάνει ισχυρή χημειοθεραπεία αλλά ο ασθενής θα ζήσει» Αυτή τη στιγμή, η χώρα υφίσταται ένα κύμα απεργιών ενάντια στις αλλαγές. Προφανώς δεν έχετε τώρα τη δυνατότητα να σκεφθείτε το πολιτικό κόστος και τις συνέπειες που θα έχουν οι αλλαγές στην δημοτικότητά σας.

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Κοιτάξτε, πάντοτε πίστευα ότι αυτή η χώρα μπορεί να γίνει καλύτερη και ότι έχει μεγάλες δυνατότητες. Δεν υπάρχει πολιτικός που θέλει να κάνει αλλαγές και να είναι βέβαιος ότι θα παραμείνει σταθερή η δημοτικότητά του. Στόχος μου είναι να αφήσω πίσω μου σημαντικές αλλαγές. Δεν είναι ο κύριος στόχος μου η επανεκλογή μου. Αν αφήσω αυτό το έργο θα είμαι ευτυχής.

Michael Skafidas:   Είναι δύσκολο το έργο του να αναδιαρθρώσετε το Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΠΑΣΟΚ) του πατέρα σας, του Ανδρέα Παπανδρέου, και να επαναπροσδιορίσετε τον σοσιαλισμό το 2010. Πώς είναι δυνατόν να εφαρμόσετε κοινωνική πολιτική στις παρούσες συνθήκες; Μήπως πρέπει η αριστερά πρώτα να δείξει δημοσιονομικά υπεύθυνη στάση πριν επιστρέψει στην κοινωνική πολιτική; Μήπως το διογκωμένο κράτος κατέστησε τις κοινωνικές πολιτικές του ΠΑΣΟΚ αναξιόπιστες;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Δεν εγκαταλείψαμε την κοινωνική πολιτική μας. Βεβαίως οι περικοπές μισθών είναι οδυνηρές. Η κατάσταση όμως που παραλάβαμε ήταν τόσο κακή που η μόνη εναλλακτική ήταν η χρεοκοπία - η οποία θα ήταν ακόμα πιο οδυνηρή. Πράγματι, ο δημόσιος τομέας της χώρας συχνά ήταν ανεπαρκής και διεφθαρμένος. Κάναμε λοιπόν όπως σας είπα, γενναίες μεταρρυθμίσεις για να βελτιώσουμε τη γραφειοκρατία, να πατάξουμε τη φοροδιαφυγή και να εκσυγχρονίσουμε την ιατρική περίθαλψη, την παιδεία και τα συνταξιοδοτικά συστήματα.

Η αλλαγή είναι πάντα δύσκολη υπόθεση αλλά τελικά αυτές οι αλλαγές θα ωφελήσουν όλους τους Έλληνες. Όλες οι πολιτικές μας στοχεύουν στην ίδια κατεύθυνση: στη δημιουργία μιας δυναμικής, βιώσιμης οικονομίας που θα στηρίζεται στη διαφάνεια, τις ίσες ευκαιρίες και την αξιοκρατία. Η κυβέρνηση πρέπει να δίνει το παράδειγμα. Κόψαμε λοιπόν τις κρατικές δαπάνες ξεκινώντας από τον μισθό μου, μειώσαμε δραστικά τους κρατικούς φορείς και αρχίσαμε να αναρτούμε όλες τις δαπάνες της κυβέρνησης στο διαδίκτυο ώστε να φαίνεται πως δαπανώνται τα χρήματα των φορολογουμένων και να είναι υπόλογοι οι πολιτικοί.

Ναι λοιπόν, είναι δύσκολο έργο η αναδιατύπωση του σοσιαλισμού σήμερα. Πρέπει να επιστρέψουμε σε κάποια από τα βασικά, παρόλο που μπορεί να ακούγεται κάπως περίεργο αυτό μέσα στο νέο πλαίσιο. Εμείς οι σοσιαλιστές πάντα παλεύαμε για τη δημοκρατία και εναντίον των κομμουνιστών και εναντίον των συνταγματαρχών. Και σήμερα η δημοκρατία εξακολουθεί να είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Σήμερα παλεύουμε εναντίον μιας πολιτικής που βρίσκεται στα χέρια των οργανωμένων ειδικών συμφερόντων της Wall Street και των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών δυνάμεων, οι οποίες με την έλλειψη διαφάνειας και την απουσία λογοδοσίας, έχουν προστατευτεί από κάθε είδους έλεγχο ή νομοθεσία.

Η διαφθορά είναι σήμερα ένα ζήτημα που εμφανίζεται όλο και συχνότερα στην πολιτική επειδή η δύναμη του χρήματος έχει υπονομεύσει τους δημοκρατικούς μας θεσμούς. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να ενισχύσουμε αυτούς τους θεσμούς.

Ο καθορισμός της κοινωνικής πολιτικής σήμερα, θέτει το ερώτημα τι σημαίνει δημοκρατία υπό την παγκόσμια έννοια. Τι σημαίνει σε εθνικό επίπεδο, όταν η κοινωνία είναι παγκοσμιοποιημένη; Τι δυνατότητες έχουν οι πολίτες; Αν δεν έχουν φωνή, δεν μπορούν να προστατέψουν τα κοινωνικά τους δικαιώματα.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα για να δείτε τι εννοώ. Πολλοί από τους δεξιούς λένε «Το έλλειμμα οφείλεται στην κοινωνική ασφάλιση». Δεν είναι όμως σωστός ο τρόπος που θέτουν το θέμα. Το πρόβλημα με το έλλειμμα είναι πόσο ανταγωνιστικές είναι οι οικονομίες μας στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης απέναντι στις άλλες οικονομίες. Υπάρχουν χώρες που δεν έχουν σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Ίσως δεν είναι πολύ δημοκρατικές χώρες και έτσι μπορούν να επιβάλλουν όρους που δεν μπορούν να επιβληθούν σε περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες. Αυτές οι χώρες μπορούν να υποβαθμίζουν το περιβάλλον, ενώ εμείς δεν μπορούμε. Και βέβαια αυτό αποτελεί προσωρινά ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για κάποιες χώρες. Αποτελεί όμως πρότυπο;

Όχι. Αντίθετα, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ενισχύσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς σε όλο τον κόσμο, να ενισχύσουμε την κοινωνική πρόνοια, να φροντίσουμε να έχουν οι άνθρωποι δικαιώματα και να αισθάνονται ασφαλείς. Οπότε οι συνθήκες θα είναι πιο δίκαιες για όλους.

