Το Πάσχα των Καθολικών με έφερε για λίγες μέρες στην πατρίδα.
Με το που έφθασα πληροφορήθηκα ότι πέθανε γνωστός μου εκτός λεκανοπεδίου. Να η ευκαιρία είπα να πάω και να δω φίλους και γνωστούς στην επαρχία.
Όλα καλά και ωραία. Είδα πολλούς και χάρηκα μέσα στην θλίψη για τα φιλικά πρόσωπα που είδα.
Πήγα στην εκκλησία για την εξόδιο ακολουθία. Βλέπω να ξεπροβάλουν από το ιερό βήμα τρεις Πρωτοπρεσβύτεροι. Θαύμασα το ότι όλη η αφρόκρεμα των κληρικών της επαρχιακής αυτής πόλης ήλθαν στο ναό που βρισκόταν σε ένα προάστιο για να τιμήσουν τον νεκρό.
Εγώ από μικρός πήγαινα για εκκλησιασμό στους οργανωσιακούς «Ζωικούς» όπως σας έχω ξαναπεί. Πότε στον Απόστολο Παύλο στο Καρύτση 14, πότε στην Μεταμόρφωση Σωτήρος στο κτήμα της αδελφότητας στην Αγία Παρασκευή και το καλοκαίρι στον Παρνασσό. Ελάχιστες φορές με πήγαν οι γονείς μου να εκκλησιασθώ σε ενορία. Πέρα από τα όσα λέω εναντίων την οργανωσιακών πρέπει να ομολογήσω ότι πάντα ντυνόντουσαν σεμνά με απλά άμφια χωρίς σταυρούς και επανοκαλύμαυχα. Αυτά τα είδα ως φον μπιζού όταν πήγα για εκκλησιασμό μεγάλος πλέον σε ενορίες. Εκεί (στις ενορίες) οι παπάδες προσπαθούν να ξεχωρίσουν από τα φκιασίδια σαν τις γυναίκες. Κλείνω την παρένθεση.
Ρώτησα κάποιο φιλόθεο φλύαρο (κουτσομπόλη) ποιες είναι αυτές οι ιερές μορφές των Πρωτοπρεσβυτέρων που τιμούν με την παρουσία τους τον νεκρό.
Μου απάντησε ότι ο νέος μητροπολίτης σε αντίθεση με τον προηγούμενο μοιράζει οφίκια. Έτσι μοίρασε και σε αυτούς.
Ο γεροντότερος Πρωτοπρεσβύτερος ήταν απόφοιτος δημοτικού.
Ο μεσόκοπος είναι θεολόγος που εργαζόταν στα γραφεία της μητρόπολης.
Ο μεσόκοπος ο τρίτος απόφοιτος τετραταξίου Εκκλησιαστικού Λυκείου.
Έπεσα από τα σύννεφα. Ώστε μπροστά μου αντί για φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητας, έχω ευλαβείς μεν κληρικούς, αλλά παιδευτικής μετριότητας.
Κάποτε τους σταυρούς τους έδιναν σε καθηγητές πανεπιστημίου ή σε κληρικούς που ξεχώριζαν από τον συρφετό.
Τώρα ελέω μητροπολίτη τον παίρνουν όλοι;
Μήπως ή Ιερά Σύνοδος θα πρέπει να προσφέρει αυτή τα οφίκια και όχι οι μητροπολίτες.
Τι να πω έχασε ο θεσμός την αξία του.
Πριν ξεκινήσω, θα γράψω λίγα λόγια για το συγγραφέα. Ο Χρήστος Γιανναράς είναι καθηγητής θεολογίας και φιλοσοφίας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στη Βόννη και το Παρίσι. Έχει επιδείξει πλούσιο συγγραφικό έργο θρησκευτικού και φιλοσοφικού περιεχομένου, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί τακτικά στις εφημερίδες «Το Βήμα» (παλαιότερα) και «Η Καθημερινή» (σήμερα). Μέσα από τα άρθρα του αυτά παρεμβαίνει στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, συχνά εκφράζοντας ακραίες απόψεις. Ενδεικτικά θα αναφέρω οτι ζήτησε να τεθούν εκτός νόμου (!) τα κόμματα της Αριστεράς, επειδή χρησιμοποιούν «φασιστικές πρακτικές», κατήγγειλε οτι συγκεκριμένο κόμμα (το ΣΥΡΙΖΑ) έχει νοοτροπία Ναζί, πρότεινε την αναβίωση της μαθητικής στολής, της «ισχυρότερης εμφάνισης δημοκρατίας μέσα στα σχολεία» (!!), κατηγόρησε την τότε υπουργό παιδείας κ. Γιαννάκου οτι είναι «καυχόμενη για την αθεΐα της», ενώ συμπέρανε οτι «χρειαζόμαστε έναν Πούτιν» για να λύσει το πολιτικό πρόβλημα της χώρας... Περισσότερα διαβάστε στο εξαιρετικό άρθρο του κ. Βασιλάκη εδώ.