Αντί λοιπόν να κατεβάζουμε το επίπεδο στον ανεπτυγμένο κόσμο, πρέπει να ανεβάζουμε το επίπεδο στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μας μιμηθούν σε όλα. Σε πολλά δεν είμαστε καλό πρότυπο. Αυτή η καταναλωτική κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίσει ως έχει. Πρέπει να περάσουμε στην καθαρή ενέργεια, σε περισσότερο βιώσιμες μορφές κατανάλωσης.

Όπως είπαμε και προηγουμένως, αυτό συνεπάγεται ένα μοντέλο πράσινης οικονομίας που ενώνει τις αναπτυσσόμενες και τις αναπτυγμένες χώρες. Ο φόρος διοξειδίου του άνθρακα ή ο φόρος συναλλαγών θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος χρηματοδότησης αυτού του τύπου ανάπτυξης και της ανάπτυξης στις αναδυόμενες αγορές - αλλά και να μας βοηθήσει να μετατρέψουμε τις βιομηχανικές οικονομίες σε περισσότερο πράσινες. Αυτού του είδους οι πολιτικές περιέχουν τις βασικές αρχές του σοσιαλισμού, την κοινωνική δικαιοσύνη και τις αξίες της δημοκρατίας - και πέραν αυτού μια νέα σχέση με το περιβάλλον που δεν ήταν κομμάτι της πολιτικής στην βιομηχανική εποχή μας.

Michael Skafidas:   Η Ελλάδα είναι από τις χώρες με το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής. Η ειρωνεία είναι ότι η μακροζωία έχει γίνει εχθρός του κράτους στην Ευρώπη και κυρίως στην Ελλάδα. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας και υγιείς εισπράττουν επιδόματα από ένα κράτος που δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει. Μήπως υπάρχει κάποια αντίφαση ανάμεσα στον καλό Μεσογειακό τρόπο ζωής και τη διαρκή οικονομική δυσπραγία του κράτους;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Ένας από τους λόγους για τους οποίους χρειάστηκε να κάνουμε ριζικές και πολύ οδυνηρές αλλαγές στο σύστημα των συντάξεων είναι ότι θέλαμε να εξασφαλίσουμε τη βιωσιμότητά του, να εξασφαλίσουμε ότι όλοι θα μπορούν να πάρουν σύνταξη ακόμα και αν δεν είναι όσο ψηλή περίμεναν ότι θα είναι. Τώρα πλέον μπορούμε να πούμε ότι η νέα γενιά θα έχει μια εγγυημένη βασική σύνταξη ανάλογη φυσικά με τα χρόνια εργασίας.

Εδώ προκύπτουν διάφορα θέματα. Καταρχήν, το θέμα του ποιος εισφέρει στο σύστημα. Αν η οικονομία έχει λιγότερους νέους και περισσότερους ανέργους σε μια λιγότερο ανταγωνιστική οικονομία, τότε φυσικά η γήρανση του πληθυσμού θα δημιουργεί προβλήματα στο σύστημα των συντάξεων. Γι’ αυτό τον λόγο θέλουμε μια πιο ανταγωνιστική οικονομία - στην Ελλάδα και στην Ευρώπη - και άρα περισσότερη ανάπτυξη και απασχόληση. Θα σας πω το εξής: αν χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα αναπτύξουν το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης - πράγμα που πιστεύω ότι θα κάνουν όλο και περισσότερο όσο γίνονται πλουσιότερες - θα σημαίνει ότι θα ανεβεί το κόστος εργασίας και θα γίνουμε εμείς περισσότερο ανταγωνιστικοί. Αυτό θα βοηθήσει και τα συστήματα πρόνοιας των χωρών μας.

Κατόπιν, είναι το θέμα του ότι καθιστούμε αποδιοπομπαίους τους μετανάστες κατηγορώντας τους για την απώλεια των γενναίων επιδομάτων πρόνοιας της Ευρώπης. Στα θέματα μεταναστευτικής πολιτικής πρέπει να είμαστε τολμηροί. Τελευταία υπάρχει αρκετή ξενοφοβία στην Ευρώπη επειδή πολλοί θεωρούν ότι έχουν χάσει πολλά λόγω των «κακών ξένων». Πρέπει αντίθετα να θεωρούμε τους μετανάστες κομμάτι της λύσης της μελλοντικής μας ανάπτυξης και της χρηματοδότησης του συστήματος των συντάξεων. Μία σημαντική αλλαγή που κάναμε στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες είναι να αλλάξουμε τους κανόνες για την απόκτηση υπηκοότητας, ώστε να φέρουμε στο σύστημα περισσότερους μετανάστες που εργάζονταν στη χώρα για πολλά χρόνια. Ένας λόγος είναι ότι θεωρούμε ότι είναι άνθρωποι δημιουργικοί και παραγωγικοί που μπορούν να προσφέρουν στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Michael Skafidas:   Υπάρχει τέλος μία παρανόηση στις ΗΠΑ, ότι όλοι στην Ελλάδα υποφέρουν λόγω της κρίσης. Εδώ όμως, στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού, η εικόνα είναι διαφορετική. Βεβαίως υπάρχουν απεργίες και δυσαρέσκεια αλλά και η καλή ζωή δεν φαίνεται να έχει εξαφανιστεί τελείως. Η ζωή συνεχίζεται παρά τις απεργίες και ίσως αυτό να είναι ενδεικτικό της αποφασιστικότητας των Ελλήνων απέναντι στις δυσκολίες.

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Αυτά να τα πείτε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης! Η δημιουργία εντυπώσεων είναι κομμάτι της ανάγκης για αύξηση της τηλεθέασης. Το να προβάλλει κανείς την άλλη πλευρά του νομίσματος, ότι η ζωή συνεχίζεται κανονικά παρά τον πόνο - ίσως να μην είναι η πιο εντυπωσιακή είδηση. Είναι επίσης πολύ εύκολο να πάρει κανείς μια φωτογραφία από ένα στιγμιότυπο μιας απεργίας ή διαδήλωσης και να παρουσιάσει την πιο βίαιη σκηνή που να μην είναι αντιπροσωπευτική της διαδήλωσης ή και της διάθεσης των ανθρώπων. Αυτό όμως γίνεται σύμβολο.

Στην Ελλάδα ο κόσμος έχει κατανοήσει ότι δεν είμαστε φτωχή χώρα, αλλά χώρα που πάσχει από κακοδιαχείριση. Με τη μείωση του ελλείμματος κατά σχεδόν 45% ήδη, είμαστε στο σωστό δρόμο. Αποκτούμε νέα αξιοπιστία - στα μάτια των Ελλήνων και του υπόλοιπου κόσμου.

(Πηγή φωτογραφίας: eurokinissi)

Mediasoup

Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Μέχρι πότε προοδεύουν; Και τί συμβαίνει στο τέλος σ΄ αυτούς και στους απογόνους τους; Αναρωτήθηκες ποτέ; Να μη σκοντάφτουν οι σκέψεις σου όταν βλέπεις ότι κάποιος καυχιέται με τη δύναμη και ξεχνά το Δωρητή της δύναμης. Θυμήσου πως ο υπερήφανος και καυχόμενος Γολιάθ σκοτώθηκε από τη σφεντόνα ενός αγοριού, του Δαβίδ. Να μη συγχύζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις πως κάποιος πλουτίζει με άδικο τρόπο.

Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Θυμήσου τους πλούσιους πολίτες στα Σόδομα, πως σε μία στιγμή ρίχτηκε πάνω τους φωτιά και έγιναν στάχτη μ' όλο τους τον πλούτο. Εσύ είσαι χριστιανός, και ο χριστιανός παρατηρεί τα γεγονότα στην άλλη γραμμή, στην ολότητα, και όχι επί μέρους. Την πρόοδο του αδίκου ο χριστιανός δεν εκτιμά σαν κάποιο τετελεσμένο γεγονός αλλά περιμένει να δει τι ακολουθεί. Αυτός ξέρει πως ο άδικος δεν προοδεύει ούτε με τη δική του δύναμη ούτε με το δικό του μυαλό αλλά μόνο επειδή ο Θεός του επιτρέπει να προοδεύει, μπας και κάποια στιγμή θυμηθεί το Θεό.

Αφού είναι ανείπωτα ελεήμων ο Θεός μας, και επιτρέπει στους αδίκους εκείνο που αυτοί επιθυμούν, μπας και κάποια στιγμή σκεφθούν, ότι αυτό είναι από το Θεό και ντραπούν για την αδικία τους και διορθωθούν. Στο Θεό είναι αγαπητοί οι μετανοούντες‡ είναι πολύ αγαπητοί σ' Αυτόν όσοι μετανοούν ταπεινά για τις άδικες πράξεις τους.

Ο Δημιουργός δεν θέλει πάντα να τιμωρήσει αμέσως μόλις κάποιος ξεκινήσει σε λάθος δρόμο. Εκείνος περιμένει τον πλανημένο να γυρίσει μόνος του στον σωστό δρόμο. Εκείνος βλέπει και σιωπά. Περιμένει και δεν αργεί. Είναι θαυμαστός στη σοφία, πανθαύμαστος στο έλεός Του. Γι' αυτό ο προορατικός Ψαλμωδός ενθουσιασμένα λέει στον Κύριο: «Τα κρίματά σου ωσεί άβυσσος πολλή» (Ψαλμ. 35,7). Ποιός θα ερευνήσει όλο το βάθος της πρόνοιας του Θεού;

Οι ανόητοι θυμώνουν επειδή ο Θεός δεν διοικεί τον κόσμο κατά τη δική τους λογική, και οι λογικοί κοπιάζουν ασταμάτητα να μπουν στη λογική του Θεού. Είναι δύσκολο καμιά φορά και στο λογικότατο να κατανοήσει το γιατί σ' έναν άνθρωπο συμβαίνει έτσι, ενώ στον άλλον αλλιώς· γιατί ο νέος που επιθυμεί τη ζωή πεθαίνει, ενώ ο γέρος που επιθυμεί τον θάνατο ζει - γιατί ο ευσεβής βασανίζεται, ενώ ο άθεος καλοπερνά. Και οι αγιότατες ψυχές καμιά φορά βρίσκονται σε αμηχανία μπροστά στο αίνιγμα των γεγονότων. Στην Ιερά παράδοση υπάρχει γραμμένη η εξής περίπτωση: πέθανε κάποιος αμαρτωλός πλούσιος, του οποίου οι αμαρτίες ήταν γνωστές σε όλους, και ο ενταφιασμός του ήταν πανηγυρικός, με τον επίσκοπο και πολλούς Ιερείς. Λίγο μετά απ' αυτό επιτέθηκε ύαινα σ' έναν ασκητή στην έρημο και τον κατασπάραξε.

Κάποιος μοναχός, ο όποιος είχε δει εκείνη την πανηγυρική νεκρώσιμη πομπή του αμαρτωλού και τα ματωμένα υπολείμματα του δίκαιου, στη σύγχυση του άρχισε να κλαίει και φώναξε: «Κύριε, πώς έγινε αυτό και γιατί; Πώς εκείνος ο αμαρτωλός είχε και απαλή ζωή και απαλό θάνατο, ενώ αυτός ο δίκαιος πικρή ζωή και πικρό θάνατο;».

Σ' αυτό του εμφανίστηκε άγγελος του Θεού και εξήγησε: «Εκείνος ο κακός πλούσιος είχε στη ζωή του μόνο μία καλή πράξη, ενώ αυτός ο ασκητής είχε στη ζωή του μόνο μία πιο βαριά αμαρτία. Με την εορταστική και τιμητική νεκρώσιμη πομπή ο Ύψιστος ήθελε στον κακό πλούσιο να ξεπληρώσει εκείνο το καλό έργο, ώστε να μην περιμένει τίποτα άλλο σ' εκείνον τον κόσμο, ενώ με τον φρικτό θάνατο του ασκητή ήθελε να τον απαλλάξει από εκείνη τη μία αμαρτία, ώστε να του δώσει πλήρες βραβείο στους ουρανούς».

Γι' αυτό εσύ να σκέπτεσαι περί των κρίσεων του Θεού και τοποθέτησε όλη την ελπίδα στον Δημιουργό σου. «Μη φθονείς την ευτυχία εκείνων που σκέφτονται το πονηρό και μη ζηλεύεις εκείνους που κάνουν το κακό» (Ψαλμ. 36,1). Έτσι γράφει ο δίκαιος βασιλιάς Δαβίδ, τον οποίον για πολύ καιρό βασάνιζε εκείνο που βασανίζει και σένα, ώσπου ο Κύριος του αποκάλυψε το λόγο για να καταλάβει. Ο ίδιος λέει και αυτή την παρήγορη εμπειρία του: «Ήμουν νέος και τώρα γέρασα και δεν είδα δίκαιο να εγκαταλείπεται από το Θεό, ούτε τα παιδιά του να ζητιανεύουν ψωμί» (Ψαλμ. 36,25). Διάβαζε συχνά το Ψαλτήρι, και θα καταλάβεις και θα παρηγορηθείς.

Ειρήνη και η ευλογία από τον Κύριο

ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τὰ Σκάνδαλα (Μητροπολίτης Λεμεσοὺ Ἀθανάσιος)

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία

Καλησπέρα σας

Νὰ ἀπαντήσουμε πρῶτα σὲ μία δύο ἐρωτήσεις καὶ ὕστερα νὰ πᾶμε στὸ θέμα μας γιὰ νὰ τὶς περιφρουροῦμε. Λέει λοιπὸν μία ἐρώτηση λίγο μεγάλη τὸ ἑξῆς:

“Βλέπουμε καθημερινὰ στὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης νὰ ἀποκαλύπτονται παντὸς εἴδους σκάνδαλα ποὺ ἀφοροῦν τὴν κοινωνική, πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ζωὴ τοῦ τόπου. Πολλὲς φορὲς ἀποκαλύπτεται ὅτι πολιτικοὶ ταγοὶ ἄνθρωποι ὑψηλὰ ἱστάμενοι εἶναι ἀναμεμειγμένοι. Ἄνθρωποι στοὺς ὁποίους ὁ λαός μας ὁ ἁπλὸς κόσμος τοὺς ἐμπιστεύεται μὲ τὴν ψῆφο τοῦ τὴν τύχη αὐτοῦ του τόπου. Κι ὅμως αὐτοὶ ἀποδεικνύονται ἐκ τῶν ὑστέρων στυγνοὶ συμφεροντολόγοι καὶ καταχρῶνται μὲ τὸν χειρότερο τρόπο τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ. Ποιὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ ὅταν βλέπει τὴν σήψη καὶ τὴν διαφθορὰ τὶς ἀδικίες ὅταν ἐπικρατεῖ ὁ νόμος τοῦ ὑλικοῦ συμφέροντος, ὅταν γίνεται μάρτυρας ἀνθρώπων ποὺ πατοῦν ἐπὶ πτωμάτων καὶ θυσιάζουν τὰ πάντα στὸν βωμὸ τοῦ χρήματος. Μήπως πρέπει νὰ ἀναμειγνύεται ἐνεργά, νὰ κάνει διαδηλώσεις, νὰ διαμαρτύρεται, νὰ κάνει κάτι τέλος πάντων ἢ ἁπλῶς νὰ ἀδιαφορεῖ καὶ νὰ σιωπᾶ δίνοντας ὅλο τὸ βάρος τῶν δυνάμεών του στὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του;”

Ὁπωσδήποτε εἶναι ἕνα βασικὸ ἐρώτημα ποὺ ὅλους μας μᾶς ἀπασχολεῖ ἀλλὰ νὰ πιάσουμε ἔτσι τὰ πράγματα ἀπὸ μία σειρά. Κὰτ ἀρχὰς πρέπει νὰ ξέρουμε παιδιὰ ὅτι κι αὐτὴ ὅλη αὐτὴ ἡ σκανδαλολογία σὲ ὅλα τὰ θέματα καὶ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα πολιτικά, οἰκονομικά, κοινωνικὰ καὶ...ἐκκλησιαστικὰ ἀκόμα γίνεται μὲ ὄχι καλὸ τρόπο καὶ ὄχι γιὰ καλὸ σκοπό. Δὲ μπορεῖς νὰ προβάλεις τὸ κακὸ μὲ ἕναν τρόπο ποὺ δὲν εἶναι καλός, διότι ἂν προβάλλεις τὸ κακὸ μὲ ἕναν κακὸ τρόπο γίνεται ἀκόμα πιὸ μεγάλο τὸ κακό. Καὶ τὸ καλὸ ἀκόμα ὅταν τὸ προβάλλει κανεὶς μὲ ἕνα κακὸ τρόπο καὶ καλὸ νὰ εἶναι ὁ κακὸς ὁ τρόπος δὲν τὸ βοηθᾶ, εἶναι κακὸ πράγμα.

Νὰ ποῦμε ἕνα παράδειγμα, ἂς ποῦμε ὅτι ἔρχεται καὶ ἀκούει στὴν τηλεόραση προχτὲς κάπου ποὺ ἤμουν πρὶν λίγες μέρες ἔλεγε ὅτι ἕνας πατέρας παρενοχλοῦσε σεξουαλικὰ τὴν κόρη του καὶ βγῆκε ἡ μάνα καὶ τὸ ἔλεγε στὸ ραδιόφωνο στὴν τηλεόραση καὶ ἔδειχνε μία φωνὴ τρεμοσβήνουσα καὶ μία φιγούρα ἀνατριχιαστική. Καὶ λέει κανείς, καλὰ εἶναι σκάνδαλο, εἶναι κακό, ἀλλὰ εἶναι πράγματα αὐτὰ νὰ τὰ λέει ἡ τηλεόραση δηλαδὴ ἕνα μωρό, ποῦ ἀκούει αὐτὰ τὰ πράγματα, ἕνα κοριτσάκι ἂς ποῦμε, νὰ μπεῖ μὲς τὸ νοῦ του ὅτι ὁ μπαμπάς του ἢ ὁ μπαμπὰς ἑνὸς ἄλλου παιδιοῦ κάνει αὐτὰ τὰ πράγματα;

Δηλαδὴ νὰ πάει ὁ πατέρας νὰ χαϊδέψει τὴν κόρη του καὶ νὰ ἀρχίσει τὸ μωρὸ νὰ αἰσθάνεται ἂς ποῦμε ὅτι εἶναι ἄλλο πράγμα ἐτοῦτο. Δὲν λέγονται δὲν διορθώνονται αὐτὰ τὰ πράγματα ἔτσι. Δὲν οἰκοδομοῦμε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, Σκάνδαλα ὑπάρχουν στὸν κόσμο καὶ θὰ ὑπάρχουν πάντα, δὲν θὰ πάψουν νὰ ὑπάρχουν σκάνδαλα, ἀλλὰ οἰκοδομοῦμε ἐμεῖς μὲ τὸ νὰ τὰ δημοσιεύουμε; Οἰκοδομοῦμε ἡ παύουμε τὰ σκάνδαλα μὲ τὸ νὰ τὰ προβάλλουμε κὰτ αὐτὸ τὸν τρόπο; Μετὰ προβάλλοντας τά, τὸ σκάνδαλο γίνεται μεγαλύτερο εἶναι ἕνας μεγεθυντικὸς φακὸς ποὺ τὸ μεγαλώνει. Ἐντάξει ὑπάρχει ἕνα πρόβλημα εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ μεγαλοποιεῖς;

Καὶ μετὰ ὅλοι ἐκεῖνοι ποῦ ἐμπλέκονται μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πρόβλημα, τί γίνεται μὲ αὐτοὺς ὅλους τους ἀνθρώπους; Δηλαδὴ καταργεῖται τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου, ἔστω ἀκόμα καὶ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ τοῦ ἐνόχου ἀνθρώπου ἀκόμα. Μὰ καὶ ὁ ἔνοχος ἔχει ἀκόμα καὶ αὐτὸς ἕνα δικαίωμα, ἔχει τὸ δικαίωμα τῆς μετανοίας ἂν μὴ τί ἄλλο. Πῶς μπορεῖς νὰ συντρίψεις τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, κι ἂν τελικὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι δὲν εἶναι ἔνοχος; Ἐὰν τελικὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι δὲν εἶναι ἔτσι ὅπως τὰ λὲς τὰ πράγματα; Ποιὸς θὰ σηκώσει τὸ βάρος ὅλης αὐτῆς τῆς ταλαιπωρίας;

Μετὰ βγαίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα πρὸς τὰ ἔξω, τὰ ἀκοῦμε ἐμεῖς, τὰ ἀκοῦτε ὅλοι σας, κι ἀρχίζουμε κι ἐμεῖς καὶ τί κάνουμε; Μπαίνουμε καὶ ἐμεῖς σὲ μία ἄλλη διαδικασία, ὅπως λέει ἐδῶ καὶ ἡ ἐρώτηση, δηλαδὴ πρέπει νὰ ἀντιδράσουμε; Καὶ τὸ λέει καὶ μόνος του κοιτάξτε ἀτελὴς ἀντίδρασις, μήπως πρέπει νὰ ἀντιδράσουμε ἐνενεργά, δηλαδὴ νὰ κάμουμε διαδηλώσεις νὰ διαμαρτυρηθοῦμε; Δηλαδὴ ἀντίδραση σὲ αὐτὸ τὸ σκάνδαλο νὰ κάνουμε διαδηλώσεις νὰ πετάξουμε πέτρες; Αὐτὸ εἶναι ὅπως οἱ κατοχικὲς ἐκδηλώσεις ποὺ κάνουμε δηλαδὴ νὰ πᾶμε ἔξω ἀπὸ τὴν πράσινη γραμμὴ καὶ τρῶμε σουβλάκι καὶ πετᾶμε πέτρες στοὺς Τούρκους; Καὶ αἰσθανόμαστε ὅτι ἐπιτελοῦμε ἐθνικὸ καθῆκον καὶ μετὰ ἀφοῦ τελειώσει πᾶμε καὶ σὲ καμιὰ δισκοθήκη νὰ περάσει ἡ ὥρα μας;

Ἔτσι ἀντιδροῦμε κατὰ τῶν σκανδάλων; Μὲ τὶς διαδηλώσεις καὶ μὲ τὸ νὰ ἔχουμε αὐτὰ τὰ πράγματα; Τοῦτα εἶναι πολὺ σοβαρὰ πράγματα, καὶ χρειάζονται πολὺ σοβαρὸ τρόπο καὶ χρειάζονται πολὺ σύνεση καὶ πρῶτα ἂπ ὅλα ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ἔχει σωστὲς προϋποθέσεις μέσα του γιὰ νὰ ἀντιδράσει σωστά. Δηλαδὴ πρῶτα ἀπὸ ὅλα πρέπει νὰ σκεφθεῖς ὅτι μὲ τὴν ἀντίδραση τί θὰ βγεῖ; Τί βγαίνει μὲ τὴν ἀντίδραση, θὰ ἔχεις ἀποτέλεσμα καλό; Θὰ ἔχεις ἀποτέλεσμα κακό; Μετὰ ἡ ἀντίδραση θὰ εἶναι καλὴ ἢ κακή; Γιατί μία κακὴ ἀντίδραση ἔστω κι ἂν εἶναι γιὰ καλὸ σκοπὸ χαλάει χαλάει καὶ τὸ καλὸ ποὺ γίνεται μετά. Καὶ μετὰ πρέπει νὰ σκευθεῖ κανεὶς καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐμπλέκονται σὲ αὐτὴν τὴν ὑπόθεση.

Δηλαδὴ βλέπετε νὰ γίνει ἕνα ἔγκλημα, ἐὰν ρωτήσετε ἕναν Ἅγιο, καὶ πεῖτε ἔχει γίνει ἕνα ἔγκλημα, κάποιος ἄνθρωπος ἐσκότωσε ἕναν ἄλλον ἄνθρωπο, ποιὰ θὰ εἶναι τὰ αἰσθήματα τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ ἀνθρώπου; Νὰ σᾶς πῶ, ἐγὼ δὲν εἶμαι Ἅγιος ἄνθρωπος ἀλλὰ εἶδα Ἁγίους ἀνθρώπους ποὺ ὅταν ἄκουγαν αὐτὰ τὰ πράγματα, μπορεῖ νὰ 'ναι λάθος αὐτὸ ποὺ λέω, δὲν ξέρω, ἐλυποῦνταν γιὰ τὸ θύμα, ἐλυποῦνταν γιὰ αὐτὸν ποὺ σκοτώθηκε, ἀλλὰ θρηνοῦσαν κυριολεκτικὰ γι' αὐτὸν ποὺ σκότωσε. Ἐκεῖνος ποὺ σκότωσε εἶναι πιὸ ἀξιοθρήνητος ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ σκοτώθηκε.

Μποροῦμε νὰ καταλάβουμε αὐτὴν τὴν λογικὴ τῶν ἁγίων; Δηλαδὴ ἐπροσεύχονταν γιὰ αὐτὸν ποὺ ὑπέστη τὸ κακὸ δηλαδὴ γιὰ τὸ θύμα ἀλλὰ προσεύχονταν διπλὰ γιὰ τὸν θύτη. Γιατί αὐτὸς ποὺ ἔκανε τὸ κακὸ εἶναι δύο φορὲς πιὸ σκοτωμένος καὶ πολὺ χειρότερη ἡ θέση του ἀπὸ τὸν ἄλλον. Ὅποτε ἡ ἀγάπη μας καὶ ὁ πόνος μᾶς πρέπει νὰ πιάνει ὅλους τους ἀνθρώπους. Δὲν μποροῦμε ἐμεῖς ἐὰν θέλουμε νὰ σταθοῦμε πνευματικὰ ἀπέναντι σὲ ἕνα γεγονὸς τέτοιο. Δὲν μποροῦμε νὰ βλέπουμε ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ κακοῦργος καὶ εἶναι ἄξιος πάσης τιμωρίας καὶ καταδίκης καὶ μίσους καὶ ὁτιδήποτε, καὶ ὁ ἄλλος χρειάζεται συμπαράσταση καὶ συμπάθεια. Ναί, συμπάθεια καὶ συμπαράσταση μάλιστα, ἡ δικαιοσύνη νὰ ἐνεργήσει μάλιστα, ἀλλὰ δικαιοῦται καὶ ὁ ἔνοχος ἄνθρωπος τὴν ἀγάπη μαζί.

Δικαιοῦται καὶ ὁ ἔνοχος ἄνθρωπος νὰ ἔχει τὴν συμπάθεια καὶ τὴν φροντίδα, τὴν ποιμαντικὴ φροντίδα τῆς ἐκκλησίας καὶ τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐκκλησίας, γιατί ἀπὸ κανέναν δὲν μποροῦμε νὰ στερήσουμε τὸ ἐνδεχόμενο καὶ τὴν δυνατότητα τῆς μετάνοιας, ἀπὸ κανέναν ἄνθρωπο.

Ἄρα βλέπουμε τὰ πράγματα διαφορετικὰ ἀπὸ ὅτι τὰ βλέπει ὁ κόσμος, ἀπὸ ὅτι τὰ βλέπει μία κοσμικὴ ἀντιμετώπιση. Τώρα ἐντάξει νὰ μοῦ πεῖτε, τί κάνουμε ἔχει τόσες ἀδικίες δίπλα μας, τί κάνουμε ἐμεῖς; Τί κάνουμε κοιτάζει ὁ καθένας τὸν ἑαυτό του καὶ λέει ἐγὼ τί εἶμαι σὲ αὐτὸν τὸν τόπο, ἐγὼ τί μπορῶ νὰ κάνω ἐγώ, κοιτάζει καὶ τὶς δυνάμεις του, κοιτάζει καὶ τὴν θέση του, κοιτάζει καὶ τὶς δυνατότητες ποῦ ἔχει, Βέβαια τὸ νὰ κάνω κάτι, τί ἀποτέλεσμα ἔχει;

Ὅπως λέει ὁ Γέρων Παΐσιος ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ τοῦ τὸν ἴδιο. Κάνοντας τὸν ἑαυτό σου καλό, κάνεις ἕνα κομμάτι τοῦ κόσμου καλό, μετὰ ἐπιδρᾶς καὶ στοὺς γύρω σου ἀνθρώπους, ἐπιδρᾶς καὶ πιὸ πολὺ καὶ πάρα 'κει καὶ γίνεται κάτι καλύτερο. Μπορεῖ νὰ ἀντιδράσει ἐναντίον τοῦ κακοῦ μὲ πολὺ καλὸ τρόπο. Ἐὰν χρειασθεῖ καὶ πιὸ δυναμικὴ ἀντίδραση μὲ εὐπρέπεια καὶ σοβαρότητα, δὲν σοὺ ἀπαγορεύει κανεὶς νὰ τὸ κάνεις αὐτὸ τὸ πράγμα, ἀλλὰ μέσα στὰ ὅρια τῆς εὐπρεπείας καὶ μὲ μία ἀρχοντιὰ νὰ μὴν σκοτώσεις τὸν ἄλλον ἄνθρωπο, ἀλλὰ μὲ σκοπὸ νὰ βοηθήσεις καὶ αὐτὸν ἀκόμα.

Δηλαδὴ ἔχει κάποιος τὸ χέρι του στὴν σκανδάλη καὶ εἶναι ἕτοιμο νὰ πυροβολήσει κάποιον ἄλλον καὶ ἐγὼ εἶμαι δίπλα καὶ δὲν μὲ εἶδε, μπορῶ νὰ τοῦ δώσω μία πάνω στὸ χέρι νὰ τοῦ πέσει τὸ ὅπλο κάτω; Νὰ τοῦ δώσω, ἀλλὰ ἂν τοῦ δώσω ὄχι ἀπὸ νεῦρα κι ἀπὸ κακία νὰ τοῦ κόψω τὸ χέρι του, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν κάνει ἕνα κακὸ μεγαλύτερο. Δηλαδὴ καὶ αὐτὸ ἀκόμα ποὺ θὰ τὸν παιδεύσω τὸν ἄλλον νὰ γίνεται μὲ ἀγάπη, νὰ γίνεται μέσα σὲ ἕνα πνεῦμα ἀγάπης.

Νὰ δοῦμε ὅτι αὐτὸ τὸ πράγμα πρέπει νὰ οἰκοδομήσει τελικά, νὰ οἰκοδομήσει καὶ ἐμένα νὰ οἰκοδομήσει καὶ τοὺς ἄλλους. Καὶ νομίζω ὅτι ὅταν τὰ πράγματα γίνονται μὲ ἀγάπη καὶ μὲ πόνο ὅπως λέει ὁ Γέροντας μὲ ἀγάπη καὶ μὲ πόνο γιὰ τὸν ἄλλον ἄνθρωπο. Τότε ὑπάρχουν γιὰ ὅλα τὰ πράγματα σωστὴ ἀντιμετώπιση καὶ οἰκοδομῆ. Ὁ Θεὸς οἰκοδομεῖ τὸν ἄλλον ἄνθρωπο οἰκοδομεῖ ἀκόμα καὶ αὐτὸν ποὺ εἶναι τελείως ξοφλημένος.

Δὲν καταστρέφει ὁ Θεὸς κανέναν ἄνθρωπο, μόνον ὁ διάβολος καταστρέφει τὸν ἄλλον, ὁ Θεὸς οἰκοδομεῖ ἀκόμα καὶ τὸν μεγαλύτερο φονιὰ ἔχει τρόπο ὁ Θεὸς νὰ τὸν σώσει. Καὶ αὐτὸ ζητᾶ ὁ Θεὸς ζητᾶ ὄχι νὰ καταστρέψεις ἐκδικητικὰ τὸν ἄλλον ἀλλὰ νὰ τὸν σώσει ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη. Ὅποτε ἅμα δεῖ κανεὶς τὰ πράγματα νομίζω ἀλλάζουν. Τώρα ὅτι καὶ νὰ κάνουμε παιδιά, πρέπει νὰ τὸ ξέρετε ὅτι τὰ σκάνδαλα εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐκλείψουν. Τὸ εἶπε καὶ ὁ Χριστὸς στὸ εὐαγγέλιο , eίναι ἀδύνατον πράγμα νὰ μὴν ἔρθουν τὰ σκάνδαλα.

Ἐδῶ ἔρχονται μὲς τὴν ἐκκλησία ποὺ διαβάζουμε τὸ εὐαγγέλιο ἀπὸ τὸ πρωὶ ἕως τὴν νύκτα, ποὺ κάνουμε τόσες λειτουργίες, κοινωνοῦμε, νηστεύουμε, προσευχόμαστε, κάνουμε τόσα πράγματα, ἀφιερώσαμε τὸν ἑαυτό μας στὸν Θεὸ καὶ ἔρχεται ὥρα ποὺ ξεσποῦν σκάνδαλα μὲς τὴν ἐκκλησία, ἀνάβουν φωτιὲς καὶ δὲν ξέρεις ἀπὸ ποὺ ἦλθαν καὶ πὼς σβήνουν, καὶ δὲν θὰ ξεσπάσουν σκάνδαλα σὲ ἄλλους χώρους;

Αὐτὰ εἶναι σφραγίδες ἀνθρώπινης ἀτέλειας, εἴμαστε ἄνθρωποι, ὑπάρχει ἡ ἀτέλεια ἡ ἀνθρώπινη, ὑπάρχει ἡ ἀδυναμία ἡ ἀνθρώπινη, ὑπάρχουν τὰ λάθη τὰ ἀνθρώπινα. Ἄλλως πὼς τὸ καταλαβαίνω ἐγώ, ἄλλως πὼς τὸ καταλαβαίνει ὁ ἄλλος.

Εἶναι ἴδιον της ἀνθρωπίνης φύσεως πλέον νὰ ὑπάρχει νὰ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἀτέλεια, αὐτὴ ἡ ἀδυναμία καὶ εἶναι φυσικὸ νὰ ἐξέχουν ἀπὸ αὐτὰ τὰ πράγματα ὅλες οἱ δυσκολίες οἱ ὁποῖες βγαίνουν. Πρέπει νὰ τὸ μάθουμε νὰ τὸ ἀντιμετωπίζουμε σωστὰ νὰ στεκόμαστε μὲ μία σύνεση ἐμπρὸς στὰ σκάνδαλα, νὰ μὴ πανικοβαλλόμαστε καὶ νὰ λέμε: νὰ ἔχει σκάνδαλα δὲν ἔμεινε τίποτα ὄρθιο. Ὄχι. δὲν εἶναι ἔτσι, ὁ Θεὸς καὶ ἀπὸ τὰ σκάνδαλα βγάζει καλό, δηλαδὴ ἐκεῖ ποὺ ὀργώνει ὁ διάβολος σπέρνει ὁ Θεός, ἔλεγε ὁ Γέροντας.

Μπορεῖ νὰ ὀργώνει ὁ σατανᾶς καὶ νὰ τὰ κάνει ὅλα ἄνω κάτω, ὁ Θεὸς τὸν ἀφήνει ἔχει δημοκρατία, ἄσε τὸν διάβολο νὰ κάνει τὴν δουλειά του, νὰ βγάλει καὶ αὐτὸς τὸ ψωμί του, νὰ κάνει τὴν δουλειὰ τοῦ ἐκεῖνος, ἀφοῦ τελειώσει καὶ τὰ κάνει ὅλα ἄνω κάτω, καὶ δὲν ἔχει πλέον ἄλλο νὰ κάνει, καὶ τότε εἶναι ὅλα ἀνακατωμένα ἔτσι, θὰ πάει τότε ὁ καλὸς Θεὸς θὰ σπείρει τὸν δικό του σπόρο θὰ κάνει τὴν δουλειά του. Μερικὲς φορὲς τὰ μπερδεύει τόσο πολὺ ὁ διάβολος τὰ πράγματα, ποὺ ἂν τοῦ πεῖ ὁ Θεός, κάτσε ξεμπέρδεψε τὰ τώρα ἔτσι ποὺ τὰ 'κανες, οὔτε ἐκεῖνος δὲ θὰ τὰ καταφέρει νὰ τὰ ξεμπερδέψει, εἶναι δηλαδὴ τόσο πολύπλοκα.

Ὅμως ἐὰν τὰ ἀφήσει κανεὶς ἔτσι μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, βλέπει κανεὶς ὅτι στὸ τέλος ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ὠφεληθεῖ ὠφελεῖται. Βγαίνουν ὠφέλειες, πολλὲς ὠφέλειες, στὸ τέλος δὲν ἀδικεῖται κανένας, μὴν ἀνησυχεῖτε, κανένας δὲν ἀδικεῖται καὶ αὐτὸς ποὺ ἀδικεῖται γιὰ λίγο δικαιώνεται αἰώνια. Καὶ αὐτὸς ὁ ὁποῖος χάνει τὰ πρόσκαιρα κερδίζει τὰ αἰώνια πράγματα τὰ ὁποῖα εἶναι ἀσυγκρίτως καλύτερα καὶ μεγαλύτερα.

Ἔτσι νὰ μὴν ἀνησυχοῦμε, δὲν εἴμαστε ἐμεῖς ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ἀποδώσουμε τὴν δικαιοσύνη στὸν κόσμο ἐτοῦτο. Ἐμεῖς πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ἀξιοποιοῦμε τὴν ἀδικία. Ὑπάρχει ἀδικία στὸν κόσμο καὶ θὰ ὑπάρχει ὅτι καὶ νὰ κάνουμε γιατί ὑπάρχει ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία καὶ ἡ ἀνθρώπινη ἀτέλεια, δὲν μπορεῖ νὰ ἐκβιάσεις τὸν ἄλλον νὰ τηρήσει τὴν δικαιοσύνη, εἶναι ἐλεύθερος ἄνθρωπος δὲ θέλει.

Σοὺ λέει δὲ θέλω ἐγὼ κύριε νὰ κάμω αὐτὸ τὸ πράγμα, μπορεῖ νὰ μὲ ἀναγκάσεις ἐμένα νὰ κάμω αὐτὸ ποῦ θέλεις ἐσύ; Ἐγὼ δὲν θέλω νὰ τὸ κάνω. Μὰ εἶναι ἀδικία, ἂς εἶναι ἀδικία, θέλω τὴν ἀδικία. Μπορεῖς νὰ μοῦ στερήσεις τὸ δικαίωμα νὰ θέλω τὴν ἀδικία; Μπορεῖς νὰ μοῦ στερήσεις τὸ δικαίωμα νὰ κάνω λάθη, νὰ κάνω τὰ στραβά μου; Θέλω νὰ κάμω ἔτσι ἐγώ. Ὡραία, δημοκρατία ὅτι θέλει ἂς κάμει ἂς ποῦμε. Δὲν μπορεῖ ὅμως τίποτα νὰ ἀνακόψει τὸν δικό μας δρόμο, καὶ ἡ ἀδικία καὶ ἡ δυσκολία ἀξιοποιοῦνται πνευματικά, μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ τὴν ἀξιοποιήσει.
πηγήQalopsis.gr 

 

Ρωμαίικο Οδοιπορικό